آشفتگی‌های یک ذهن رویا بین…

سینمانگار: فرهاد ریاضی: توکلی که پیش از این فیلم، تنها «پا برهنه در بهشت» (۱۳۸۵) را در کارنامه ی فیلمسازی خود می دید، مشغول مطالعه بر روی زندگی سهروردی، فیلسوف بزرگ ایرانی جهت ساختی بر مبنای داستان زندگی او بود که به دلیل فراهم نشدن مقدمات ساخت آن، در تیر ماه ۸۸ و بر اساس فیلمنامه ای از خودش، و تهیه کنندگی مشترک جواد نوروز بیگی و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، «پرسه در مه» را با نقش آفرینی شهاب حسینی و لیلا حاتمی در نقش های اصلی و مسعود رایگان و احمد ساعتچیان در نقش های مکمل جلوی دوربین حمید رضا خضوعی ابیانه برد.

توکلی که در «پا برهنه در بهشت»، داستان خود را با شیوه ی روایت سیال ذهن و ملهم از ادبیات داستانی مدرن جهان به نگارش در آورده بود، در «پرسه در مه» هم این شیوه ی کمتر تجربه شده را در سینمای ما، این بار با بیانی غیر خطی و بهم زدن سیر عادی روایت را تجربه کرد.

فیلم داستان زندگی امین (با بازی خیره کننده ی شهاب حسینی)، موسیقی دان جوانی است که به هنگام خلق اثری با بحرانی روبرو می شود. بحران خلاقیت و انسداد قوه ی خلاقیت. بحرانی که نه تنها زندگی هنری او، که زندگی شخصی او با همسرش رویا (با بازی مثل همیشه عالی لیلا حاتمی) را نیز دچار چالشی عمیق می کند. داستان با تصویری از امین بر روی تخت بیمارستان آغاز می شود و ما ادامه ی داستان زندگی او را از زبان خودش و به شیوه ی سیال ذهن می شنویم. توکلی به درستی و زیبایی، این آشفتگی ذهنی امین در زندگی را در نوع روایت نیز به کار می بندد.

استاد هوشنگ گلمکانی، روزگاری در ماهنامه ی فیلم نوشته ای مهم را با عنوان “فرم همان محتواست” به رشته ی تحریر در آوردند. موضوعی مهم که خالق «پرسه در مه»، به درستی با توجه به نوع  داستان و انتخاب شیوه ی روایت، بر آن صحه می گذارد. توکلی با تجربه گرایی های خود در «پا برهنه در بهشت»، «پرسه در مه» و پس از آن فیلم آخر خود، «اینجا بدون من»(۱۳۸۹)، کم کم خبر از ظهور فیلمسازی نوگرا و جسور را در سینمای ایران به همه ی دوست داران این سینما داد. در کنار ارزش های فراوان فیلم در روایت، اجرا، بازی ها و فیلمبرداری، موسیقی این فیلم نیز از برترین های عرصه ی خود در دهه ی هشتاد سینمای ایران به شمار می رود. حامد ثابت، آهنگساز جوان این فیلم که متولد ۱۳۵۹ می باشد در اولین تجربه ی آهنگسازی خود در فیلم بلند، تجربه ی کم نظیری را در موسیقی کلاسیک همراه با رگه های عاطفی و احساسی را به سینمای ایران هدیه کرده است. تم اصلی موسیقی فیلم با پیانو، بارها و بارها در فیلم و در لحظات مختلف در کنار زیبایی های بصری، لحظات کم نظیری را خلق کرده است.

«پرسه در مه»، در چهاردمین جشن خانه ی سنما در شهریور ۸۹، تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد و در چهارمین جشن منتقدان سینمای ایران، تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین موسیقی متن، بهترین فیلمنامه، بهترین استفاده از فناوری خلاقانه و دیپلم افتخار بهترین فیلم را به خود اختصاص داد. اگر از به دنبال تجربه های جدید در سینمای ایران هستید، «پرسه در مه» را از دست ندهید…