راستی … الان کجاست؟

به گزارش هنرآنلاین؛ اگر این روزها پخش مجموعه تلویزیونی “پژمان” با همه قوت و ضعف‌هایش یادآور می‌شود که چهره‌های ورزشی، پس از پایان دوران قهرمانی کم کم از یادها می‌روند؛ اما به خوبی بر این موضوع صحه‌ می‌گذارد که عرصه هنر در سیطره تجربه غوطه‌ور است و هر آنکه در این حوزه مویش سفیدتر؛ اجرش والاتر. 

امروز هنر ایران بسیار پیشکسوتانی دارد که دست روزگار و حال دوران، آنها را از عرصه هنر دور کرده و چه چیز بهتر که در این عصر پر تدبیر و امیدی، به احوال پرسی این گوهران هنر کشور بنشینیم و جویای نظرات‌شان از پس سال‌ها تجربه‌اندوزی شان شویم.

ناصر مسعودی: فعالیت هنری هیجان‌زده‌ام می‌کند

ناصر مسعودی صدای خوش خطه سبز گیلان اولین هنرمندی است که به احوال پرسی او می ریوم. این پیشکسوت موسیقی کشور با اشاره به این که در چند سال قبل به سبب ابتلا به بیماری قلبی نتوانسته در فعالیت‌ها و مجامع هنری حضور یابد گفت: هنوز نمی‌توانم فعالیت جدی در موسیقی را از سربگیرم.

این خواننده به نام و سرشناس گیلانی در خصوص فعالیت هنری خود به هنرآنلاین گفت: متاسفانه در چندسال قبل به سبب ابتلا به بیماری قلبی هیچ فعالیتی در عرصه موسیقی نداشته‌ام و حتی در اجتماعات و برنامه‌های هنری هم نتوانسته‌ام حضور پیدا کنم. به همین سبب از فضای هنر دورمانده‌ام و از وضعیت و کم و کیف فعالیت‌های هنری بی خبرم. اگرچه در حال حاضر شرایط جسمانی‌ام مساعدتر شده و از بهبودی نسبی برخوردار شدهام؛ اما به پیشنهاد پزشک معالجم و از آنجا که فعالیت‌های هنری هیجان زده‌ام می کند و گاهی اوقات بحث و جدل‌هایی که در مجامع هنری می‌شود با تنش همراه است، هنوز نمی‌توانم فعالیت جدی در این حوزه را از سربگیرم.

مسعودی در خصوص حضور اخیرش در کنسرت حسین علیزاده در رشت توضیح داد: به سبب این که حسین علیزاده دوست و همکار نزدیک من است، و همینطور به خاطر ممتاز بودن کارش و دعوتش از من، توفیق این را یافتم که دقایقی در کنسرت او حضور یابم و باید بگویم علیزاده یکی از نخبگان نوازندگی ایران است و اجرای بی‌نظیری از او را شاهد بودم.

مسعودی دربارهٔ میزان موفقیت کنسرت های موسیقی در شهرستان‌ها اظهار کرد: همه چیز بستگی به کیفیت اجراها دارد. برای مثال کنسرت اخیر علیزاده چه از نظر تک‌نوازی و چه گروه‌نوازی بسیار عالی و ممتاز بود.

خواننده قطعه مشهور”میرزا کوچک‌خان” در پاسخ به این پرسش که فضای پیش روی فرهنگ و هنر کشور را چگونه می‌بیند، بیان کرد: تا زمانی که مجددا فعالیت هنری را از سرنگیرم و به اصطلاح وارد معرکه نشوم نمی‌توانم اظهارنظر قطعی کنم، اما ظواهر امر تا حدی نشان از بهبود اوضاع دارد.

گفتنی است؛ ناصر مسعودی در مراسم بزرگداشتی که درست در چنین روزی، ۶ آبان سال قبل در افتتاحیه هفته هنر گیلان برای وی در نظر گرفته شده بود نیز به سبب عارضه قلبی نتوانست حضور پیدا کند و تنها خانواده او در این مراسم حاضر شدند.

