برملا شدن راز ثروتمندی!!

خبرنو: 

برند، قدرت آفرین است

در سال ۱۹۸۲، واژه ریپرز (Rippers) که نام یکی از محصولات تولیدی من بود و به‌عنوان برند، دیگر اعتباری در میان مردم نداشت، از فرهنگ واژگان گفتاری من حذف شد و من دیگر مانند دوران شهرت این برند، وقتی با کسی تماس تلفنی می‌گرفتم، خود را صاحب و نماینده برند ریپرز معرفی نمی‌کردم و به‌جای آن می‌گفتم من نماینده فروش محصولات مارک پلیس هستم. چون دیگر کسی نه رابرت کیوساکی را می‌شناخت و نه برند ریپرز را، ولی مردم برند پلیس را که نام یک گروه معروف موسیقی بود، به خوبی می‌شناختند. یادم می‌آید اولین قرار دیدارم با همسرم «کیم» در سال ۱۹۸۴، در کنسرت موسیقی گروه پلیس بود. در آن روز با احساس غرور به کیم گفتم من دوتا بلیت ویژه کنسرت پلیس دارم. آیا مایلی همراه من به کنسرت بیایی؟ درواقع شاید ارج و قربی که بلیت کنسرت گروه پلیس نزد مردم داشت، وسیله خوبی برای آشنایی من با دختر زیبایی به نام کیم بود که بعدها همسر من شد. من از آن روز بیش از قبل به قدرتی که برند می‌توانست برایم ایجاد کند، پی بردم.

حفظ برند در برابر رقبا کار دشواری است

برند ریپرز که یک محصول مورد علاقه موج‌سواران بود، از کالاهای صنعت ورزش محسوب می‌شد که در ابتدا تاحدودی درخشید، اما چون تعداد زیادی رقیب مشابه این محصول را روانه بازار کردند، ریپرز از جایگاه یک برند تنزل کرد و تبدیل به یک کالای معمولی شد. یعنی همان اخطارهایی که بعدها پدر پولدار دربارهٔ تبدیل شدن برند به یک کالای معمولی به من داده بود. من درآن موقع هنوز به قدر کافی از قدر و ارزش برند آگاهی نداشتم و به همین سبب، خرده‌فروشان محصولات مشابه محصول تولیدی من، توانستند با توسل به حربه قیمت‌شکنی، بازار را به دست بگیرند و ریپرز را از میدان به در کنند.

هنگامی که ما محصولات با مارک راک-اند-رول را که از شهرت زیادی برخوردار بود به بازار عرضه کردیم، مردم حاضر بودند هر قیمتی را بابت خرید آن محصولات بپردازند. فروشگاه‌ها تنها سوالی که از ما می‌کردند این بود که چه موقعی محصول درخواستی آنها را به آنها تحویل خواهیم داد و هیچ سوالی دربارهٔ قیمت محصولات نمی‌کردند. محصولات مارک گروه معروف پینک فلوید (Pink Floyd) هم از موقعیت مشابهی در بازار برخوردار بود. ما به برکت برند اختصاصی گروه‌های موسیقی راک که امتیاز آنها را از آن خود کرده بودیم، توانستیم بازارهای وسیعی را در جهان به دست آوریم. در این میان تنها رقبای برند ما در بازارها، برندهای تقلبی سرقت شده بودند که بازاریابان آنها در کمال وقاحت، در بیرون سالن‌های کنسرت اقدام به بازاریابی و فروش محصولات با مارک‌های تقلبی به دوستداران و هواداران گروه‌ها می‌کردند. عمل این سارقان شبیه عمل همان سارقانی بود که ساعت رولکس تقلبی را به من فروختند. کار فروشندگان مارک‌های تقلبی گروه‌های معروف کنسرت راک تا زمانی که ماموران سالن کنسرت به سراغشان رفتند و آنها را تارومار کردند، ادامه داشت.

