آن موقع آقای محمد سلوکی قرار بود نقش اول این فیلم را بازی کنند. گفتم آقا من نقش دو بازی نمی کنم. می دانستم دنبال چه چیزی هستم و برای همین نگفتم حالا فیلم استاد مهرجویی است پس من نقش دو هم بازی می کنم. گفت که حالا شما بیا. من رفتم همان دفتر عباس آباد یک طبقه بالاتر تست گریم معتاد را انجام دادم آقای مهرجویی پسندیدند و گفتند نقش اول کار من تو هستی.
یک بار هم ایشان مفصل با من حرف زدند و گفتند اگر تو روی بازی ات کار کنی سوپراستار سینمای ایران خواهی شد اما سرنوشت چیز دیگری بود و نهایتا نقش «علی سنتوری» به بهرام رادان رسید که واقعا هنرمندانه هم آن را بازی کرد. بعد از آن دیگر هیچ تماسی با آقای شریفی نیا نگرفتم و واقعیتش از او ناراحت بودم. همچنانکار مدلینگ می کردم و روی بیلبوردهای تبلیغاتی بودم.
۳ ماه بعد یعنی تقریبا اردیبهشت سال ۸۵ خانم پاکروان دوباره تماس گرفتند و گفتند به دفتری در خیابان توانیر بیا. آنجا که رفتم دیدم آقای شریفی نیا و خانم پاکروان و یک خانم بازیگر شناخته شده که نهایتا هم در «کلاه پهلوی» بازی نکرد و یک آقایی که نمی شناختم آنجا نشستند. آقای شریفی نیا من را به آقای سید ضیاءالدین دری معرفی کردند. یک ساعت صحبت کردیم. آقای دری به من گفتند شما چهره تان بسیار خاص است. بعد از آن شب که بسیار ملاقات خوبی بود یک
جلسه تست گریم گذاشتند. تست گریم که انجام شد آقای دری گفت «فرخ» خودت هستی. یک هفته بعد هم قرارداد بستیم. ایشان سخت بازیگر انتخاب می کنند اما فکر می کنم من بسیار آسان برای این نقش انتخاب شدم. بنابراین به یکی دیگر از آن هدف هایم با همان کیفیت و ویژگی که مد نظرم بود رسیدم.
نقش اول سریال «کلاه پهلوی» مهمترین نقشی بود که آقای شریفی نیا به عنوان انتخاب بازیگر در تمام کارهایی که تا آن روز انجام داده بود و داشت انجام می داد، دستش بود. امروز بسیار ها دارند این سریال را می کوبند اما همه بازیگرانی که امروز به آن انتقاد می کنند، روزی آرزویشان بود در آن بازی کنند. من ۱۵ تیر ۸۵ اولین پلان سریال «کلاه پهلوی» را بازی کردم. اصلا استرس نداشتم، نمی دانم شاید چون قبل از آن در فوتبال جلوی تماشاچی بازی کرده بودم استرسی از دیده شدن نداشتم.
سه درجه تب اشتباه بود
شما هیچ دوره آموزش بازیگری را نگذرانده بودید؟
– همان موقع که از فرانسه آمدم، کلاس های آقای امین تارخ را ثبت نام کردم ولی نرفتم. نهایتا شاید ۵، ۶ جلسه رفته باشم اما به واقع نمی توانم بگویم آنجا آموزش دیدم، چون نرفت.
چرا هیچ آموزشی ندیدید؟ نیازی به یادگیری این حرفه و تکنیک های آن در خودتان نمی دیدید؟
– نه، من اعتماد به نفسم بسیار بالا بود.
این مسئله ربطی به اعتماد به نفس ندارد، ۲ تا مسئله جدا از هم است. آموزش دیدن و یادگیری یک مبحث دیگر است. ممکن است من امروز بسیار اعتماد به نفسم هم بالا باشد اما نتوانم آن تابلو را بکشم یا جراحی قلب باز انجام دهم.