ناصر مسعودی، مشهور به بلبل گیلان، قدیمی‌ترین خواننده اشعار گیلکی معاصر است که از او آثار ماندگاری چون “میرزا کوچک‌خان” (چقدر جنگلا خوسی)، کوراشیم، بنفشه گل و… تاکنون انتشار یافته است.

اسماعیل شنگله: تئاتر حرفه‌ای نداریم

اسماعیل شنگله از پیشکسوتان عرصه هنر نمایش که چند سالی است از عرصه تئاتر دور است، یکی از دلایل دوری ناگهانی بعضی از هنرمندان پیشکسوت تئاتر در این عرصه را فقدان تئاتر حرفه‌ای در کشور دانست.

شنگله در پاسخ به این سئوال هنرآنلاین که چرا مدتی است کم کار شده گفت: این روزها مقداری کسالت جسمی دارم و در منزل استراحت می‌کنم. اوقاتم را با مطالعه شاه‌کارهای ادبی جهان پر می‌کنم و آخرین تئاتری که دیدم یکی از آثار رضا حداد بود.

شنگله عوامل بسیاری را در دوری ناگهانی یک هنرمند از عرصه تئاتر دخیل دانست؛ اما مهترین مسئله هنرمندان را فقدان تئاتر حرفه‌ای دانست و توضیح داد: یکی از دلایلی که تئاتری‌های ما ناگهان کم کار می‌شوند این است که ما تئاتر حرفه‌ای نداریم. در تمام دنیا یا تئاتر خصوصی وجود دارد یا دولت در این زمینه به صورت جدی عمل می‌کند؛ در هرصورت یک منبع حمایتی برای گروه‌ها وجود دارد؛ متاسفانه به تئاتر در کشور ما هنوز به صورت یک هنر وارداتی نگاه می‌کنند. بی تعارف بگویم که هنوز چه برای جامعه و چه دولت به عنوان یک شغل شناخته نشده است. همه تقصیرها هم به دولت مربوط نیست این کاملا یک مسئله اجتماعی است، گرچه دولت باید بسترها را برای جامعه در هر زمینه‌ای فراهم کند. وقتی از تئاتر حرفه‌ای صحبت می‌کنم منظورم گروه‌های با سابقه یا آماتور نیست منظورم زمانی است که تئاتر شغل آدم‌ها می‌شود، یعنی کسی که معاشش از راه تئاتر است نه مثل ما که در تمرین هستیم و فکرمان پی اجاره خانه است یا صبح تا ساعت ۵ سرکاریم تا خرج خانواده را بدهیم و با تن خسته می‌آئیم سر تمرین باید حتی برای تمرین هم یک فرد پولش را از سه ماه جلوتر بگیرد چه رسد به اجرا..خب ما در این زمینه مشکل زیر بنایی داریم مردم و مسئولین همه با هم در آن دخیل می باشند.

شنگله در ادامه افزود: مسئله دیگر عدم ثبات مدیریتی است وقتی هر مدیری سلیقه خود را دارد وقتی بایدها و نبایدها تعریف درستی ندارد به طور مثال یکی متنی را تصویب می‌کند وقتی گروه با تحمل سختی تمرین و بدون بودجه مشخص آن را تمرین می کند، بعد همان ارگانی که متن را تصویب کرده کار را رد می کند؛ هنرمندان سر خورده می‌شوند و تداوم کاری وجود ندارد این است که کسی ۱۰سال پشت سرهم فعایت تئاتری می‌کند و یک دفعه ناپدید می‌شود، فراموش می‌شود و دوباره یک سال روی کار می‌آید یا از این بدتر کلا ناپدید می‌شود.

شنگله از مشکلات موجود پیش پای هنرمندان از تورم جمعیتی نام برد و گفت : در دوره ما تنها یک دانشکده هنرهای دراماتیک وجود داشت که نهایتا ۴۰نفر فارغ التحصیل داشت؛ امروز در همه شهرها دانشگاه داریم این بر اساس مقتضیات روز مسئله غیر قابل اجتنابی است، ولی تربیت این همه مدعی تئاتر که فقط بر اساس دانش تئوری انتخاب شده‌اند و بازار کاری می‌طلبد گاه پیشکسوتان را ناگزیر به عقب نشستن می‌کند.

