دنیا را از من بگیر تنبلی‌ام را نه!

گردآوری توسط گروه سبک زندگی ممتازنیوز

مهارت‌های زندگی > فرد– ندا نوربخش:
سالی یک‌بار بیشتر نمی‌آید؛ آن‌هم از تمام ۱۵، ۱۴قسمت برنامه فقط در یک یا ۲قسمت حضور دارد، ولی با همان یک‌بار حضور انگار حرف دل بسیار از ما را می‌زند: مییییی خوااااام، اما نمییییییی تونم، خسسسسته میییییی‌شم!

«گیگیلی» دوست داشتنی برنامه نوروزی «کلاه قرمزی‌»، نماد شخصیتی بسیار از ماست؛مایی که کلی آرمان و آرزو و نقشه برای زندگی داریم و هر روز بیشتر از قبل با زندگی آرمانی‌مان فاصله می‌گیریم. آن‌هم نه به‌خاطر شرایط نامساعد اجتماعی و اقتصادی و… بلکه تنها و تنها به‌دلیل اینکه حس و حال نداریم و فکر می‌کنیم «حالا فردا انجامش می‌دهم»؛ فردایی که معمولا یا هیچ‌وقت فرا نمی‌رسد یا بسیار دیر می‌شود. هیچ می‌دانستید طبق تحقیقاتی که در مؤسسه بهداشتی و درمانی شیلی انجام شده، ثابت شده است نسبت اشخاصی که به‌دلیل تنبلی به مرگ زودرس دچار شده‌اند بیشتر از اشخاصی است که به‌خاطر مضرات استعمال دخانیات جان خود را ازدست داده‌اند؟ با این حساب به‌زودی تنبلی به یکی از خطرات جدی قرن تبدیل خواهد شد.

روانی که تنبل می‌شود 

بسیاری از تنبل‌هایی که حال و حوصله انجام هیچ کاری را ندارند و دلشان می‌خواهد از صبح تا شب، از جای خود تکان نخورند و به آرزوهایشان فقط فکر کنند، شاید ندانند این حال‌شان ممکن است ریشه در مشکلات روحی و روانی داشته باشد. این مشکلات در عین سادگی، بسیار پیچیده می باشند. ساده از این نظر که می‌توان بسیار راحت آنها را شناسایی کرد و پیچیده از این نظر که بسیار‌ها توجهی به آنها نمی‌کنند و طبیعتا درصدد رفع آن هم برنمی‌آیند. دکتر پرویز رزاقی، روانشناس و عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، بعضی از سبب‌های تنبلی و کاهلی را بررسی کرده است.

اعتماد به نفس پایین

معمولا آنهایی که اعتماد به نفس‌شان پایین است، حس خودپنداری ضعیف‌تری هم دارند. این گروه از اشخاص، مدام در ذهن خودشان این جمله را تکرار می‌کنند که من توان انجام دادن هیچ کاری را ندارم. در نتیجه، این احساس قوی سبب می‌شود که آنها هیچ قدمی برای انجام کارهای مختلف شخصی و اجتماعی برندارند. به این ترتیب، جامعه با گروهی از اشخاص تنبلی که تنبلی آنها به‌خاطر شک داشتن به توانمندی‌های خودشان است، مواجه می‌شود. این اشخاص تا خودشان و توانایی‌هایشان را باور نکنند و این موضوع را قبول نکنند که موفق‌ترین اشخاص هم در زندگی اشتباه و ناتوانی‌هایی داشته‌اند که بر آن فائق شده‌اند، به جایی نخواهند رسید. تکرار جمله معروف «من می‌توانم» هم راه‌حل بسیار خوبی است، به شرط آنکه با اولین زمین خوردن، منکر آن نشوند. شرکت در کلاس‌ها و کارگاه‌های گروهی و در نهایت مشاوره با یک روانشناس یا مشاور هم در یادگرفتن تکنیک‌های مختلف افزایش اعتماد بسیار مؤثر است.

