مردی که شکل دیگر دریا بود

سرویس تئاتر هنرآنلاین/ابراهیم پشت کوهی

“چه می توان گفت نازنین
وقتی نام کوچک تو آواز است
و خانه من آن سوی دریا”

مالکیت بدترین نوع دوست داشتن است و دوست داشتن بهترین نوع مالکیت.
این متن در ستایش مردی است که بهترین نوع مالکیت برای زدودن ملال و تکثیرمهر و مهربانی برای مردمش می خواست.
مردی که بر سرنوشت نمایش مردم شهرم ومیهنم تأثیرنهاد و بعد از سالها درد، جسم نحیفش را کناردیوار دنیا گذاشت و از در آسمان گذشت.

سال ۵۰ وقتی “محمود” آمده بود بندرعباس با خودش “ریل” را هم آورد که نمایش محمود دولت آبادی بود و آغاز تازه ای برای تئاتر هرمزگان.

حضور محمود استاد محمد ثابت می‌کند که کیفیت بودن مهم است، چرا که یک سال و چندی بودن او در بندرعباس ۱۳۵۰ آن قدر تأثیر و اهمیت داشته که امروز خود را به نوعی وام دار او بنامم.

تلفنی که حرف می زدیم بین شوخی و جدی گفت: “ابراهیم پست مدرن چه می کنی؟ دریا مرد!” دغدغه زبان فارسی را داشت و هویت ایرانی.
یک روزدرکافه تئاترشهرنشستیم وگفت: “خوب حالا کج بنشین و راست بگو! تو دریا و مردم جنوب را فدای فرم و ایسم ها که نکرده ای ؟یار سبزه!”

وقتی گفتم: هنر، از هوایی که در آن استشناق می کنیم اگر سرشار نباشد، هنرمند متقلب است. شرجی، زبان پر شور وشعر دریای جنوب اگر در کارم نباشد استاد! “مرا مأمور اعدام خود کنید!” خندید. یکی از متن هایم را به او دادم، خواند و پسندید.

داشت متن “تهرن” را می نوشت که تلفن من زنگ خورد درمورد چند واژه “زار” با هم صحبت کردیم ،وسواسش را روی انتخاب کلمه دوست می داشتم. خواست برای این کار کنارش باشم ، نتوانستم برای “تهرن” به تهران بیایم.
قرار بود برای دیدن “مثل آب برای شکلات” بیاید که شتاب داشت و رفت. آنچه مرا وا می دارد کرنش کنم به سمت و سوی استاد محمد نه متن های دلنشینش چه آنجا که ازغم غربت می نویسد و نه آنجا که دغدغه هویت داشت، نبوده است.
در آوردن فضای وهم و پرهول و هراس درشب “بیست و یکم” هم سببش نیست حتی متن شاهکارش”آسید کاظم” هم نمی باشد.

پرداختن به انسان به عنوان مسئله اصلی و رعایت کردن اصل انسان ،بزرگترین هنر استاد بود.

استادمحمد درحیاتش چنان که شایسته وبایسته بود ، قدر ندید. پس من برای نسل بی سن فردا می نویسم؛محمود استاد محمد بازیگری خوش بیان ،کارگردانی صحنه شناس و نویسنده ای محشر بود.

نوشته هایش شهادت می دهند،گوش کنید؛ “چهل پله تامرگ” را چه باشتاب می رود، می رود روی سکوی جاودانگی بنشیند کنار”رادی”،”نعلبندیان”،”آخوند زاده” وباقی، می رود که آرام بگیرد و دوباره روی صحنه بیاید.

انتهای پیام/۵۴/۵۳