این پیشکسوت تئاتر در پایان گفت پیشنهادم به دولت تازه برای جلوگیری از این اتفاق گرچه که مسئله کوچکی نیست و نیاز به آسیب شناسی بسیار دارد؛ این است که جوان‌ها را بدون منطق امیدوار نکند، متاسفانه این باب شده که به جای بیان مشکلات به همدیگر امیدواری می‌دهیم با جوان‌ها رو راست باشیم مشکلات تئاتر را روی میز بگذاریم و جدا روی آن کار کنیم فقط به گوش دادن و امیدواری دادن اکتفا نکنیم.

اسماعیل شنگله از پیشکسوتان تئاتر فعالیت بازیگری خود را از سال ۱۳۳۲ در جامعه باربد آغاز کرد و در سال ۱۳۳۵ به هنرستان هنرپیشگی تهران راه یافت. او در سال ۱۳۴۰ برای ادامه تحصیل به آلمان و اتریش رفت و در سال ۱۳۴۸ فارغ التحصیل رشته کارگردانی تئاتر از آکادمی هنرهای نمایشی وین شد و از سال ۱۳۴۸ در اداره تئاتر، دانشکده های هنرهای دراماتیک و هنرهای زیبا و شورای نمایش تلویزیونی مشغول کار شد. شنگله در سال ۱۳۷۴ از تلویزیون بازنشسته شد و به فعالیت خود در زمینه فیلم و سریال و تئاتر ادامه داد. وی آخرین بار در نمایش ” بازی استرینگبرگ” به کارگردانی حمید سمندریان بروی صحنه رفت.

حسن ناهید: امیدوارم حرف دلم را با سازم به گوش مردم برسانم

حسن ناهید یگانه نی‌نوازی کشور نیز متاسفانه به سبب شرایط نامناسب جسمی نمی توانم فعالیت موسیقایی داشته باشد. او در این باره به هنرآنلاین گفت: دکتر فعالیت در عرصه موسیقی را برای‌ام ممنوع کرده است اما هیچ‌گاه از این حوزه کناره‌گیری نمی‌کنم و در حال حاضر مشغول تدریس در دانشگاه هستم.

این نوازنده پیشکسوت ادامه داد: هیچ گاه نمی توانم از حوزه موسیقی کناره گیری می‌کنم و همیشه پیگیر کار هنرمندان این عرصه هستم. من مدتی پیش دچار سکته قلبی و مغزی شدم به همین سبب تحت درمان هستم و دکتر اجازه فعالیت به من را نمی‌دهد، در حال حاضر فقط مشغول تدریس در دانشگاه و آموزشگاه هستم که این موضوع هم فقط به ساعت خاصی محدود شده است.

ناهید خاطرنشان کرد: به طور کلی هنرمندان موسیقی دوست دارند همیشه فعالیت کنند و حضور پررنگی در این عرصه داشته باشند اما زمانی که سن آنها بالاتر می رود ناچار می باشند فعالیت خود را محدود کنند زیرا سلامت آنها به خطر می افتد.
حسن ناهید در پایان گفت: من همیشه دوست دارم کنسرت برگزار کنم و امیدوارم در آینده شرایطی فراهم شود تا بتوانم به دیدار مردم خوب بروم و حرف دلم را با سازم به گوش آنها برسانم.

سعید نیک‌پور: این روزها iهمواره یاد “امیر کبیر” می‌افتم

سعید نیک پور بازیگرقدیمی سینما، تئاتر و تلویزیون ایران مدتی است که گزیده کار شده است و حضور کمرنگی در عرصه بازیگری دارد، او معتقد است در چندسال قبل فرهنگ و هنر دوران سختی را سپری کرده است.

