گفت و گوی پرحاشیه با دی کاپریو

این بازیگر نوجوان فیلم‌های «چابکدست و مرده» و «کسوف کامل» ، در سال ۱۹۹۶ برای باز لورمن «رومیو و ژولیت» را بازی کرد و پس از «اتاق ماروین» در همین سال (و هم بازی شدن با مریل استریپ و دایان کیتن)، معروفترین فیلم خود «تایتانیک» را بازی کرد. اکران عمومی این فیلم در سال ۱۹۹۷ ، دی‌کاپریو را تبدیل به یکی از مطرح‌ترین بازیگران سینما کرد که تاثیر آن،تا به امروز هم باقی مانده است.

اما این بازیگر سعی کرد از موفقیت کلان خود در این فیلم، استفاده درستی کند و به همین خاطر به همکاری با فیلم‌سازان مستقل و غیر متعارف پرداخت. حاصل این علاقه، همکاری با مارتین اسکورسیزی در پنج فیلم ‌سینمایی و حضور در فیلم‌های کارگردانان مطرحی مثل استیون اسپیلبرگ (اگه می‌تونی منو بگیر)، کریستوفر نولان (سرآغاز) ، ریدلی اسکات(بدنه دروغ‌ها) ، کلینت ایستوود (جی ادگار) و کوئنتین تارانتینو (جانگوی از بندرسته) بوده است. دی‌کاپریو با بازی در این فیلم‌ها تلاش کرد چهره تازه‌ای از خود ارائه دهد و از چهره یک سوپر استار، تبدیل به یک بازیگر مولف و جدی شود.

بسیاری از بازیگران خوش چهره سینما در کشورهای مختلف هم که به واسطه شمایل ظاهری و جذابیت مربوط به آن شهرت پیدا کرده بودند، سعی کردند راه دی‌کاپریو را بروند و خود را به عنوان یک بازیگر مسئول و جدی مطرح کنند. دی‌کاپریو در گفت‌وگو با خبرگزاری رویترز دربارهٔ شهرت ، هالیوود و زندگی حرفه‌ای اش صحبت می‌کند.

 بهترین و جذاب‌ترین وجه بازیگری برای شما چیست؟

این که می‌توانید خودتان را داخل شخصیت و کاراکتر دیگری رها و گم کنید و برای این کار نه تنها چیزی پرداخت نمی‌کنید، بلکه دستمزدی هم می‌گیرید. این مسئله حکم یک روزنه و مخرج بزرگ را دارد. در مورد خودم یک نکته مهم را باید بگویم و آن هم این است که در رابطه با این که چه کسی هستم، هیچ اطمینانی ندارم. احساس می‌کنم هر روز که می‌گذرد در حال تغییر کردن هستم و بازیگری یکی از مهم‌ترین چیزهایی است که به این تغییر دائمی کمک می‌کند.

با مارتین اسکورسیزی در تعداد بسیاری فیلم همکاری کرده‌اید. نظرتان دربارهٔ او چیست؟

مارتین (اسکورسیزی) یک کمال گرای کامل است. او به جزئیات توجه بسیار بسیاری می‌کند و مجذوب آن‌هاست. همین مسئله فیلم‌های او را از بقیه فیلم‌ها جدا و متمایز می‌کند. یکی از دلایلی که سبب می‌شود بعضی فیلم‌هایش مثل «دار و دسته‌های نیویورکی» گران‌تر از هزینه‌های براورده شده می‌شود و زمان فیلم‌برداری شان هم طولانی‌تر از حد معمول می‌شود، در همین نکته است.

 در کار بازیگری به ستاره شدن فکر می‌کنید یا نفس خود بازی برایتان مهم است؟

جوانتر که بودم برایم ستازه شدن و مشهور بودن اهمیت بسیار بسیاری داشت و بزودی متوجه شدم در این‌ها چیز بسیاری وجود ندارد و ان‌ها ماندگار نیستند. برای همین، به جای این که تلاش کنم یک ستاره باشم، سعی‌ام این است که در نقش‌های متفاوت بازی کنم، تا بتوانم به کمک آن جنبه‌های مختلف و متفاوت شرایط انسانی را به تصویر بکشم. فکر می‌کنم ماندگاری این دومی ، بسیار بیشتر است.