– موضوع این است که من به خودم اعتماد داشتم و این را مدت های بسیاری به عنوان یک هدف در ذهنم پرورش داده بودم، بنابراین ناخودآگاه آمادگی آن را داشتم. با کارگردانی هم کار کردم که الفبای این کار را به من آموخت. خدا را شکر می کنم همه بزرگانی که در همان کار بازی کردنداز من تعریف می کنند و من جوابم را از آنها گرفت. در «کلاه پهلوی» حتی یک بار هم بین من و آقای دری اصطلکاک و مشکلی پیش نیادمد. حتی یک بار ایشان سر من داد نزدند. به خاطر اینکه من بسیار خوب گوش می کنم؛ در زمان مدرسه هم همینطور بودم چون خوب گوش می دهم می توانم بسیار سریع آنچه می شنوم را عملی کنم و انتقال دهم.
روز اول به شما گفتند فیلمبرداری این مجموعه چقدر طول می کشد؟
– ۱۷ ماه، یعنی حتی کمتر از یک سال و نیم اما ۷۸ ماه طول کشید. یعنی شش سال و نیم. تصمیم گرفتم حین «کلاه پهلوی» کاری بازی نکنم و فقط یک بار این تصمیم تغییر کرد که اشتباه کردم. البته فکر می کردم آن کار، کار خوبی شود.
حضور رضا عطاران و آقای صلاحمند (که قبل از آن فیلم خوب «نیش زنبور» را سخته بود) من را تشویق به حضور در «سه درجه تب» کرد. حتی برای اینکه من را راضی کنند، سر صداگذاری «نیش زنبور» بردنم منتها بعدها فهمیدم که آن کار در واقع کار رضا کیانیان و عطاران بوده است!
«نیش زنبور» هم فیلم خوبی نیست.
– به هر حال در کمدی ها یک کمدی آبرومند بود. آن هم بین کمدی های سخیف آن روزها. البته آنچه به من گفتند و فیلمنامه ای که نشان دادند واقعا چیز دیگری بود. به هر حال آن هم تجربه ای بود هر چند تلخ!
اگر می دانستم «کلاه پهلوی» اینقدر طول می کشد…
چرا اینقدر اصرار داشتید اولین کاری که از شما پخش می گردد «کلاه پهلوی» باشد و چرا در آن ۶، ۷ سال کارهای دیگری نکردید منهای آن فیلمی که بحثش بود؟
– ماجرا این بود که در قراردادم آمده بود تا ۲ سال اول که در قراردادم بود نباید کار دیگری بازی کنم. بعد هم که «سه درجه تب» را بازی کردم و اتفاقا «سه درجه تب» سبب شد به شدت منزجر شوم از اینکه این اتفاق دوباره بیفتد. هدف من این بود که با کارگردان های خوب کار کنمو هست. هدف من این بود که فیلم خوب بازی کنم و هست. احساس کردم اگر دوباره این اتفاق بیفتد ممکن است کل کارنامه هنری ام و فرصت هایی که ممکن است در آینده داشته باشم به خطر بیفتد. چون کارگردان خوب برایش بحث چهره مطرح نیست و باید از تو کار خوب ببیند. اگر نه من از آن دست پیشنهادهای «سه درجه تب» در مان زمان تبلیغات «رویال» بسیار داشتم. البته یک نکته را هم صادقانه باید اعتراف کنم و آن هم این است که من اگر می دانستم که «کلاه پهلوی» ۷ سال طول می کشد کارهای دیگری هم می کردم اما پیش بینی نمی کردم. هر روز می گفتیم فردا تمام می گردد.
چرا اینقدر طول کشید؟
– دلایل مختلفی دارد. از کمبود بودجه تا اضافه شدن زمان سریال تا تعطیلی های ممتد و فرسایشی و … بسیار سخت بود. من حتی تکلیف دانشگاه و برنامه باشگاه ورزشی رفتنم را نمی دانستم و بیشتر از همه بازیگران درگیر این پروژه بودم و بقیه بازیگران همه در این مدت کار کردند.
امین حیایی یا آقای شریفی نیا بیش از ۲۰ کار در همین مدت انجام دادند اما من به معنی واقعی کلمه آنگاژه (نیروی ثابت) بودم. تنها به هدف معروف شدن یا دیده شدن که نیامده ام.
