۲۴ آبان ،
سینمانگار: جمشید خاوری: راستش را بخواهید مدتها بود که سریال خوبی از هیچکدام از شبکه های تلویزیون ایران ندیده بودم. بعد از «مسافران» و «ساختمان پزشکان» که جسته و گریخته دیدم و «پایتخت» که پارسال هر ۱۵ قسمتش را یکجا دیدم، دیگر سریال طنزی در تلویزیون گل نکرده بود، تا امسال که نوبت به «دزد و پلیس» رسید.
این سریال درباره ی خلافکاری است که طی یک حادثه حافظه اش را از دست می دهد و با دوستش داوود و خواهر او دست به کارهای عجیب و غریبی می زند. آنها برای رسیدن به هدفشان مجبورند دروغ بگویند که این دروغ ها، دروغ های بعدی را به دنبال دارد و آنها را موقعیت هایی گیر می اندازد که کمدی داستان را شکل می دهد.
اولین برگ برنده ی موفقیت این سریال، فیلمنامه ای است که ریتم دارد. ترتیب حوادث و گره افکنی ها به خوبی در مسیر قصه تقسیم شده و فضا را از یکنواختی دور کرده است. نویسنده و کارگردان در واقع با پرهیز از بسط بی دلیل داستان، از حواشی و صحنه های بی اهمیت می گذرند و مستقیم تماشاگر را به اصل مطلب وصل می کنند. البته نباید فراموش کرد که داستانک های فرعی و شخصیت های جدیدی که هر قسمت وارد می شوند (مثل مامور فک پلمب که مهران رجبی نقشش را بازی می کرد) نیز در خدمت خط اصلی قصه هستند.
در «دزد و پلیس» صحنه های تعقیب و گریز، فراوان می بینیم. آدمها مدام در حال رفت و آمد هستند و همین هیجان و تعلیق است که تماشاگر را با خود همراه می کند. استفاده از دوربین روی دست و گرفتن نماهای دفرمه نیز به انتقال این حس کمک می کند.
محراب قاسم خانی است که قبلا با بازیگران اصلی «دزد و پلیس» (بهنام تشکر، هومن برق نورد و شقایق دهقان) در مجموعه ی «ساختمان پزشکان» همکاری کرده بود، در اینجا با شناخت کامل از سبک بازی آنها توانسته شخصیت هایی جذاب خلق کند و شوخی هایی را بنویسد که با لودگی فاصله دارند. البته رد پای برادرش ـ پیمان قاسم خانی ـ هم در این کار دیده می شود مخصوصا در انتخاب تم جابجایی آدمها، گفتن تکه کلام های مخصوص و برخی المانهایی که تکراراش موجب خنده ی تماشاگر می شود.
سعید آقاخانی نیز پس از تجربه هایی همچون «زن بابا» و «راه در رو» نشان داد که به درستی مدیوم تلویزیون را شناخته و کمدی موقعیتی را ارائه می دهد که در نوع خود درخشان هستند، هر چند برخی شبیه شوخی های رضا عطاران از آب درآمده اند! مثل صحنه ای که ناصر می خواست با فریبا حرفهای عشقولانه بزند و داوود که از این قضیه ناراحت بود مدام جای آنها را تغییر می داد. یا صحنه ای که داوود و ناصر در هتل هستند و خدمتکار سر میرسد و داوود خود را بصورت مورب پشت ستون پنهان می کند.
ارجاع به اتفاقهای روز جامعه و پس زمینه ای که در ذهن تماشاگران وجود دارد نکته دیگری است که این سریال را جذاب کرده است. به عنوان نمونه مساله ی سرقت مجسمه های پایتخت چندبار مطرح می شود، یا صحنه ای که ناصر نزد روانپزشک می رود، او به ناصر می گوید «شما منو به یاد دکتر افشار می ندازین» و ناصر هم ـ با همان لحنی که در نقش دکتر افشار در سریال «ساختمان پزشکان» صحبت می کرد ـ در جواب می گوید: «اساسا ایشون رو نمی شناسم!»
بازیگران «دزد و پلیس» همگی خوب هستند اما هومن برق نورد با توجه شخصیت پردازی خوب نقش داوود، توانسته بازی خلاقانه و باورپذیری را ارائه دهد. داوود که دارای شخصیتی دوگانه است، مرتب بلوف می زند اما همیشه ترس خاصی در رفتارش است و در موقعیت بحرانی که قرار می گیرند قصد فرار دارد. برق نورد که عمده ی بار طنز سریال را بر دوش دارد با تکه کلامهایی مانند “خواهرگلم” و “دوست خوب من” و تلفظ اشتباه برخی کلمات و به دنبال آن کل کل با ناصر، گاه به تنهایی موجبات خنده و شادی بینندگان را فراهم می کند!
![]()
سینما نگار
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com