پس کجا مال ملت است

کنکاشی در علل کشته شدن محیط بانان و شکارچیان چه باید کرد و چه باید نکردها (هفت)نویسنده: محمدعلی اینانلو    دلایل این درگیری ها چیست؟    اولین دلیل مسلما احساس عدم تعلق و عدم مالکیت است، یک شکارچی محلی از زمانی که چشم باز کرده با نکن، نرو و نزن روبه رو است که آنجا قرق سلطنتی است، آنجا منطقه حفاظت شده است، آنجا مال دولت است، آنجا فلان است و بهمان است، پس کجا مال ملت است؟ و این حلقه گم شده حق ملت و دولت است که متاسفانه سازمان محیط زیست آن را گم کرده و به هیچ عنوان هم قصد توضیح دادن دلایل آن را برای مردم ندارد. ما می دانیم مسوولان محیط زیست هم می دانند که «دولت گمارده مردم است تا انفال را برای عموم مردم محافظت کند»، اما فلان روستایی همجوار توران و خوش ییلاق و بمو و قمیشلو نمی داند و این وظیفه سازمان حفاظت محیط زیست است که برای مردم توضیح دهد که این عرصه ها متعلق به شماست و ما برای شما حفاظت می کنیم. اینچنین است که مفهوم «ما و شما»، مفهومی حاکمیتی پیدا می کند و نه حفاظتی و اینچنین است که مردم روستایی بدون احساس شراکت، تعلق و مالکیت می خواهند که حق تضییع شده خود را از این «ما» بگیرند و اینجاست که تعارض به وجود می آید. «حسنعلی» قاتل می شود و «عبدالله» مقتول و «اسعد» محکوم به اعدام. در حالی که می تواند این گونه نباشد.        هـ- بهره برداری    خداوند از سر لطف برای ما کشوری آفریده است ثروتمند که همه چیز دارد. از کوه و دشت و کویر و دریا و دریاچه و رود و آبگیر و حیواناتی به شدت گونه گون، اما برای بهره برداری از این «همه چیز» مدیریت لازم است و این مدیریت بی تردید می بایست با آگاهی و مشارکت عموم مردم باشد: به خصوص مردمی که در میان یا همسایگی مناطق چهارگانه زندگی می کنند. حساسیت و اهمیت آگاه سازی روستاییان و عشایر بسیار بیشتر از شهرنشینان است در حالی که سازمان حفاظت محیط زیست اصولاآنها را به حساب نمی آورد. صحبت ما بر سر بهره برداری عادلانه از طبیعت این کشور است که بخشی از مدیریت بهترین مناطق آن بر عهده سازمان حفاظت محیط زیست است. بی تردید ماموریت تمامی افراد سازمان محیط زیست از صدر تا ذیل از رییس تا محیط بان، حفاظت عرصه طبیعت ایران است برای عموم مردم. اما سهم عموم مردم در بهره برداری و حفاظت این عرصه تا کجاست؟ و وظیفه مسوولان چیست؟ تردید نکنید که بهترین راه، کمک خواستن از مردم و رو راست بودن با آنان است.        یک سوال فنی    چرا سال هاست که هیچ رکورد تازه یی از اندازه شاخ قوچ و کل مشاهده نشده است؟ علت چیست؟ آیا با پروانه، شکار شده اند؟ حاشا! اصلاوجود ندارند، من حاضرم در خدمت شما سروران بلندمرتبه تمامی شکارگاه های ایران را زیر پا بگذاریم، به جز تعدادی معدود، شکار بالای پنج سال نخواهید دید، آیا هزاران هزار قوچ های با شکوه آلمه و کل های باشکوه سیالان وقتی که با هم راه می رفتند شاخ هایشان جنگل های انبوه را می مانست خود به خود از صحنه گیتی محو شده اند؟ شما که این همه پروانه نداده اید پس چه شده اند؟ خوش خیال نباشید «بدون پروانه ها» همه را زدند و هیچ یک هم به عنوان یک اثر طبیعی ملی به سازمان و به مجامع خارجی گزارش نشد. فقط یکی. یک آهو از قمیشلو که من هم آن را دیده بودم در چشمه آغل جنی فیلمش را هم گرفتم، فقط همین یک آهو توسط یک کانادایی چند سال پیش شکار شد و شاخش به عنوان رکورد ایران به ثبت رسید، می دانید چرا این یکی مانده بود؟ چون در سایه نابغه یی مثل «کاوه» می زیست. راستی «کاوه» کجاست؟ آیا زنده است؟ آیا بنگاه معاملات ملکی دارد؟ آیا مسافرکشی می کند؟ «کاوه» زمانی رییس بازرسی محیط زیست اصفهان بود، یک نابغه واقعی، دریایی از تجربه، از شکارچی گری به محیط بانی آمده بود، بارها از حرف ها و کارهایش در شگفت شدم. اینها چه آدم هایی بودند؟ بی هیچ اغراقی در همه محیط های وسیع تحت مدیریتش اگر سنگی جابه جا می شد می فهمید: زیر هر بوته یی می دانست چیست. فلان میش لنگ را در میان هزاران قوچ و میش می شناخت که امسال دو قلو زاییده، پوتین از پایش در نمی آمد، شب و روز به مناطقش سر می کشید. در عین حال پشت میز هم می نشست، مدیریتش را هم داشت، بی آنکه تیری شلیک بشود، ضرب و شتمی صورت گیرد، کسی کشته شود، حتی خون از دماغ کسی بیاید، مناطق استان اصفهان را که تعداد بسیاری تفنگ و شکارچی دارد چنان اداره می کرد که کمترین تخلف اتفاق می افتاد، نمی توانم بگویم شکارچیان از او می ترسیدند، او همه را تک تک و به نام می شناخت و با همه رفیق بود، بی آنکه بترسند از او چشم می زدند، احترامش را داشتند، خجالت می کشیدند که از این رفاقت و احترام سوءاستفاده کنند، چون برعکس مقامات بالایی، مردم را داخل آدم حساب می کرد، با آنان حرف می زد و تکیه کلامش «قربان چشمت بروم» بود، و گر نه اگر می خواست با تهدید و قلدری و داغ و درفش و بگیر و ببند کار کند شکارچیان اصفهانی نسخه اش را می پیچیدند. «کاوه» فقط یک پاترول کهنه داشت که نمی توانست حتی به گرد ماشین های آخر سیستم شکارچیان هم برسد، اما همه با احترام پشت سرش می رفتند، نابغه یعنی چه؟ اگر این نیست پس کدام است؟ و سازمان محیط زیست از این نابغه ها بسیار داشت و دارد.          روزنامه اعتماد، شماره ۲۵۰۸ به تاریخ ۱۱/۷/۹۱، صفحه ۱۳ (جامعه)