کمی هم غصه بخور!

در زندگی ، از دست دادن چیزهایی که به آنها علاقه‌مند هستیم ، اجتناب ناپذیر است . قوانینی وجود دارد که گاهی در زندگی ما وجود دارد و ما را از آزاد زندگی کردن ، منع می نماید . اینکه گاهی اوقات هم یک کمی غصه ی از دست دادن بعضی چیزها را بخوریم ، برای خوب زندگی کردن لازم است.

اگر ما نتوانیم و یا نخواهیم گاهی اوقات به شیوه ای درست و سالم  یک کمی غصه بخوریم ،  تمایل پیدا می‌کنیم که ‌این ناراحتی  را از طریق روش‌هایی که اغلب مشکل‌ساز می باشند به شکل مشکلات جسمانی، روانی، هیجانی یا رفتاری بروز دهیم.

برای مثال خشم ابراز نشده ، ممکن است به شکل افسردگی، وسواس، کودک آزاری، و یا گاهی اعتیاد؛ و احتمالاً کاهش واکنش ایمنی بدن ظاهر گردد.

از بدو تولد در بعضی خانواده‌ها قوانینی وجود دارد که ظاهرا خوب و مناسب است ، ولی برای تمام آدم ها ، با خصوصیات متفاوت شخصیتی ، قابل اجرا نمی باشد. این قوانین ، گاهی در باطن ، دارای عواقب ناخوشایندی است که می توانست در همان ابتدا ، با کمی ابراز ناراحتی رفع گردد.

برای مثال:

۱- صحبت کردن راحت دربارهٔ ی مشکلات یا بیان آزادانه ی احساس، کارخوبی نیست.

۲- هیچ گاه و در هیچ شرایطی خودخواه نباشید.

۳- همیشه قوی، خوب، کامل و شاد باشید.

۴- خوب نیست که بازیگوش و بشاش باشید.

۵- وضع موجود را بر هم نزنید.

ترس آشکار نشده ، ممکن است به اختلالات اضطرابی، بی خوابی، بی نظمی ضربان قلب، مشکلات جنسی، و… منجر شود.

شرم و خجالت ظاهر نشده، ممکن است به غفلت از خود، وسواس و اعتیاد، رفتارهای خودتخریب‌گر، مشکلات جنسی و دیگر بیماری‌های مزمن منجر می‌گردد.

احساس‌های ما فقط داخل ذهن روی نمی‌دهند؛ بلکه سبب واکنش های پیچیده ی جسمی نیز می‌شوند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند، که نوشتن و به مشارکت گذاشتن احساسات، سیستم ایمنی بدن را قوی می‌کند.

در یک مطالعه ،  ۲۵ فرد بزرگسال خاطرات خود را از حوادث و اتفاقهای مزاحم و آشفته کننده زندگی شان که در مدت ۵ روز قبل برای آن‌ها روی داده بود یادداشت کرده و احساس خود را دربارهٔ هر یک از آن‌ها نوشتند.

۲۵ نفر دیگر فقط به حفظ خاطرات حوادث زندگی شان بسنده کردند. واکنش های ایمنی هر دو گروه در شش هفته و شش ماه بعد اندازه گیری گردید و با واکنش ایمنی آن‌ها در قبل از آغاز پژوهش مقایسه شد.

پاسخ‌های ایمنی گروه اول بهبود پیدا کرده بود درحالیکه در پاسخ‌های ایمنی گروه دوم هیچ تغییری روی نداده بود. مطالعاتی از این قبیل به همراه ملاحظات بالینی؛ خاطر نشان می‌سازند که وقتی ما به روش سالمی در مقابل ناراحتی ها برخورد  نمی‌کنیم ، یا به عبارتی وقتی به خود حقیقی مان اجازه بروز نمی‌دهیم،اغلب دچار بیماری می‌شویم.

در ادامه ی مقاله ، راه های متفاوت ابراز خشم را اجمالا مورد بررسی قرار می دهیم :

شیوه های ابراز خشم در اشخاص با هم فرق دارند. دانستن و تأمّل در شیوه های ابراز خشم ، می تواند ما را در بازشناسی خشم خود و دیگران کمک کند تا واقع بینانه تر به اداره ی آن بپردازیم. در ذیل، این شیوه ها ذکر می شوند.

