فیلمی که شبیه خودش است

 مجید برزگر کارگردان جوان سینما که با اولین فیلمش “فصل باران های موسمی” ثابت کرد توانایی های قابل قبولی در عرصه فیلمسازی دارد در دومین فیلمش سوژه ای عجیب را دستمایه قرار داده است. فیلمی متفاوت که هر سکانس این فیلم برشی از واقعیت های جامعه امروز ایران است و برخلاف نظر سردمداران ارشاد “پرویز” فیلمی است که به هیچ وجه سیاه نمایی نمی کند و فقط اتفاقات تکان دهنده زندگی یک شهروند را نشان می دهد.

برزگر در فیلم تازه اش یک اصل روانشناختی را محور اصلی فیلمنامه اش قرار داده است. طرد آدمها از جامعه و روزگارشان و واکنشی که ممکن است نسبت به این اتفاق از خود نشان بدهند قصه پرویز است. وارد شدن در این موضوع کاری است سخت و بزرگ، کارگردان در روایت فیلمنامه اش بر روی لبه تیغ حرکت می کند اگر بسیاری بخواهد شعاری و اگزجره قصه اش را روایت کند اسیر تکرار مکررات می گردد و از سوی دیگر بخواهد درام قصه اش را پیچیده تر کند ریتم فیلم از دست می رود و مخاطب را  پس می زند. برزگر به خوبی این اصل را کارگردانی و در بستر درام قصه اش را روایت کرده است. در لحظه به لحظه های فیلمنامه منتظر اتفاق اصلی هستیم کارگردان در بیست دقیقه اول قلاب را به گردن مخاطب می اندازد و مخاطب را با دنیای پرویز همراه می کند ودر آخر او را با شوک روانه خانه می کند.

یکی از نقاط قوت و اصلی فیلم “پرویز” حضور “لوون هفتوان” بازیگر این فیلم است که اگر این فیلم با هر بازیگر دیگری به غیر از او ساخته می شد نتیجه و خروجی فیلم  قطعا به این خوبی  نبود. لوون هفتوان دو کاراکتر را در قالب یک نقش ایفا کرده است. پرویزی که از سکانس آغازین تا پرویزی که در سکانس آخر می بینیم متفاوت است. قهرمان خوش قلب و مهربانی که از جامعه و محیط پیرامونش کنار گذاشته می گردد و می خواهد انتقام بگیرد و این کاراکتر با حضور لوون هفتوان جان می گیرد و پرداخته می گردد. در تمامی سکانس هایی که او راه می رود و نفس نفس می زند یک بازی یک دست و درخشان از او می بینیم ، یک پلان و لحظه تکراری از این بازیگر در فیلم نمی بینیم که این بزرگترین نقطه قوت “پرویز” است.

یکی از نکات قابل توجه این فیلم  این است که همه سکانس ها با یک لنز فیلمبر داری شده است و جنس تصویر یک دست و درخشان است که یکی دیگر از نکات مثبت فیلم برزگر، فیلمبرداری “پرویز” است.

در سینمای ایران تا به امروز فیلمی شبیه “پرویز” ساخته نشده است، اگر درگیر شدن مخاطب با سوژه یک فیلم را حسن بدانیم بدون شک پرویز این حسن را دارد فیلمی که مخاطب را درگیر خود می کند و تا ساعت ها بعد از تیتراژ پایانی او را رها نمی کند |،این همذات پنداری در طول فیلم و بعد از آن ما را رها نمی کند. فیلم های بسیاری تحت عنوان سینمای مستقل ساخته شده است اما هیچ کدام ازآن ها شبیه “پرویز” نبوده است و همه تاریخ مصرف داشتند.

برزگر در “پرویز” سعی نکرده است از المان های خارجی برای توجه تماشاگر استفاده کند، موسیقی در این فیلم وجود ندارد به نوعی می توان گفت صدای نفس کشیدن کاراکتر”پرویز” نقش موسیقی فیلم یعنی همان یکدست شدنش را بازی می کند.

سینما  باید به  حضور  کارگردانانی همانند مجید برزگر که فیلم و جنس سینمایی خودش را دارد ببالد، کارگردانی که آنچه دوست دارد  و  می پسندد را می سازد و این سینما نه تنها  در ایران ، آنسوی مرزهای کشور هم مخاطب خود را دارد و جوایز مختلفی را از جشنوارهای بزرگ و کوچک جهان کسب کرد ه اما در ایران این فیلم دیده نشد و در حقش جفا شد، فیلم را در جشنواره فیلم فجر برای منتقدین هم نمایش نداند چه برسد که امیدوار به اکران این فیلم در سینماهای تهران باشیم. مسئولین سینمایی باید جسارت داشته باشند و به فیلم های بزرگی که در سینما ساخته می گردد بها دهند و صرفا  دنبال پروژه فاخر نباشند. باید در عرصه بین الملل به کارگردان های جوان ببالند و با افتخار بگویند : این سینمای ایران است …

ســـام بــهشتی /