فروش مارک‌های تقلبی در شرایطی صورت می‌گرفت که ما در داخل سالن‌های کنسرت‌ها با مجوز قانونی مشغول فروش مارک‌های اصیل و واقعی بودیم و محصولات ما در تمام فروشگاه‌های سرتاسر دنیا نیز به فروش می‌رسید. ملاحظه عمل زشت فروشندگان مارک‌های تقلبی مربوط به کنسرت‌های گروه‌های معروف راک، مرا به یاد ماجرای خرید ساعت رولکس تقلی ۵ دلاری و صحبت‌های پدر پولدار انداخت که می‌گفت، مردمی هم که مارک‌های تقلبی را می‌خرند در عمل مجرمانه سازندگان این محصولات تقلبی شریک می باشند و تاکید می‌کرد که هر کسب و کاری باید دارای مشروعیت باشد و طبق موازین قانونی انجام گیرد تا برندهای واقعی بتوانند جایگاه و قدرت خود را در بازار حفظ کنند.

همه چیز را نباید در پای پول قربانی کرد

درست است که کسب درآمد هدف مهم هر کسب و کار است، اما صاحبان کسب و کار نباید همه چیز را در پای پول قربانی کنند. من در جریان فروش محصولات دارای برند گروه‌های معروف موسیقی راک به آگاهی‌های عمیقی دربارهٔ نوع رابطه این گروه‌ها، موسیقی آنها و مشتریانشان دست یافتم. این رابطه صرفا بر محور پول و کسب درآمد استوار نبود، زیرا این قبیل گروه‌های موسیقی راک چنان رابطه عمیقی با مشتریان و هواخواهان خود داشتند که فروش محصولات تحت مجوز آنها به آسانی صورت می‌گرفت. به همین سبب وقتی مشتریان به قدر کافی اقدام به خرید محصولات آنها می‌کردند، ما نیازی به تلاش زیاد برای فروش محصولات نداشتیم. هنگام برگزاری کنسرت‌ها، خریداران به دور میزهای فروش در محوطه سالن‌های حلقه می‌زدند و در حالی که کارت‌های اعتباری و دلارهای خود را در دست تکان می‌دادند،‌ برای خرید نوارهای موسیقی خوانندگان محبوب خود، لحظه‌شماری می‌کردند. هر یک از گروه‌های موسیقی هم علاقه‌مندان و طرفداران خاص خود را داشتند. برای آنها قیمت نوارهای موسیقی چندان مهم نبود، بلکه آنچه برایشان اهمیت داشت این بود که می‌دانستند نوارهایی که می‌خرند از نوع اصلی است و سرقت شده و تقلبی نیست.

گروه‌های موسیقی تاریخ مصرف دارند

خاطرم هست که در سال ۱۹۸۴ علاقه من به موسیقی راک رفته‌رفته رنگ باخت و من دیگر تمایلی به ادامه کسب و کار فروش نوارهای موسیقی گروه‌های معروف راک در خود احساس نمی‌کردم و درواقع از این کسب و کار خسته شده بودم. به عبارت دیگر، چیزی در داخل من در حال تغییر بود و من داشتم به آدمی بی‌قرار، ناآرام و ناشکیبا تبدیل می‌شدم. من درس‌های اولیه درخصوص اهمیت و قدرت برند را آموخته بودم و حالا زمان آن رسیده بود که در کسب و کار، به افق‌های دورتری بیندیشم.

هنگامی که از کارخانه‌های خودم در کره‌جنوبی و تایوان دیدن می‌کردم، دیگر مثل سال‌های قبل از آن اشتیاقی برای ادامه تولید محصولات موسیقی گروه‌های راک نداشتم. دختران و پسران جوانی در هوای گرم و شرجی، در کارخانه‌های من کار می‌کردند و در حالی که من از حاصل دسترنج آنها هر سال ثروتمندتر می‌شدم، آن کارگران جوان، لاغر و لاغرتر می‌شدند. اندازه بعضی از اتاق‌ها و سالن‌های کارخانه‌ها هیچ تناسبی با تعداد کارگرانی که در آنها کار می‌کردند نداشت و آنها در شرایطی شبیه به قوطی‌های کنسرو در یک فضای کوچک آکنده از بوی چسب مایع و رنگ‌های شیمیایی، روزی ۸ تا ۱۰ ساعت کار می‌کردند و از استشمام بوی رنگ‌های شیمیایی به طور ناخواسته به حالتی شبیه به حالت نئشگی بعضی از جوانان بی‌خیال و ولنگار در کشورهای غربی، بعد از استشمام مایع تینر دچار می‌شدند.

