امپراتوری غول‌ها در تلویزیون

روزنامه هفت صبح: مروری بر کارنامه ۵کارگردان بزرگ سینما که در تلویزیون آثار شاخصی را جلوی دوربین بردند.

کارگردان‌های حاضر در سینمای‌هالیوود برای رسیدن به اعتبار نیاز دارند تا مسیری طولانی را پشت سر بگذارند. مسیری که هر قدم اشتباه در آن مساوی با اتمام دوران کاری آنهاست. بودند بسیاری از کارگردان‌های مطرح که بعد از ساخت یک یا دو فیلم ضعیف از سوی کمپانی‌های تولید‌کننده کنار گذاشته شده و راهی تلویزیون شده‌اند.

با این حال دسته‌ای از کارگردان‌ها که وارد تلویزیون شده‌اند با خواست خود این کار را انجام داده و در اکثر مواقع نتیجه مثبتی نیز کسب کرده‌اند. از جمله دلایل اصلی اتخاذ این تصمیم می‌توان به نبود موقعیت مناسب برای پیاده‌سازی ایده‌ها یا رسیدن به بن‌بست خلاقیت اشاره کرد. مواردی که در نهایت سبب شده‌اند تا شاهد ساخت سریال‌هایی از سوی بهترین کارگردان‌های تاریخ سینمای جهان باشیم. کارگردان‌هایی که شاید هیچ وقت به تلویزیون بازنگردند.

سلطان ترس در جعبه جادویی

بعد از یک دهه کارگردانی در بالاترین سطح ممکن آلفرد هیچکاک به یکباره تصمیم گرفت مجموعه تلویزیونی با نام آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند را تولید کند. این مجموعه تلویزیونی که از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ پخش شد مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه را روایت می‌کرد که قابلیت تبدیل شدن به فیلم سینمایی را نداشتند.

در آن زمان با توجه به قالب ساختاری سریال‌های تلویزیونی هیچکاک موفق به پیاده‌سازی تمامی ‌ایده‌های خود نشد. این در حالی بود که بسیاری از داستان‌ها که هر کدام تبدیل به یک قسمت سریال شدند با وجود اینکه در ژانر ترسناک قرار داشتند از بودجه ساخت بسیار پایینی برخوردار بودند. نکته قابل توجه این است که هیچکاک برای ساخت این مجموعه تلویزیونی از تیمی ‌استفاده کرد که تجربه آنچنانی نداشته و به هیچ وجه با کارگردانی مطرحی همچون او کار نکرده بودند.

در ابتدای دهه ۶۰ میلادی زمانی که هیچکاک برای فراهم کردن بودجه فیلم روانی با مشکل مواجه شد بار دیگر سراغ تیم تلویزیونی خود رفته و فیلم را با کمک آنها ساخت. همین موضوع در نهایت به ساخت یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ و کارنامه هیچکاک منتهی شد. فیلمی ‌که تنها با بودجه سریال‌های تلویزیونی آن زمان به مرحله تولید وارد شد.

پیش‌زمینه‌ای به نام سریال

دیوید لینچ یکی از کارگردان‌هایی است که با آثار سینمایی خاصش در طول سال‌های قبل به محبوبیت بالایی دست پیدا کرده است. بعد از کارگردانی مرد فیلی که در تعدادی از شاخه‌های مختلف اسکار نامزد دریافت جایزه شده بود، لینچ آثار دیگری همچون تل شنی و مخمل آبی را نیز کارگردانی کرد که هر کدام در سبک‌های کالت کلاسیک و نوآر قرار گرفته و زوایای تازهی از کار او را به نمایش در آوردند.

هر چند لینچ در این بازه زمانی از محبوبیت بالایی برخوردار بود اما به یکباره تصمیم گرفت به تلویزیون باز گردد. در ادامه لینچ سریال تلویزیونی به نام « تویین پیکز» را در سال ۱۹۹۰ تولید کرد. سریالی که به خوبی مورد توجه مخاطب‌ها قرار گرفته و در ادامه شرایط را برای ساخت فیلم سینمایی بر اساس همین سریال مهیا کرد.

در سال ۱۹۹۲ لینچ فیلم سینمایی از روی این سریال را با عنوان «آتش ما من قدم بزن» را کارگردانی کرد. فیلمی‌که به عنوان پیش‌زمینه داستانی سریال توانست در زمینه فروش و البته از لحاظ کیفی عملکرد مناسبی را به نمایش در آورد. لینچ بعد از ساخت سریال ذکر شده به تلویزیون بازنگشت. نکته قابل توجه این است که در  طول چند سال قبل شایعاتی به وجود آمده دیوید لینچ برای ساخت سریالی بر اساس یکی از فیلم هایش به تلویزیون باز می گردد.

زندگی در میان گنگسترها

مارتین اسکورسیزی را بسیاری با ساخته‌هایش در ژانر گنگستری می‌شناسند. او که بخش عمده‌ای از محبوبیت خود را مدیون تولید فیلم‌های این چنینی است چند سال پیش تصمیم گرفت اولین سریال تلویزیونی با همین مضمون را تهیه و کارگردانی کند.

