بقیه جگر ندارند، او دارد!

یک
کم کم دارم یاد می گیرم از هر فیلمسازی به اندازه خودش توقع داشته باشم. بعضی قضاوت هایم باید واقعی تر شود. شرایط فیلمساز هم مهم است بالاخره. اتفاق خوبی نیست ولی چاره ای هم نیست.

خب یکی دوست دارد اینجوری فیلم بسازد دیگر. توانش همینقدر است. پولش را هم دارد، زورش هم بسیار است. خودش هم فکر می کند همینجوری بسیار هم خوب است و همینطوری درست است. خب ما بیاییم چه بگوییم؟ فکر آن بنده خدا را می توانیم عوض کنیم؟  اصلاح کنیم؟ تصویرش را از خودش وکیفیت اثرش می توانیم واقعی کنیم؟ می توانیم مشکلات ابتدایی اثرش را به او یادآوری کنیم؟ نه نمی توانیم. پس چیزی نگوییم بهتر است.

حق هم نداریم به کسی بگوییم فیلم نساز. باید بسازد دیگر. خواستیم می بینیم، نخواستیم نمی بینیم. اما به شرطی که او هم بی خیال ما شود. نمی شود که هر وقت دلش خواست چماق فروش میلیاردی را برای منتقد بلند کند و بگوید نقد و منتقد برای من مهم نیست و هروقت دلش برای تایید کارشناسان تنگ شد، توقع داشته باشد منتقد، زورکی از فیلمش تعریف کند. اینطوری که نمی شود. یا خدا یا خرما. می باشند البته منتقدانی که بلدند از کارهای اینجوری دفاع کنند. برود سراغ همان ها. فیلم «ضعیفِ شعاریِ پرفروشِ تحت حمایت» ساختن هم هنری است بالاخره. بقیه ندارند، او دارد. ظاهراً خود ایشان معتقد است؛ این چیزها مجوز نمی خواهد، جگر می خواهد. بقیه ندارند، او دارد. ناز شستش، نوش جانش. 

اینکه حالا دارد سنگ کسانی را به سینه می زند که سال ها قبل جور دیگری با آنها برخورد می کرد، اینکه او دارد قضاوت کردن دیگران را به نقد می کشد در حالی که خودش سال‌ها خلق الله را بدفرم قضاوت می کرده، اینکه دارد ترویج چیزهایی را می کند که برای خودش تا دیروز پریروزها قباحت داشت در حد لالیگا و … دیگر به ما چه؟ ما که مسئول استحاله مردم نیستیم. ما ناظریم فقط. شاهدیم. شاکریم.  همین که ابزار دستش شده دوربین، شاکریم. والله.

دو
اگر با گوش خودم نمی شنیدم قبول نمی کردم دبیر جشنواره، قبل از آغاز آن وعده داده باشد؛ «امسال قول می دهم خبری از کودکان و نوزادان در سالن برج میلاد نباشد و وضعیت سال قبل تکرار نشود.» اما با گوش خودم شنیدم.

امسال سالن سینمای برج میلاد پر است از این دوستان کوچولو. گرچه دوست کوچک شش ساله ما را که اطلاع واثق دارم از بعضی مسئولان سینمایی مان بیشتر فیلم دیده، در روز سوم به سینمای جشنواره راه ندادند.

مسیحا زارع زاده فرزند همکارمان خانم مشتاق نتوانست به جمع همسالانش در سالن ملحق شود، حتی وقتی با همان لحن کودکانه به متصدی مربوطه گفته بود: «عموعمو! من بلدم فیلم ببینم».
فقط خواستم به دبیرمحترم قولشان را یادآوری کنم. همین.
 

۵۸۱۹

  دانلود