اینجا زنی به انتظار نشسته است

۰۹اردیبهشت،

به بهانه نمایشنامه‌خوانی ˝چشم‌هایی که مال توست˝/

نمایشنامه ˝چشم‌هایی که مال توست˝ نوشته بهاره رهنما یادگاری از دنیای زنان و عاشقانه‌ای گرم و تاثیرگذار است.

سرویس نمایش هنرآنلاین/ اگر یکی از مهمترین ویژگی‌های اثر هنری را ترکیب واقعیت و خیال به نحوی باور پذیر بدانیم، یا بر این معتقد باشیم که بخش قابل توجهی از تاثیرگذاری یک اثر هنری به این برمی‌گردد که آن اثر، جهان شخصی آفریننده اش را برای مخاطب تاثیرگذار کند، جان اثر بیننده، خواننده یا شنونده آن را متاثر کرده و تجربیات شخصی و احوال داخلی اش را بازتاب دهد، “چشم‌هایی که مال توست” به خوبی این اثرگذاری را دارد.

نمایشنامه “چشم‌هایی که مال توست” نوشته بهاره رهنما برش‌هایی از زندگی زنی است که فرازهای مهم زندگی اش را روایت می‌کند. مونولوگی دربرگیرنده شوخی‌ها و تلخی‌هایی که بسیاری از زنان با آن آشنایند و دنیای تنهایی یک مادر- زن را شرح می‌دهد.

آنچه نمایشنامه پیش روی مخاطب قرار می‌دهد، قصه ای عاشقانه و تراژیک است، معمولا عاشقانه ها، فرجامی خوش ندارند و یک قانون نانوشته از ماندگاری عشق هایی حکایت دارد که به سرانجام نرسیده اند. نغمه (بهاره رهنما) پس از ۵ سال درد جدایی از فرهاد را فراموش نکرده، هر اتفاقی در دنیای امروز و زمان حال او را به قبل‌‌ای رویایی وصل می‌کند و در این سیر و سیاحت زنانه و غریب تماشاگر با اندوه، بیم و امیدهای این زن همراه می گردد.

نمایشنامه خوانی این اثر با اجرای صحنه ای آن که پارسال انجام شد و مورد توجه قرار گرفت، متفاوت است. اما به این سبب که اساس نمایش بر مونولوگ و بیان احساسات تنها شخصیت آن استوار است، در نمایشنامه خوانی هم تماشاگر به خوبی با آن همراه می گردد. هرچند که در این همراهی و تاثیرپذیری نباید نقش بهاره رهنما به عنوان بازیگر را نادیده گرفت. او با مهارتی ستودنی لحظه های غم و شادی را با فاصله‌ای اندک از یکدیگر بازآفرینی می‌کند، بدون آنکه راکورد و حسش را فراموش کند شخصیت پریشان احوال نغمه را به شکلی دوست داشتنی خلق می کند.

شیرینی شخصیت رهنما در لحظه های کمیک نمایش و صداقتش در فصل های عاشقانه که اضمحلال این زن را به شکلی روشن، برای مخاطب عیان می‌کند کمک بزرگی به نمایش کرده تا پیش برود و تماشاگرش را با خود همراه کند.
آنچه شرح واقعیت تلخ و زندگی دشوار نغمه را برای مخاطب قابل تحمل می کند، استفاده از طنز در این روایت است که هوشمندانه وجوه مختلف نغمه (و البته بیشتر زنان درگیر روابط عاشقانه) را روشن می کند. اشاره به شیوع جراحی زیبایی زنان در ایران، شوخی با ظاهر رقیب اروپایی، حتی هجو بیماری نغمه و بسیار حرف زدنش فضای سنگین “چشم هایی که مال توست” را تلطیف کرده است.

تفکیک جنسیتی در کار هنری ماجرایی غیرمنصفانه و خارج از اصول حرفه ای است، اما گاهی همراهی هنرمندانی از یک جنس به خلق اثری ویژه می انجامد. شاید یک کارگردان یا یک نویسنده مرد نمی توانست ویرانی یک زن طرد شده و بازنده را مانند آنچه نسیم ادبی و بهاره رهنما ترسیم کرده اند بازسازی کند. دنیای احساساتی و رمانتیک زنان آنچنان غریب و ناگفتنی است که مردان از آن بی خبرند و افشای این رازهای مگو جز از زنان برنمی‌آید.

پایان “چشم‌هایی که مال توست” تنها تاکیدی بر موقعیت دشوار نغمه برای فراموشی و فاصله گرفتن از قبل و فرهاد نیست. چشم های سهراب و نگاهی که یادآور فرهاد در آن لحظه حساس انتخاب است، زنگ خطری برای آینده زنی است که قبل و جوانی اش بر باد رفته و به نظر می رسد تنهاتر خواهد شد.

این ارجاع به چشمان پسری که ممکن است میراث فراموشی را از پدر به یادگار داشته باشد، وضعیت تراژیک زن – مادر را بحرانی تر می‌کند. به نظر نمی رسد نغمه بتواند از این دایره تکرار رها شود.

پس از پایان نمایش، وقتی تماشاگر از سالن خارج می رود، نامه‌ای از فرهاد به دستش می رسد که دلایل منطقی این جدایی و پرهیز خودخواسته را شرح داده، نمایش به گونه ای است که مخاطب پیش از خواندن نامه هم از فرهاد متنفر نمی‌شود و می‌داند که در لحن نغمه اغراق و احساسات به غلیان درآمده عاشقانه وجود دارد، اما این نامه وجهی دیگر از ماجرا را برایمان روشن می‌کند. اشاره رک و مستقیم فرهاد به این واقعیت که هر علاقه و دوست داشتن یک روز به پایان می‌رسد تلخی نمایش را تکمیل می‌کند.
 

محدثه واعظی‌پور


آخرین خبرها
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com

نظرتان را در مورد مطلب فوق بنویسید. نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.