 اسکورسیزی شخصا قسمت اول سریال بردواک امپایر را کارگردانی کرده و حتی در سال ۲۰۱۱ میلادی جایزه بهترین کارگردانی مراسم امی‌(معتبر‌ترین جایزه مخصوص به تلویزیون) را کسب کرد. هر چند ساخت بردواک امپایر با بازی استیو بوسکمی ‌همچنان ادامه دارد اما اسکورسیزی دیگر قسمتی از آن را کارگردانی نکرده و تنها به عنوان تهیه‌کننده در مراحل تولیدش حضور دارد.

نکته قابل توجه این است که مارتین اسکورسیزی سال‌ها پیش یکی از قسمت‌های سریال استیون اسپیلبرگ با نام داستان‌های شگفت‌انگیز را کارگردانی کرده بود. چندی پیش خبری انتشار یافت که طی آن میرامکس و شخص اسکورسیزی اعلام کردند سریال دار‌و‌دسته‌های نیویورکی را برای سال ۲۰۲۴ میلادی آماده می‌کنند.

این سریال بر اساس فیلمی ‌با همین نام تهیه می‌شود که در سال ۲۰۰۲ میلادی توسط اسکورسیزی کارگردانی شده و در ادامه نامزد دریافت جایزه اسکار برای بهترین فیلم نیز شد. هنوز مشخص نشده که لئوناردو دی‌کاپریو و دنیل دی لوئیس به عنوان بازیگر‌های فیلم در این سریال حضور دارند یا خیر.

بازگشت جلوه‌های ویژه

مایکل مان یکی از کارگردان‌هایی بود که به شکل جدی از جلوه‌های ویژه کامپیوتری در ساخته‌های خود استفاده  کرد. مان چند سال پیش تصمیم گرفت تا سریال تلویزیونی با جلوه‌های مخصوص به سینما را تولید کند. سریالی که با نام شانس در سال ۲۰۱۱ میلادی توسط HBO پخش شد. مایکل مان در ابتدای کار با سازنده اصلی NYPD Blue آغاز به همکاری کرد اما بعد از اتمام فصل اول نتوانست نظر مسئولین شبکه برای ادامه سریال را جلب کند. شانس که در ژانر پلیسی قرار داشت هر چند در زمینه کیفی عملکرد بسیار خوبی داشت اما موفق به جذب مخاطب نشد.

نکته قابل توجه این است که شانس، زمانی کنسل شد که طی اتفاق ای یک اسب مسابقه در زمان فیلمبرداری جان خود را از دست داد. در ادامه نیز گروه‌های حمایت از حقوق حیوانات با اعمال فشار‌های مختلف خواستار توقف ساخت سریال شدند. بعد از مشکلات به وجود آمده در طول ساخت شانس به یکباره پرونده فیلمسازی مان متوقف شد. با این وجود سال آینده میلادی تازه‌ترین فیلم مایکل مان با نام سایبر به صورت جهانی اکران می‌شود. مایکل مان در طول چند سال قبل با توجه به مشکلاتی که برایش پیش آمد فیلم سینمایی بزرگی را کارگردانی نکرد.

صندوقچه‌ای از افتخارات

رابرت آلتمن یکی از معدود کارگردان‌هایی است که کار خود را  با تلویزیون آغاز کرده و در ادامه بعد از کسب اعتبار در سینما بار دیگر به جعبه جادویی بازگشت. جالب است بدانید که در مجموعه فعالیت‌های او به عنوان کارگردان تلویزیونی ساخت دو قسمت از مجموعه آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند نیز دیده می‌شود.

بعد از حضور در برنامه‌های مختلف در نهایت آلتمن با ساخت Mash در سال ۱۹۷۰ میلادی توانست به عنوان یکی از کارگردان‌های معتبر ‌هالیوود شناخته شود. آلتمن در ابتدای دهه ۸۰ میلادی توضیح داده که از لحاظ خلاقیت دچار مشکل شده و در ادامه تصمیم گرفته تا به تلویزیون بازگشته و مشکل خود را برطرف کند. در همین دهه رابرت آلتمن با ساخت سریال تنر ۸۸ که توسط شبکه پرطرفدار HBO پخش شد بار دیگر توانست به موفقیت دست پیدا کند.

 فیلمنامه تنر ۸۸ توسط گری ترودیو به رشته تحریر در آمده و با روایت داستانی سیاسی به محبوبیت بالایی دست پیدا کرد. این مینی سری در ۱۱ قسمت پخش شده و به نوعی آغاز کننده سبک خاصی در فیلمبرداری بود که ساختار مستندگونه را در کنار داستانی غیرواقعی قرار می‌داد. نکته قابل توجه در رابطه با رابرت آلتمن این است که وی با وجود ۵ بار نامزدی برای دریافت اسکار بهترین کارگردان هیچگاه موفق به دریافت این جایزه معتبر نشد.