 شهرت از نظر شما به معنی چیست؟

وقتی مردم عادی از شما تعریف بسیار می‌کنند و احساس می‌کنید قدرتی بیش از آن که در زندگی داشته‌اید را کسب کرده‌اید، سبب آن نمی‌شود که مغرور شوید و خودتان را برتر از دیگران فرض کنید. حالا اگر در چنین وضعیتی به مردم توهین و بی ادبی هم کنید که ای وای!

 در این حالت،شما ارزیابی و حس غلطی نسبت به خودتان و میزان اعتبار و اهمیت خود پیدا کرده‌اید و دچار خودبزرگ‌بینی شده‌اید. بسیار خنده‌دار می‌شود که فکر کنیم عامل اصلی و محوری تغییرات و اصلاحات تاریخی شده‌ایم. ارزیابی غلط از شهرت می‌تواند به چنین نتیجه‌ای ختم شود.

سینما و بازیگری موفقیت مالی ویژه‌ای برایتان فراهم کرده است؟

خیر، زندگی مجلل و پر ریخت و پاشی ندارم. با جت خصوصی سفر نمی‌کنم و بادی‌گارد هم ندارم. خریدهای عجیب و غریب و جنجالی هم نمی‌کنم، فقط یکی دوتا خانه دارم و چون به ساعت علاقه بسیار دارم، یکی از آن گران قیمت‌هایش را با دستمزد یکی از فیلم‌هایم خریدم. البته به پوسترهای فیلم‌های سینمایی هم علاقمندم و کلکسیونی از آن‌ها (به خصوص کلاسیک‌ها) را خریداری و جمع‌آوری کرده‌ام.

بالا رفتن سن را چگونه ارزیابی می‌کنید و چه احساسی نسبت به آن دارید؟

همان حسی را دارم که هر آدم معمولی دیگر نسبت به این موضوع دارد. آدم‌ها از گذر زمان و بالارفتن سن چه انتظاراتی دارند؟ البته حالا هم که سی و نه ساله شده‌ام، نمی‌توانم بگویم تبدیل به یک آدم بالغ و بزرگ شده‌ام. البته بعضی وقت‌ها به خودم می‌گویم ای کاش هنوز هجده ساله بودم. در کل، تلاشم این است که همراه با زمان حرکت کنم و در هر سن و سالی ، مناسب با آن عمل کنم.

کدام جنبه شهرت را دوست ندارید؟

مغرور شدن را. این مسئله سبب می‌شد تا نتوانید نقش‌هایتان را هم به خوبی و درستی بازی کنید. البته من جزو بازیگران خوش شانس صنعت سینما بوده‌ام. بسیار زود مشهور شدم و با فیلم سازان بسیار بزرگی کار کردم. این را می‌دانم که بسیار‌ها دوست دارند در موقعیت من باشند. بسیاری را می‌شناسم که نسبت به من سختی‌های بیشتر و بزرگتری را تحمل کردند، ولی نتوانستند تبدیل به بازیگران مطرحی شوند. همین مسئله سبب می‌شود تا قدر موقعیتم را بدانم و مواظب باشم که با ندانم کاری‌های احمقانه، آن را خدشه‌دار نکنم.

فکر می‌کنید چرا مردم عادی این قدر به شایعات مربوط به هنرمندان اهمیت می‌دهند؟

از یک طرف، رسانه‌های گروهی به این هیجان دامن می‌زنند و افکار عمومی را به سمت این شایعات می‌کشانند و از طرف دیگر، مردم عادی تصورات عجیب و غریب و غیرواقعی از هنرمندان دارند. به همین سبب است که اصرار دارند تا حد امکان چیزهای بیشتری دربارهٔ بازیگران بدانند. آنها می‌خواهند بدانند ما موجودات متفاوتی هستیم یا کسی هستیم دقیقاً مثل خود آنها.