۱- واپس رانی و سرکوب: خشم در اینجا به ناخودآگاه فرستاده می گردد.

۲- جابه جایی: خشم ، به شیء یا فردی که عامل اصلی خشم نیست منتقل می گردد؛ به طور مثال، کارمندی که از دست رئیس خود عصبانی است، به اشیا لگد می زند یا خشم خود را سر همسر و فرزندان خود خالی می کند.

۳- گریستن و خندیدن: خشمی که تخلیه هیجانی و کلامی نشده است به شکل گریه ظاهر می گردد. ممکن است این خشم با ابراز کلامی نیز همراه باشد. البته گاهی نیز خشم با شوخی، کنایه و جوک ابراز می گردد و فرد به باد استهزا گرفته می گردد.

۴- واکنش افراطی: فرد نسبت به عمل فرد مقابل واکنش بیش از حد نشان می دهد که با کرده ی فرد تناسب ندارد.

۵- رویارویی مثبت: پاسخ مستقیم، صریح و قاطع فرد نسبت به عامل خشم و بیان احساس و دلایل برانگیخته شدن خشم خود.

۶- پاسخ انفعالی: فرد خشم خود را به طور واضح و مستقیم ابراز نمی کند که این قسم در انواع گوناگونی ظاهر می گردد:

الف) خشونت انفعالی: در حضور دوست اعتراض نمی کند، اما در غیابش اقدام به تخریب اموال او و… می زند.

ب) رفتار مخفیانه: غیبت، ناسزاگویی زیرلب، سکوت، پرهیز از تماس چشمی، تحقیر، شکایت، فریب کاری و سخن چینی.

ج) بازی دادن: در اینجا، فرد به تخریب روابط، تمارض و تحریک دیگران به اعمال خشونت و کنار کشیدن می پردازد.

د) از خود گذشتگی: فرد به کمک فراوان طرف مقابل می پردازد، اما از او کمکی نمی پذیرد.

هـ) رفتارهای وسواسگرانه: اعتیاد، تعصّب، انتقادجویی و سرزنش از این قبیل اند.

۷- انکار: بسیار دیده شده که اشخاص عصبانی منکر عصبانیت خود می باشند. این واکنش گرچه به ظاهر خبر از تعادل عاطفی فرد در قبال دیگران می دهد، اما همان طور که در ابتدای مقاله عرض شد ، معرّف حقیقت نیست.

۸- انفجار مستقیم (خشم فعّال): انفجار خشم در این حالت همانند آتشفشانی است که مواد مذاب آن جز ویرانی اطراف خود، ثمر دیگری ندارد.

۹- فرافکنی: در اینجا، فرد مرتب خشم خود را به دیگران نسبت می دهد و دیگران را خشمگین می شمارد.

در انتهای مقاله  می توان گفت:

ابرازخشم ازچند وجه خارج نیست:

الف. داخل ریزی و سرکوب: این امر منشأ بیماری های گوناگون روانی مثل افسردگی و روان تنی (زخم معده و مانند آن) می گردد و در درازمدت می تواند به کینه و تلخی عمیقی منجر شود که نگرش فرد را نسبت به خود و محیطش با طرز فکر منفی اش تحت تأثیر قرار می دهد.

ب. خالی کردن به سر دیگران (مستقیم و غیرمستقیم): این کار سبب صدمات بدنی و روحی و خدشه دار شدن روابط بین فردی می گردد.

ج. پذیرش، کنترل و جهت دادن مثبت به خشم: با این کار، این انرژی عظیم را مهار می کنیم و در پیشبرد اهداف سازنده از آن سود می بریم.

سرور حاجی سعید

بخش خانواده ایرانی تبیان

مطالب مرتبط:

استرس را زیر پایتان له کنید!

با این همه استرس چه کنم؟!

شما می توانید یک نابغه باشید

حساس نشو، کنترل کن

با دل و جرات باش، نه عصبانی