هدف شما چیه؟
– مجموعه ای از آن حرف هایی که گفتم بوده.
اتفاقا براساس حرف هایی که گفتید من به این نتیجه رسیدم که دیده شدن برای شما بسیار مهم بوده و دنبال آن بودید. دیده شدن در مقابل تماشاچیان فوتبال، دیده شدن روی بیلبوردهای تبلیغاتی، دیده شدن روی صفحه تلویزیون و … یعنی شما به کارهایی علاقه نشان دادید که آدم ها در آنها دیده می شوند. البته از این حرف من قضاوت منفی نکنید. به هر حال علایق و میل های مختلف در انسان ها هست اما چون گفتید هدفتان دیده شدن نبوده این بحث را مطرح کردم.
– دوتا بخش دارد. بحث فوتبال که از بچگی عاشق خود فوتبال و فوتبال بازی کردن بودم و در وجودم بوده و دنبالش کردم. بحث سینما هم چون می دانستم به واسطه فیزیک و چهره ام می توانم وارد آن شوم آغاز کردم اما دربارهٔ دیده شدن آنچه گفتم توضیحی دارد و شاید باید می گفتم که هدف بزرگ من دیده شدن نبوده.
من می خواهم دیده شوم، همه می خواهند دیده شوند اما به نظر من چطوری دیده شدن بسیار مهم است. اینکه ۳۰ سال دیگر دربارهٔ من چه بگویند برای من مهم است. من فقط پله بعدی را نمی بینم و سعی می کنم پله پنجم را هم ببینم. می خواهم کارنامه کاری داشته باشم که بعدها قابل دفاع باشد. پس دنبال دیده شدن به هر قیمتی نیستم و نمی خواهم بگویند این پسره فقط خوش قیافه است.
می خواهم راه خودم را بروم، شبیه هیچ کس نباشم و جایگاه خودم را داشته باشم. برای همین ۷ سال «کلاه پهلوی» را بازی کردم و الان هم دارم روی صحنه تئاتر بازی می کنم. من بسیار صبور هستم و می دانم به هدف هایم می رسم. در همه این سال ها هم هیچ تغییری نکرده ام و رفتار و شخصیتم همان است که ۱۰ سال پیش بوده. بعد از این هم همین خواهد بود و کار فقط برایم کار است. هدف های مختلفی دارم که می خواهم به همه آنها برسم. الان هر روز ساعت ها طوری حرفه ای ورزش می کنم که شاید ورزشکاران حرفه ای اینطور مستمر و با برنامه و سخت تمرین نکنند چون می خواهم که متفاوت باشم و به اهداف بزرگ و متفاوتی برسم.
بیایید این داستان موفق بودن و متفاوت بودن و … را فراموش کنیم که البته در جای خودشان مهم و ارزشمند می باشند تاما دوست دارم بدانم شما در زندگی از چه چیزهایی لذت می برید و چه کارهایی را دوست دارید؟ چطور باید باشد که شما جدای احساس موفقیت، احساس خوشبختی هم بکنید؟ آیا شما جدای بحث توانایی ها و هدف هایتان خود این کار را دوست دارید از اجرا از بازی از نمایش لذت می برید؟
– فقط لذت می برم و صددرصد دوست داشتم که وارد آن شدم. هرگز وارد کاری نمی شوم مگر اینکه همه وجودم را در آن بگذارم و آدم همه وجودش را در کاری می تواندن بگذارد که دوست داشته باشد. هیچ چیز برای من سرسری و شوخی نیست. «کلاه پهلوی» برای من یک پله بود و حالا من به دنبال پله های بعدی هستم. من را هیچ کس بازیگر نکرده، هیچ کس دست مرا در خیابان نگرفته بگوید بیا بازیگر باش. من خودم مسیری را برای خودم ترسیم کردم و به آن رسیدم.