ترس از شکست‌

درست است که هر شکست پلی به سوی پیروزی است؛ اما گاهی این پل‌ها آنقدر پشت سرهم قرار گرفته‌اند که آدم را خسته می‌کند. در نهایت فرد به مارگزیده‌ای تبدیل می‌شود که از هر ریسمانی می‌ترسد و کلا ترجیح می‌دهد برچسب تنبلی را بپذیرد اما هیچ کاری نکند که به شکست منتهی شود. چنین اشخاصی، نباید شکست‌های متعدد را مختص خودشان بدانند و از پای بیفتند. تنبلی بعد از شکست، یعنی پذیرفتن ضعف. واقعیت این است که لزومی ندارد همه تلاش‌های ما به موفقیت ختم شود، گاهی شکست، ما را از خطری بزرگ نجات می‌دهد. موفقیت‌های حتی کوچک را هم باید جدی گرفت و با یادآوری آنها به راه ادامه داد. ضمن اینکه گاهی اشخاص آنقدر کمال‌گرا می‌شوند که تعریف و استانداردشان از موفقیت، بسیار بالاتر از حد معمول می‌شود. در این شرایط اگر تعریف متعادل‌تری از موفقیت داشته باشیم و خودمان را موظف نکنیم فقط کارها را در بهترین حالت ممکن انجام دهیم، می‌توانیم بر تنبلی و سستی فائق شویم و ترس قدم برداشتن را از بین ببریم.

افسردگی

کاهلی ناشی از افسردگی، به‌صورت مقطعی رخ می‌دهد و معمولا با بی‌انگیزگی شدید همراه است. آدم‌های تنبل، معمولا برای انجام کارها، انگیزه دارند اما حس و حال انجامش را ندارند ولی اشخاص افسرده، حتی انگیزه انجام کارها را هم ندارند. آنها تمایلی به تحرک و حضور در اجتماع ندارند و تنهایی و کم‌حرفی را به هرچیزی ترجیح می‌دهند. برای حل این مشکل، بهترین راه، مراجعه به مشاور و روانپزشک و کمک گرفتن از او است.

آموزش تنبلی

یک‌گروه از اشخاص دچار تنبلی اکتسابی و ناشی از عادت‌های غلط می باشند و متأسفانه خودشان نقش چندانی در ایجاد مشکل نداشته‌اند. در واقع، مقصر اصلی اطرافیان و در بیشتر موارد والدین آنها می باشند. این گروه از تنبل‌ها، همان‌هایی می باشند که در کودکی، دست به سیاه و سفید نزده‌اند و پدر و مادرشان برای اینکه فرزندشان خسته نشود یا شکست نخورد، همه کارهایش را به‌عهده گرفته‌اند. اگر قرار باشد این اشخاص همچنان به تنبلی خود ادامه دهند، اطرافیان آنها در بزرگسالی سخت در عذاب خواهند بود. کسی که در کودکی عادت کرده مادرش برایش میوه خرد کند، در بزرگسالی هم از همسر خود انتظار دارد کارهایش را انجام دهد. اولین اقدام برای این اشخاص این است که باور کنند تنبل می باشند و زندگی واقعی با آنچه آنان تجربه کرده‌اند متفاوت است. سپس باید تلاش کنند با تغییر سبک زندگی خود، خودشان کارها و مسئولیت‌ها را به‌عهده بگیرند. البته بخشی از حل مشکل هم به‌عهده اطرافیان است؛ آنها بسیار زود باید دست از حمایت و انجام کارهای او بردارند. هر چه این کار در سن پایین‌تر اتفاق بیفتد، بهتر است. طبعا تا مدتی ممکن است انجام هر کاری برای فرد سخت و حتی نا موفق باشد اما بهتر از دست روی دست گذاشتن و کاهل ماندن است.

دریافت پیام‌های منفی

گاهی بعضی پیام‌هایی که از اطرافیان می‌گیریم ما را از انجام هر کاری منصرف می‌کند؛ پیام‌هایی مثل «کنکور سخت است»، «اسباب‌کشی فاجعه است»، «ازدواج، بحران است»، «بچه می‌خواهی، خدا به دادت برسد» و… . به همین سادگی جرقه تنبلی در وجود اشخاص زده می‌شود و کم‌کم به یک شعله خانمان‌سوز تبدیل می‌شود. واقعیت این است که بعضی کارها واقعا سخت می باشند، ولی یک ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: «دست کار می‌کند، چشم می‌ترسد!» ضمن اینکه لزومی ندارد کاری که برای یک نفر سخت و دشوار است، برای بقیه آدم‌ها هم سخت باشد. ممکن است نفر بعدی نه‌تنها از انجام آن کار به زحمت نیفتد، بلکه حتی بسیار هم از آن لذت ببرد و یک خاطره خوب برایش به جای بگذارد. در واقع همه‌چیز به‌خود فرد بستگی دارد. پس به جسارت‌اش می‌ارزد اگر قرار باشد یک تجربه و حس خوب به زندگی شما اضافه شود.


RSS
منبع:همشهری
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com

نظرتان را در مورد مطلب فوق بنویسید. نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.