سعید نیک پور به هنرآنلاین دربارهٔ سبب عدم حضورش در سینما و تلویزیون گفت: من نزدیک دو سال است که خارج از ایران بودم و تصمیم گرفتم تا شرایط برای کار کردن در سینما و تلویزیون ایران فراهم نشود، مدتی را از این عرصه دوری کنم. در تمام طول مدتی که خارج از ایران بودم خبرها سینمایی را پیگیری می‌کردم و از جریان امور سینمایی مطلع بودم. در سالهایی که گذشت، قطار فرهنگ و هنر از مسیر اصلی خود خارج شد و همگی منتظر یک اتفاق بودیم تا کار به روال اصلی خود بازگردد.

بازیگر نقش “امیر کبیر” ادامه داد: در این مدتی که به ایران آمده‌ام و صحبت‌هایی که با دوستان مختلف داشتم و سر صحنه‌های فیلمبرداری حاضر شدم، دریافتم که حس امیدی در میان همه خانواده سینمای ایران زنده شده است و همه از فضایی که به وجود آمده احساس رضایت می‌کنند. روزی که از ایران می‌رفتم با ناامیدی از فضای حاکم بر سینما کشورم را ترک کردم. اما امروز حس می‌کنم فضا برای کار کردن در سینما فراهم شده است و می‌توان به آینده فرهنگ و هنر امیدوار بود. من شخصا امیدوارم که بتوانم در فضای موجود دوباره به فعالیت‌های سینمایی بپردازم، دکتر روحانی با انتخاب خردمندانه دکتر جنتی توانست امید را در دل اهالی فرهنگ و هنر زنده کند.

نیک‌پور یاد آور شد: این روزها یاد “امیر کبیر” افتادم، زمانی که او به صدارت رسید با ویرانه‌ای مواجه شد که خزانه دولت خالی بود و ایران صد هزار تومان به کشورهای اروپایی بدهکار بود. او با مملکت از هم گسیخته و فرو پاشیده شده‌ای مواجه بود، اما با درایت و خرد این کشتی آسیب داده را به سر منزل مقصود رساند.

شهلا حبیبی: باید دوباره به تهران بازگردم تا نقاشی کنم

شهلا حبیبی نیز یکی از زنان به نام نقاش ایرانی در عرصه بین المللی است، او که هم در زمینه تدریس و هم شرکت در دوسالانه‌ها و نمایشگاه‌های خارجی، حضور پر رنگی داشته است، اما در سال‌های اخیر کمتر شاهد انتشار یافتن خبری از آثار این هنرمند بودیم.

شهلا حبیبی به هنرآنلاین دربارهٔ اتفاقاتی که منجر به بی‌خبری از این هنرمند شده گفت: از دو سال پیش تاکنون که محل سکونت‌ام را از تهران به باغی در پنج کیلومتری کرج تغییر داده‌ام، عملا شرایطی برایم فراهم شده است که هم ردی از من در مراسم‌ها دیده نمی‌شود و هم شاهد حضور آثار من در نمایشگاه‌های گروهی بوده‌ایم.

وی افزود: دلزدگی از آلودگی هوای تهران سبب شد که از تهران به باغی در حوالی کرج مهاجرت کنم. در ابتدا فکر می کردم که با تغییر محل سکونت‌ام، فضای تازهی برای کار کردن برای خودم بوجود می آورم، اما متاسفانه در این دو سال آن قدر درگیر کارهای باغداری و آبیاری باغ شده‌ام که دیگر وقتی برای نقاشی کشیدن برایم نمی‌ماند و اگر بخواهم وضیعت کاری‌ام را با زمانی که در آپارتمانی که در تهران زندگی می کردم و یا زمانی که در اتاق کوچکی که در پاریس داشتم، مقایسه کنم، بسیار کم کار شده‌ام.

این نقاش که در آثارش نگاه ویژه‌ای به مکتب سقاخانه دارد، یکی از راه‌های خروج‌اش از وضیعت فعلی را بازگشت دوباره به شهر عنوان کرد و گفت: از زمانی که به این باغ نقل مکان کرده‌ام همواره دغدغه فروش این باغ و بازگشت به تهران با من بوده، اما هنوز نتوانسته‌ام این موضوع را به سرانجام خوش برسانم. البته باید بگویم که این زیست تازه تجربه بی‌نظیری بود که من در زندگی‌ام به آن احتیاج داشتم و با همه سختی‌ها و مشکلات‌اش برای من لذت بخش بوده است.