خودم خواستم بازیگر باشم. این برای من بسیار مهم است. این چیزی است که از آن لذت می برم. اینکه خودم برای زندگی ام اهداف و برنامه هایی را ترسیم کردم و به آنها رسیدم. خودم تصمیم گیرنده زندگی خودم بودم. بسیار با خدا خلوت های خودم را دارم و همیشه در ساعت هایی که فقط با او صحبت می کنم از خدا تشکر می کنم که به من این اراده و این قدرت را داده.
آنچه من را راضی می کند این است که از عملکرد خودم در مقابل خداوند، خودمو آدم های دیگر راضی باشم. من در ارتباطم با دیگران بسیار دقت می کنم که سبب اذیت و ناراحتی هیچ کس نشوم. حالا شاید هم بد باشد چون همیشه داری فکر می کنی اما به هر حال من اینجوری هستم.
استقلالی دو آتیشه ام
با دنیای فوتبال الان چقدر ارتباط دارید؟
– من هنوزهم با دوستانم فوتبال بازی می کنم. از سال ها پیش ورزش فیتنس را زیر نظر مربی ام مجتبی عالی به صورت حرفه ای کار می کنم. الان مدتی است که در مجموعه ورزشی انقلاب با علی آذری که از فوتبالیست های قدیمی است تمرین می کنم که مربی حرفه ای فیتنس است. اخیرا با آقای قلعه نویی آشنا شدم که سریال را می بیند و لطف دارند. بسیار دوستان فوتبالیست هم دارم که ترجیح می دهم اسم نبرم چون می ترسم اسمی را از قلم بیندازم.
فکر کنم استقلالی ها را بیشتر دوست دارید؟
– نه، همه بچه های فوتبال را دوست دارم اما طرفدار دو آتیشه استقلال هستم و بازی هایش را با هیجان تماشا می کنم و لذت می برم.
خب، چه شد پایتان را در کفش ما کردید و خبرنگار شدید؟ کمتر کسی انتظار داشت شما را بعد از «کلاه پهلوی» روی صحنه تئاتر ببیند.
– بعد از «کلاه پهلوی» یکسری پیشنهاد کارهای سینمایی و تلویزیونی داشتم که هیچ کدامشان مورد پسندم قرار نگرفتند. چون سریالم الان در حال پخش است ترجیح دادم فعلا کار تلویزیونی نکنم تا این کار پخش شود. پیشنهادهای سینمایی هم آن چیزی که می خواستم نبودند.
حتی «لاله» که بسیار پروژه پر سروصدایی است؟
– ترجیح می دهم راجع به کارهایی که نپذیرفتم صحبت نکنم. خلاصه هیچ کاری را نپذیرفتم تا اینکه ایوب آقاخانی عزیز نمایش «رویاهای رام نشده» را به من پیشنهاد داد.
قبل از آن هم من تئاتر دیگری از ایشان دیده بودم با نام «نویسنده مرده است» که بسیار لذت بردم. به این فکر کردم با توجه به شرایطی که الان در سینما و تلویزیون است و با توجه به اینکه »کلاه پهلوی» تا چند ماه دیگر روی آنتن خواهد بود
بهتر است به خاطر ارتقای بازیگری ام و تجربه همکاری با ایوب آقاخانی و بازیگرجان برجسته ای که این کار دارد تئاتر را تجربه کنم. تئاتر به من چیزهای بسیاری یاد داده و آموخته های بسیاری از آن به دست آوردم.
معجزه یعنی همین دیگه
اما مسواک رویال؟
– من از سال ۸۵، ۸۶ تو فکر یک کار تبلیغاتی تازه بودم و جزو هدف هایم بود کاری باشد که واقعا تمام بیلبوردهای مهم کشور را تسخیر کند؛ یک کار تبلیغاتی عظیم. در شهر که می رفتم به خودم می گفتم این بیلبورد و آن بیلبورد هم باید عکس من باشد. سال ۸۹ بعد از اینکه با چند برند مختلف تا دم قرارداد هم رفته بودم با «رویال» قرارداد بستم و تمام آن چیزهایی که می خواستم و در نوشته هایم به عنوان هدف هایم آورده بودم در آن لحاظ شد.