در این کارخانه‌ها علاوه بر نوارهای موسیقی، انواع محصولات منقش به برند گروه‌های موسیقی راک از کلاه گرفته تا تی‌شرت و امثال آن تولید می‌شد. من از ملاحظه وضعیت رقت‌بار محیط کار آن دختران و پسران جوان، سخت از کار خود دلزده می‌شدم. از همان تاریخ من تصمیم به دست کشیدن از آن کسب و کار لعنتی گرفتم. من از ملاحظه صدها دختر و پسر جوان کارگری که برای یک لقمه نان، در آن شرایط مصیبت‌بار به کار مشغول بودند، از خود پرسیدم من دارم چکار می‌کنم؟ از محصولات من چه خیری نصیب این انسان‌های بدبخت و مردم دنیا می‌شود؟ من با این کسب و کار، چه ارزش افزوده‌ای و به چه قیمتی ایجاد می‌کنم؟

زمانی که نتوانستم پاسخ‌های روشنی برای سوال‌های خود پیدا کنم، تصمیم خود را برای متوقف کردن آن کسب و کار گرفتم. درواقع من پاسخ سوال‌های خود را گرفته بودم.

در دسامبر ۱۹۸۴ من و همسرم کیم، فقط با همراه داشتن دو چمدان، هاوایی را ترک کردیم و عازم شهر سان‌دیه‌گو در ایالت کالیفرنیا شدیم. در آنجا زندگی خود را با تدریس اصول و فنون کارآفرینی یعنی کسانی که نمی‌خواستند حقوق‌بگیر این و آن باشند، آغاز کردیم. روش تدریس ما از هر جهت با شیوه سنتی تدریس در مدارس آمریکا متفاوت بود. به همین سبب از دریافت کمک‌های دولتی که به سایر مدارس پرداخت می‌شود، محروم بودیم. باید بگویم که دست‌اندرکاران مدارس سنتی چشم دیدن ما و روش تدریس ما را نداشتند. سرمایه و پشتوانه اصلی ما نام و شهرت ما در عرصه کارآفرینی بود، چنانچه دانشجویان ما از کار ما احساس رضایت می‌کردند، دست به بازاریابی برای کلاس‌های ما می‌زدند، در غیر اینصورت ما شکست می‌خوردیم و مجبور بودیم دست از کار بکشیم.

بدترین سال زندگی ما سال ۱۹۸۵ بود که در آن، قلب، روح، رویاها، طرح و نقشه‌های ما در بوته آزمایش گذاشته شد. در دسامبر ۱۹۸۵ یعنی تا پیش از آنکه درآمدی از محل برگزاری کلاس‌های کارآفرینی نصیب ما شود، ما تقریبا آه در بساط نداشتیم و تنها به اتکای قدرت ایمان و اعتماد به نفس خود و به امید آنکه ستاره‌ای در آسمان اقبالمان بدرخشد، زندگی می‌کردیم. شاید خدا می‌خواست درجه ایمان ما را مورد آزمایش قرار دهد و ببیند ما تا چه حد به لطف و کرم او اعتقاد و باور داریم و یا شاید می‌خواست بداند که آیا من و کیم همسرم، آدم‌های قابل اعتمادی هستیم یا نه و آیا در روزگار تنگدستی، تسلیم می‌شویم و دست از تلاش و کوشش برمی‌داریم؟

زمانی که سرگذشت کارآفرینان صاحب‌نام را می‌خوانید، متوجه می‌شوید که بسیاری از آنها مانند ما دوران‌های سخت و جانکاهی را پشت سر نهاده و خداوند درجه ایمان و وفاداری آنها را در بوته آزمایش قرار داده است. به اعتقاد من برندهای واقعی و اصیل از داخل همین بوته‌های آزمایش بیرون می‌آیند و جایگاه والایی در بازار پیدا می‌کنند.