حبیبی دربارهٔ تاثیر این فضا بر آثارش توضیح داد: با این که در این دو سال من کم کار شده‌ام اما به این مرحله از زندگی هم نیاز داشتم و به این مرحله از زندگی‌ام دوره ‌گذار نام می‌دهم . من همواره در نقاشی دوره بندی کار می‌کنم و هر زمان که این دوره به پایان می رسد برای نیرو گرفتن طراحی می‌کنم. در دو سال اخیر نیز من تنها بر روی بوم‌های بزرگ با رنگ‌های طوسی و سفید مشکی طراحی کرده‌ام که تاکنون شش اثر بزرگ خلق کرده‌ام که یکی از این آثار هم به فروش رفته است.

وی افزود: وقتی هنرمندی موضوع تازهی، مثل تغییر زیست و بوم را تجربه می‌کند به سبب این که در این محیط است؛ این تغییر به شکل تجربه شده‌ای در آثارش نمود پیدا می‌کند و این تغییر در آثار من به شکل ساده مشهود نیست.

این نقاش که تمام آثارش به نوعی متاثر از فلسفه شرق شکل گرفته‌اند توضیح داد: در آثار من ترکیب‌بندی بسیار مهم است و کار کردن بر روی یک اثر برایم بسیار زمان‌بر است ولی وقتی طراحی می‌کنم در واقع دارم استراحت می‌کنم. البته فارغ از این طراحی‌ها من همواره در ذهنم مشغول تجریه، تحلیل و نقاشی کردن هستم و باید فرصتی فراهم شود تا این ایده‌هایم را بر روی کاغذ اجرا کنم.

وی دربارهٔ این که آیا مجموعه‌ای آماده دارد که در قالب نمایشگاه انفرادی ارائه دهد، گفت: بله از هر دوره کاری‌ام مجموعه‌ای آماده دارم که امکانش وجود دارد که این آثار را با هم به عنوان نمایشگاه مرور به نمایش بگذارم، اما من بیشتر دوست دارم که در هر نمایشگاه نقاشی‌های یک دوره را به نمایش بگذارم.

شهلا حبیبی متولد ۱۳۲۴ در رشت است. این نقاش دارای مدرک کارشناسی ارشد در ارتباطات بصری از دانشکده هنرهای تزیینی پاریس است و سالها مدرس دانشگاه هنرهای تزیینی بوده است. او همچنین در کارنامه خود عضویت در هیات داوران نمایشگاه تجلی احساس، عضویت در هیات داوران ششمین نمایشگاه دوسالانه نقاشی ایران، برنده فستیوال سن گراسین فرانسه، برنده دیپلم افتخار محیط کودکان فرانسه، برنده اثر منتخب اولین دوسالانه نقاشی تهران و برنده جایزه زنان نام آور ایران را دارد. علاوه بر اینها، تدریس در دانشگاه های مختلف ایران ۶۷-۱۳۵۲، و برگزاری چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی در ایران و خارج از کشور نیز از دیگر فعالیت‌های حبیبی به شمار می‌روند. شهلا حبیبی در زمره نقاشانی است که تفکر مکتب سقاخانه را به شیوه خود در آثارش دنبال کرده است.

منوچهر درفشه : دیگر کسی یادی از ما نمی‌کند

منوچهر درفشه یکی از تصویرگران قدیمی ایران به شمار می‌رود که پس از نورالدین زرین کلک و پرویز کلانتری مسئولیت تصویر‌سازی کتاب ‌های درسی را برعهده داشت. همه ما به نوعی با تصویرسازی های او خاطره داریم، از جمله تصویر سازی روایت منظوم “روباه و خروس” که با کودکی نسل‌های مختلفی پیوند خورده است. او در سال های اخیر به بیماری سرطان روده دچار شده است و این روزها در خانه‌ای اجاره‌ای در تهران زندگی می کند و به قول خودش جز برای اشخاص معدودی فراموش شده است.

