یک مسافرت لازم برای همه‌ی ما

یکی از اساسی ترین ضروریات زندگی هر فردی خودشناسی است. برای پرورش اخلاق پسندیده و اجتناب از اخلاق ناپسند فرد باید به خودسازی برسد و برای رسیدن به آن نیز، در اولین گام نیازمند آن است که خود را بشناسد؛ به دیگر سخن، اولین مرحله در برقراری ارتباط انسان با خویش، خودشناسی است. دانستن جایگاه و منزلت خویشتن و شناخت ویژگی‌ها و توانایی‌ها به معنای ارتباط با خود است.

با شناخت پلیدی های داخل و نفرت از آنان می توانیم از انجام آنها دوری کنیم و در تطهیر روح الهی مان گام برداریم. به پاس همین خودآگاهی است که  فرد می تواند پروردگار خویش را بشناسد و راه رسیدن به سعادت را در هر دو جهان بپیماید.

چرا خودشناسی؟!

دانستن این که  من واقعا که هستم و چگونه شخصیتی دارم، نقاط ضعف و قوت من چیست، سبب می گردد فرد سفری به داخل خود داشته باشد و به خودشناسی و خودسازی بپردازد.

گاهی نیز حب ذات( دوست داشتن خود) و ارزش گذاشتن برای خود است که فرد را ترغیب می کند برای ساختن  خویشتن و خوشبختی بیشتر در جهت خودسازی قدم بردارد.

فواید خودشناسی

تعالی روح : با شناخت واقعی از خود می توان به تمامی نیروهایی اطراف احاطه داشت و با استفاده بهینه از آنها، به تعالی رسید.

شوق تغییر: شناخت حقیقت داخل، شوق تغییر ایجاد می کند و مصائب راه را برای فرد آسان می کند، زیرا زمانی که انگیزه کافی به کاری داشته باشیم برای رسیدن به آن، خود را به هر دری می زنیم تا به اوج آسمان های کمال و پیشرفت برسیم.

اراده و حق انتخاب: خودشناسی حس اختیار و انتخاب به فرد می دهد و فرد را به این باور می رساند که او خود به تنهایی مسئول کمال و یا پست ترین درجه خویشتن است و هیچ کس در این تعالی و یا نزول دخالتی ندارد و نخواهد داشت.

شناخت گوهر داخل: ارتباط با خود داخلی و شناخت آن، سبب می گردد فرد داخل خود را گنجینه ای ناب از حقایق و معنویات بیابد و به ارزش خویش پی ببرد و متوجه این مهم شود که ذلت و زبونی از ذات حقیقی او به دور است و پلیدی ها و زشتی ها می توانند گوهر وجود او را نابود سازند.

شناخت هدف آفرینش : با تفکر در داخل، می توان استعدادهای داخلی و باطنی خود را شناخت و هدف از آفرینش را فهمید.  با دانستن هدف اصلی از به وجود آمدن خویش است که فرد سعی می کند به هیچ قیمتی فرصت ها را از دست ندهد و هرگز به سوی پلیدی ها و زشتی ها گرایش پیدا نکند، چون می داند این فرصت، تنها یکبار به او داده شده است و هیچ گاه تکرار نخواهد شد. 

شناخت استعدادهای داخلی :  با شناخت خوبی های داخل، فرد می تواند در راه تکامل و پیشرفت گام بردارد. اگر شخص از پیامد خوش عملی آگاهی یابد و بداند که آن عمل شایسته، او را به اوج می رساند، بی تردید به انجام آن عمل ترغیب می گردد و در هیچ موقعیتی آن را ترک نمی کند. ایثار، کمک به هم نوع، دفاع از مظلومان از جمله رفتارهایی است که فرد خودساخته بی هیچ چشمداشتی از ماحصل مادی ، با انجام آن می پردازد.

شناخت حقیقت دورن: ارتباط صحیح با خود است که سبب می گردد فرد بداند چه باید بکند و چگونه با دیگران رفتار کند. کسی که به ماهیت اصلی داخل خود پی برده  نه تنها هرگز به خود آسیبی نمی رساند  بلکه در ارتباط با دیگران نیز موفق بوده  و بهتر عمل می کند. با احترام به داخل خود با رفتار دیگران مواجه می گردد و در مقابل آنان رفتاری متعادل و نوع دوست خواهد داشت به طور مثال، بیهوده خشمگین نمی شود، در همه حال به اشخاص احترام می گذارد، مدافع همیشگی حق  است و…

تاثیر گذاری مثبت: اشخاص خودساخته منبع فایده می باشند، آنها می توانند تاثیرات مثبتی بر روی اشخاص بگذارند و آنان را با مفهوم واقعی زندگی آشنا سازند.

پرورش بُعد معنوی خویشتن : با خودشناسی فرد می تواند به بُعد دیگری از وجود خود دست یابد و در ورای مادیات به دنبال معنویاتی که هدف اصلی از زندگی است، باشد. باور به خود، اجتناب از رذایل اخلاقی، تواضع و فروتنی، توجه به انسانیت و… از ویژگی های فردی است که به خودشناسی رسیده است.

مشخص بودن تکلیف در زندگی: اشخاص خودساخته ، تلکیف خود را درزندگی می دانند و آن را درک می کنند. آنان می دانند که چه رفتاری باید داشته باشند و چه رفتاری نداشته باشند.

در این یادداشت به توضیح مختصری از خودشناسی و سبب و فواید  آن بسنده کرده ایم، اما سعی نموده ایم در یاداشتی دیگر شما را با راهکارهای خودشناسی و خودسازی آشنا سازیم.

ادامه مطلب را در یادداشت ” خویشتن خویش را بسازید!” مطالعه کنید.

نسرین صفری

بخش خانواده ایرانی تبیان

مطالب مرتبط:

دل‌تان را دریا کنید

معجزه‌ی شاکر بودن

اندیشه‌های من،زندگی من

به آسانی ثروتمند شوید

معمار آینده ی شما