معجزه یعنی همین دیگه. من چی باید در زندگی ببینم که به آن بگویم معجزه. من اسم این را می گذارم معجزه، همه آنچه تا امروز می خواستم اتفاق افتاد. همه هدف هایی که تا آن روز در ذهن داشتم عملی و واقعی شد.
«رویال» رکورد تاریخ تبلیغات در ایران را با ۱۲۰ بیلبورد از جنوب تا شمال کشور شکست. فقط ۴۳ بیلبورد در تهران داشت. ما موفق ترین حرکت تاریخ تبلیغات ایران را انجام دادیم و بعید می دانم چنین شگفتی به این راحتی بتواند دوباره اتفاق بیفتد. خد را به خاطر آن هر روز شکر می کنم چون بسیار اتفاق بزرگی بود و همه هموطنانم از دورترین نقاط ایران هم من را دیدند.
شما چون بازیگر بودید مشکلی در این زمینه نداشتید؟
– تبلیغات بیلبوردی برای هر چهره شناخته شده ای ممنوع است اما من سوالم از شما این است، خود شما که روزنامه نگار هنری هم میباشید، می دانستید من کی هستم.
نه.
– بله، من بازیگر «کلاه پهلوی» بودم اما کسی من را نمی شناخت به یک سبب بسیار ساده و قابل فهم. کار من هنوز پخش نشده بود اما بسیار از همکارانم اعتراض کردند. فقط یکی از دوستان که خودشان هم قبلا این کار را می کردند و روی بیلبوردها بودند، ۱۲ بار به ارشاد رفت و اعتراض کرد که به بیلبورد آخر من دیگر با تلاش این دوستان مجوز ندادند.
من در این ۹ سال بسیار چراغ خاموش و دور از هیاهو و جنجال برای هدف هایم تلاش کردم. واقعیت این است، هیچ کس از دیده شدن بدش نمی آید اما من نیامده بودم که صرفا فقط دیده شوم.
امین حیایی مثل برادرم است
در سینما و همکاران بازیگرتان یا حتی فوتبالیست ها با چه کسانی بیشتر دوست و صمیمی میباشید؟
– من با امین حیایی بی اندازه صمیمی هستم و مثل برادرم می ماند. بقیه دوستان هم برای من عزیز می باشندو از همکاران «کلاه پهلوی» حداقل تلفنی از اکثرشان خبر دارم در طول کار هم بسیار رابطه خوبی با هم داشتیم.
امین حیایی چه ویژگی دارد که اینقدر با هم دوست و صمیمی میباشید؟
– به نظر من امین حیایی در سینمای ایران یک شخصیت ویژه و متفاوت است. مهمترین ویژگی او هم این است که بی اندازه بی عقده است. روز اولی که سر صحنه «کلاه پهلوی» آمدن آنقدر برخورد صمیمانه و راحتی با من داشت که واقعا انتظارش را نداشتم.
خیلی از ستاره های مشهور این سینما پیش از «کلاه پهلوی» از دوستان من بودند یا هم مدرسه ای بودیم. نمی گویم آنها خدایی نکرده رفتار بدی داشتند اما اصلا رفتار و برخوردشان قابل مقایسه با امین نیست. امین آدمی است که چشم دارد که بازیگران تازه ای وارد این کار شوند و دیده شوند. او واقعا همه را در طول کار حمایت و همراهی می کند.
معاشرت تان در چه حدی است؟ با هم سفر، مهمانی و … می روید؟
– بله، سفر، مهمانی، ورزش و همه جا با هم می رویم. بسیار با هم دوست هستیم. امین روز اول «کلاه پهلوی» یک چیزی به من گفت که هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود. گفت من ۱۸ سال در این سینما کار کردم که امروز چنین نقشی را کار کنم و تو اولین کارت چنین کاری است. این حرفش بسیار روی من تاثیر گذاشت. امین بسیار آدم با محبت، پاک و بی شیله و پیله ای است.
باز بازنشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com
امیرعلی بهترین بازیگر ایرانیه خیلی عزیزه نمیدونی چه پسرگلی هست عکسها و مطالب بیشتری از ایشون در سایت قرار دهید