منوچهر درفشه به هنرآنلاین گفت: من در چند سال اخیر به سرطان روده دچار شده‌ام و همین موضوع سبب شد که تاکنون دو بار تحت عمل جراحی قرار بگیرم، همچنان این بیماری بهبود نیافته است و زندگی من را مختل کرده است.

وی افزود: تاثیر سویی که این بیماری دارد سبب شده است که من حتی از خانه برای پیاده روی خارج نروم و حتی برای این که دوستان و اقوام من را در این شرایط بد نبینند، آنها را تنها به اندازه یک دقیقه آن هم جلوی درب خانه‌ام می بینم و حتی داخل خانه هم راهشان نمی‌دهم.

این تصویرگر پیشکسوت که چند سال پیش برای او و فرشید مثقالی به طور همزمان بزرگداشتی برگزار شد گفت: این روزها تامین هزینه‌های زندگی بسیار دشوار است، چه برسد به این که فردی دچار بیماری وحشتناک سرطان شود. متاسفانه این بیماری آن قدر هزینه‌بر است که برای اشخاصی چون من که تنها ماهی ۶۵۰ هزار تومان حقوق بازنشستگی دریافت می‌کنیم و مجبوریم حداقل ۴۰۰ هزار تومان از درآمدمان صرف اجازه خانه کنیم، امکان این را نمی‌دهد که به فکر درمان بیفتیم. من اگر اعضای خانواده‌ام برای درمان‌ام کمک نمی‌کردند، با درد می مردم و راه به جایی هم نداشتم.

به گفته این تصویرگر پیشکسوت دولت باید شرایط درمانی را بهبود ببخشد و زمینه درمان اشخاصی که بیماری هزینه‌بری دارد را فراهم کند.

درفشه که تصویرگری بعضی از کتاب‌های سیدمهدی شجاعی را برعهده داشته ادامه داد: در این چند سالی که بیمار شده‌ام، فقط خواهر و برادرم مرا یاری کرده‌اند و گاهی دوست و آشنایی سراغی از من گرفته‌اند و هیچ خبری از مسئولان نبوده است که به عنوان کسی که سالها برای فرهنگ و هنر این مملکت کاری کرده از او یادی شود.

وی افزود: واقعا من بسیار خوشحال شدم که از مجله تندیس با من تماس گرفتند و عکاس آمد و تصویری از من برای جلد تندیس منتشر و این که خبرگزاری هنر با یک تماس یادی از من کرد. کاری که هیچ یک از مسئولان دولتی با من و امثال من نمی‌کند.

این هنرمند در خصوص این که این روزها آثار خلق می کند یا خیر گفت: این روزها به سبب بیماری‌ام توان کار کردن ندارم و واقعا حوصله این را ندارم که رنگ‌هایم را روی میز پخش کنم و کار کنم، اما گاهی کار سیاه و سفید می‌کنم و گاهی هم اگر توانی باشد با کامپیوتر اثری خلق می‌کنم.

وی دربارهٔ آخرین تصویرسازی‌هایش که انتشار یافته‌اند گفت: آخرین مجموعه کتاب‌هایی که طرح جلد و تصویرسازی اش را برعهده داشته‌ام از مجموعه کتاب‌های انتشار یافتنات مدرسه بود که چند سال پیش انتشار یافته‌اند.

منوچهر درفشه، سال‌های جوانی و تلاش‌های هنری‌اش را در کنار محمد بهرامی در آتلیه پارس سپری کرده است. همان گذرگاهی که تصویرگران وگرافیست‌های توانمندی همچون؛ علی اکبر صادقی، محمد تجویدی، پرویز کلانتری، مرتضی ممیز، آیدین آغداشلو، علی اصغر معصومی و محمد احصایی در آن کار می‌کردند. او تصویرگری سال‌های دهه ۲۰ تا ۴۰ را به یکدیگر پیوند داده است.درفشه همچنین در مراکزی چون “گالری آپادانا”، “آتلیه پارس” کارگاه تبلیغاتی “آگهی زیبا”، “انتشارات فرانکلین” و بعدها “کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان” و “سازمان کتاب های درسی” حضوری فعال داشته است.