۱۸اردیبهشت،
به سبب کثرت جمعیت، فضای سالن گرم شده است. قالیباف قبل از سخنرانی کت خود را در آورد و با چفیه ای که به گردن داشت سخنرانی اش را آغاز کرد.
قالیباف در بخشی از مراسم گفت امروز میخواهم مطلبی را با شما جوانان و خانوادههای شهدا بگویم. این مطلب سندی باشد بین ما. بعدا میتوانید به من یادآوری کنید که آن روز در آستانه ماه رجب در حضور خانوادههای شهدا چه گفتم. این وعده و قرار ما با هم است:
توفیق داشتم سال های سال هم رزم این شهید بودم، شهید برونسی یک کارگر ساده اما سرشار از معنویت و اخلاص بود. بزرگان افتخار می کردند که در گردان شهید برونسی بودند؛ من نباید بگویم در لشکرش فرمانده بودهام، من هم به عنوان فرمانده در جلوی این مرد زانو می زدم. اصلا وقتی نگاهش می کردی باید جلویش زانو می زدی. یادم نمی رود عهد شهید فهمیده که هنوز گرمای نگاهش را در چشمان پدر رنج کشیدهاش می بینم. بگذارید این داستان را برای شما بگویم، که این داستان من نیست داستان غیرت یک نسل است. قصه واقعی، قصه برونسی، همت، خرازی، کلهر، فهمیده، زینالدین، و مگر میشود با آن بدنهای نحیف و روحهای بزرگ با آنها سالها هم نفس بود، اما عهدشان را فراموش کرد. و خدا را شاهد میگیرم که من از روزی که آخرین فشنگ جنگ رها شد تا امروز چشمان برادرانم عبدالحسین، شهید حاج همت، شهید فهمیده، مهاجر، شهید کاظمی و همه شهدای همرزم، که هرگز آنها را فراموش نکردهام. چندی پیش در جمع خانواده شهدا بودم.
و من امروز در پیشگاه شما افتخار می کنم که چشمانتان نظاره گر راه من است. شمایی که مرا از کوچه پس کوچه های روستایمان تا نبرد عشق و تا جهاد بعد از جنگ حمایت کردید، و اینک که اینجا ایستاده ام آمده ام دوباره با برادران شهیدم که گویی در چشمان شما نشسته اند، عهد ببندم با آن روح ها، عهد ببندم که بدن هایشان در کوه های غرب کشورم تکه تکه شد اما بی عزّت نشد، با آن ها عهد ببندم که تمام سال های انقلاب رنج کشیدند اما آه نکشیدند، با آن ها که درد فراقشان را حتی در گوش انقلاب هم زمزمه نکردند و به کوه های کوه درس مقاومت و ایستادگی دادند. با این خانواده های شهید، جانباز، مفقود الاثر، با این اهل دل، با این روح های شریف با این مردمان نجیب.
و من آمده ام دوباره با رهبر عزیزم، با امامم، با چشمان نگران مردمم، و با خاک میهنم؛ خاک شرافت، خاک عزت، خاک جوانمردی، عهد دوباره عشق ببندم، عشقی که از آن روزهای بهشتی در چهره های این مردم مانده است، روزهایی که ایران شده بود: باغی از باغ های بهشت. روزهایی که مردم همه برادر شده بودند: بی کینه، بی ریا، بی نفاق، بی دروغ، و با محبّت و صفا.
روزهایی که شهر شده بود، «شهر عشق»، بیابان شده بود، «بیابان صفا»، آسمان شده بود، «آسمان بی کینه».
روزهایی که در این نگاه های پرامید شما، اثرش هست و من عهد می بندم که آن روزهای بی کینه و ریا و دروغ و پرمحبّت و صفا را به شهرمان، به کشورمان و به آسمانمان بازگردانم. عهد می بندم که بر عهد با آن روح های عزیز پایدار بمانم که آنها تمام وجودم بودند و رفتند.
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
![]()
مشرق
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com