نقاشی‌های مردی که می‌دانست، چیزی نمی‌داند در پاریس

به گزارش هنرآنلاین، مرکز ژٌرژ پمپیدوی پاریس در حالی این نمایشگاه را برگزار می‌کند که این مرکز مهم هنری جهان، ۳۴ سال پیش فعالیت خود را با برگزاری نمابشگاهی از آثار همین نقاش آغاز کرد.

بنابر این گزارش، صف‌های بسیار طولانی برای وارد شدن به این نمایشگاه، شمار بازدیدکنندگان را به حدود هفت هزار نفر در روز رساند و سبب شد در اقدامی نادر، سه روز آخر نمایشگاه به طور ۲۴ ساعته باز باشد و همین امر را می‌تواند ثابت کند که دالی یکی از محبوب‌ترین نقاشان قرن بیستم در میان عموم مردم است.

از محاسن اصلی این نمایشگاه تنوع آثار خلق شده توسط دالی از ۱۷ سالگی تا آخرین آثارش در اوایل دهه ۸۰ میلادی است که این تنوع و تعدد آثار دالی در یکجا، بهترین حالت برای نشان دادن دنیای پیچیده یک نقاش بی‌همتا برای کشف دوباره او است.

در کنار پیکاسو، دالی روایتگر زندگی محتوم و تیره و تار انسانی است که گمان دارد در قرن بیستم به اوج پیشرفت و تعالی خود رسیده، اما درد و رنج های انسانی و مشکلات داخلی و روانی که به شدت با جهان مکانیکی اطراف ما ارتباط دارد، محملی است که دالی برای روایت ناخودآگاه خود و خلق تصویری از انسان معاصر برمی گزیند.

چند تابو پرتره در این نمایشگاه از جمله پرتره دالی از پیکاسو یکی از جذابترین آنها است. در این نقاشی سوررئال، زبان پیکاسو از حلق درآمده و به شکل بسیار بلندی به یک قاشق بدل شده در حالی‌که مغز پیکاسو با لایه‌ها و خط‌های بسیار درهم، حکایت از جهان پیچیده پیکاسو دارند. پرتره پیکاسو دقیقا در حال و هوای آثار پیکاسو نقاشی شده؛ نقاشی که تاثیر او را در آثار دیگر دالی هم می‌توان دنبال کرد.

همچنین دالی پرتره فدریکو گارسیا لورکا را هم به روایت خود می‌کشد؛ اما از سوی دیگر دیکتاتورها هم نقش مهمی در دوره‌ای از آثار او برعهده می‌گیرند. سه چهره فرانکو، هیتلر و شش کله لنین روی پیانو از جمله آثار دالی می باشند که پیوند و عکس‌العمل‌های او را به شرایط سیاسی و اجتماعی حاکم نشان می‌دهد.

به نوشته بی.بی.سی، چکیده جهان و استادی این نقاش برجسته را می‌توان در دو اثر برجسته این نمایشگاه جستجو کرد، یکی از بزرگ‌ترین تابلوهای این نمایشگاه، تابلو “چشم‌انداز با دختری در حال طناب بازی” هم هست و در آن دالی با استفاده از فضای خالی ترکیب چشمگیری خلق می‌کند که بدون استفاده از نشانه ها و سمبل های شکل گرفته در ذهن ما دربارهٔ آخرالزمان، تصویری به شدت آخرالزمانی می‌آفریند که در آن دختری بسیار کوچک در دشتی ترسناک و نسبتا خالی در حال طناب بازی است و معصومیت او در لابلای نشانه‌های جهان دالی (صخره و زنگ) گم می‌شوند.

نقاشی درخشان دیگر، تابلوی کوچکی است با عنوان Vill aux tiroirs محصول ۱۹۳۶ میلادی است که در آن بدنی که رو به ما تبدیل به اسکلتی شده و سری که رو به پائین قرار گرفته با دست‌های خود به گوشه کادر نقاشی اشاره دارد و به آن “نه” می‌گوید: گوشه کادری که در آن زندگی معمول انسان معاصر در تصویر بسیار کوچکی از یک زن و بچه خلاصه شده و نشانه‌ای از جهان امروز است، اما دالی دنیای شورشی‌اش را در این نقاشی خلاصه می‌کند؛ نقاشی که در نوع زندگی و نوع کار به تمامی شکل‌های تثبیت شده، “نه” گفت؛ مردی که بسیار می‌دانست اما به قول خودش؛ “می‌دانست که چیزی نمی‌داند و برای همین کمتر احتمال داشت که اشتباه کند!”

انتهای پیام/