از بازی در نقش کاراکترهایی جوان‌تر از خودتان هراس ندارید؟

خیر، من هنوز هم می‌توانم در نقش کاراکترهایی بازی کنم که جوانتر از خود من می باشند، در نقطه مقابل آن، توانایی بازی در نقش کاراکترهایی که بزرگتر از خودم می باشند را هم دارم. چرا باید فقط در نقش کسانی بازی کنم که هم سن و سال خودم می باشند؟

بازی در فیلم‌های سینمایی در طول این سال ها چه چیزی را به شما آموخته است؟

این واقعیت تلخ را که در حرفه ما، این فیلم‌ها می باشند که در یاد و خاطره جمعی تماشاگران می‌مانند و نه تصویر چهره بازیگران، شما کافی است مدتی در این حرفه باشید که متوجه این موضوع شوید. بازیگران و چهره آنها، کارکرد و کارآیی کوتاه مدت دارد. در درازمدت این فیلم‌ها می باشند که جاودان می‌شوند.

از شما به عنوان یکی از بازیگران کم حرف و حتی خجالتی سینما اسم می‌برند.

واقعاً آدم‌ ساکت و آرامی نیستم. اما بسیار‌ها فکر می‌کنند چنین آدمی هستم. خودم یک جورهایی احساس می‌کنم در دسته آدم‌های شورشی قرار می‌گیرم. حس می‌کنم کمی متفاوت از دیگران هستم. اما در جایی که احساس می‌کنم سکوت کار و رفتار بهتری است، پرحرفی نمی‌کنم. از دوران کودکی با آن که در هالیوود بزرگ شده‌ام، آدم آرامی بوده‌ام و هیچ وقت به سراغ کارهای خلاف و دردسرساز نرفتم. باور کنید که دروغ نمی‌گویم! در دوران نوجوانی از آن دسته کسانی نبودم که سیگار می‌کشیدند. در عین حال، بسیار کم عصبی می‌شوم یا گریه می‌کنم. اما بسیار بسیار هیجان‌زده می‌شوم. کمتر پیش می‌آید بسیار خوشحال یا بسیار غمگین شدم.

از چه چیزی بسیار می‌ترسید؟

از صحبت کردن جلوی تعداد بسیاری آدم متنفر هستم. نمی‌توانم چنین کاری را انجام دهم و نمی‌دانم چرا. اما برعکس آن، ملاقات و دیدار با آدم‌های مختلف، یکی از وسوسه‌های بزرگ زندگی‌ام است. پس از این دیدارها، سعی می‌کنم کارهایشان و رفتارشان را تقلید کنم. انجام دادن این کار را بسیار دوست دارم. در دوران کودکی خجالتی بودم. اما کم کم یاد گرفتم در جمع حاضر شوم و به سراغ ماجراجویی و ناشناخته‌ها بروم.

از چه چیز حرفه بازیگری ناراضی میباشید؟

حرفه ما یک حرفه حقه‌باز است که حتی سر خود ما هم کلاه می‌گذارد! اگر شما نتوانید در هر فیلمی نقش‌تان را خوب و درست بازی کرده و در قالب آن نقش موردنظر فرد بروید، بلافاصله این جمله را می‌شنوید که «می‌بینیِ، او فقط در همان یک نقش خوب بازی کرد و توانایی حضور در نقش‌های مختلف را ندارد» و شنیدن این جمله بسیار سخت است.

درباره کارنامه بازیگری‌تان چه می‌گویید؟

تصدیق می‌کنم که در ابتدای ورود به حرفه بازیگری، در نقش‌ها و فیلم‌های کم ارزش بازی کردم. اما آدم از تجربه‌ها درس گرفته و یاد می‌گیرد که خطاهای قبل را تکرار نکند. اما در عین حال، یادتان باشد در آن سنی که من بازیگر شدم، بسیار چیزها را نمی‌دانستم و بیشتر می‌خواستم مورد توجه باشم و دیده شوم.

هالیوود را دوست دارید؟

اهمیتی ندارد که دوستش دارم یا خیر. در این جا، شما با یک سری تضادها و تناقضات روبه‌رو میباشید که به نظر نمی‌رسد حل شدنی باشند. در این شهر بسیار‌ها به شما لبخند می‌زنند و برایتان آرزوی موفقیت می‌کنند، ولی در عمل می‌خواهند (و آرزو می‌کنند) که بدبخت و بینوا شوید.به زودی متوجه این مسئله می‌شوید که موفقیت شما سبب ناراحتی بسیار‌ها می گردد و آنها ترجیح می‌دهند به جای موفقیت، سقوط کنید و با شکست روبرو شوید.آن ها زمین خوردن شما را می خواهند.