بیل گیتس، خالق مایکروسافت زمانی که دولت آمریکا او را به اتهام انحصارطلبی به چالش کشید، درجه ایمان و اعتمادبه‌نفس خود را در معرض نمایش گذاشت.

استیو جابز هم زمانی که برای اولین بار از کمپانی اپل، یعنی همان کمپانی که خود تاسیس کرده بود اخراج شد، قدرت روحی و ایمان خود را به منصه ظهور رساند. مدیر اجرایی ناواردی که بعد از اخراج استیو جابز، زمام امور کمپانی اپل را در دست گرفت، این کمپانی را به خاک سیاه نشاند و هنگامی که استیو جابز دوباره به اپل بازگشت، دوران شکوفایی و جهش برند اپل آغاز شد.

مارک زوکربرگ (Mark Zuckerberg)، خالق فیس‌بوک هم از جمله کارآفرینان بزرگی بود که چنین آزمایش‌های دشواری را با سربلندی پشت سر گذاشت. دشوارترین آزمون مارک زوکربرگ مربوط به زمانی است که در فیلم سینمایی شبکه اجتماعی ادعا شده بود که او ایده شبکه فیس‌بوک را از دیگران دزدیده است.

یک آزمایش ۴ میلیون دلاری

درسال ۲۰۰۰ بعد از آنکه من در برنامه تلویزیونی خانم اپرا حضور یافتم، یک شرکت کارگزاری فعال در معاملات اوراق بهادار با من تماس گرفت و از من درخواست کرد اجازه دهم آن شرکت از نام و برند من برای فروش و بازاریابی استفاده کند. من با نهایت ادب و احترام، درخواست شرکت را رد کردم و گفتم که برند پدر پولدار هیچ سنخیتی با فروش اوراق بهادار ندارد. بعد از رد درخواست آن شرکت، نماینده شرکت به منظور آزمون قدرت استقامت و ایمان من، دوباره با من تماس گرفت و گفت شرکت ما حاضر است با امضاء یک قرارداد چهارساله، مبلغ ۴ میلیون دلار به شما بپردازد. پیشنهاد دریافت سالی یک میلیون دلار به راستی وسوسه‌انگیز بود، اما من در برابر وسوسه تسلیم نشدم و آن را رد کردم، زیرا اعطای برند کتاب پدر پولدار به یک ابزار مالی به نام اوراق بهادار، نه شایسته نام کتاب بود و نه در شأن خوانندگان کتاب. اگر من چنان پیشنهادی را می‌پذیرفتم، در چشم مردم و خوانندگان کتابم، موجودی آزمند به نظر می‌رسیدم که حاضر است به خاطر دریافت سالی یک میلیون دلار، روح و روان خود را در معرض فروش گذارد و به آنها خیانت کند.

آزمایش‌ها پایان‌ناپذیرند

برند کتاب پدر پولدار بارها از سوی اشخاص و شرکت‌های مختلف مورد آزمایش قرار گرفت. اولین آزمایش در سال ۱۹۹۷ یعنی زمان اولین چاپ کتاب «پدر پولدار، پدر ندار» صورت گرفت که در مطلع آن نوشته شده بود خانه شما دارایی شما نیست. بعد از انتشار یافتن کتاب، بسیاری از بنگاه‌های معاملات املاک از ارسال کارت پستال برای من خودداری کردند و پیام‌های آکنده از خشم و نفرتی هم برای من ارسال می‌شد که در آنها، من به نداشتن آگاهی دربارهٔ حرف‌هایی که می‌زدم، متهم شده بودم. بسیاری از موسسات مالی از من به عنوان یک ابله نام می‌بردند، اما امروز که میلیون‌ها آمریکایی به دلیل بحران‌های مالی و کاهش شدید قیمت مسکن، دچار زیان‌های سنگین و مصیبت‌بار شده‌اند، همه به صحت گفته‌های من پی برده‌اند و متوجه شده‌اند که خانه آنها برایشان دارایی محسوب نمی‌شود.