جزیره ایستر، جزیره افسانه‌های پر رمز و رازی است که به حقیقت تبدیل می‌شوند.
این خبر جالب است! با خواندن آن از خودتان می‌پرسید: چرا کسی تا حالا به این فکر نیفتاده است؟ این حفاری باستان شناسی چرا خیلی سال قبل انجام نشده است؟ و…
بیش از ۸۰۰ تندیس “سر انسان” در جزیره ایستر وجود دارد. کسی فکر نمی‌کرد که این سرهای بزرگ دارای بدن بوده و یا ادامه‌ای در زیر خاک داشته باشند.ولی در حال حاضر، گویا راز این سرهای عظیم از زیر خاک بیرون کشیده شده است. راز‌هایی که رسانه‌های جهانی را تحت شعاع خود قرار داده است. نکته اینکه، این جزیره یکی از مهم‌ترین راه‌های آبی بسیار دور در جهان است.“جزیره ایستر” واقع درجنوب اقیانوس آرام با وسعت ۶۴ مایل، مربع شکل است. شواهد باستان شناسی نشان می‌دهد، این جزیره توسط یک دریانورد هلندی به نام جاکوب روقون Jakob Roggeveen در سال ۱۷۲۲ کشف شد و در آن زمان نژاد‌های مختلفی چون سرخ پوست با موهای سرخ و تیره پوست در آن زندگی می‌کردند
در حال حاضر، “جزیره ایستر” یکی از جوان‌ترین سرزمین‌های مسکونی روی زمین است و بیشتر تاریخ‌اش مربوط به ساکنان سرزمین‌های جدا شده در خشکی است. این جزیره تقریبا نیمه راه میان شیلی و تاهیتی قرار دارد. عمدتا از سنگ‌های آتشفشانی ساخته شده است.
آیا اینها ساخته دست بشر هستند؟
ساختار‌های مرجانی کوچک در امتداد خط ساحلی وجود دارد که همین صخره‌های مرجانی با برش‌های زیبایی جزیره را از دریا جدا ساخته اند. بخشی از خط ساحلی این جزیره از گدازه و غارهای آتشفشانی تشکیل شده است.
ساکنان “جزیره ایستر” منزوی ترین جزیره جهان است. قبایل ساکن با نام راپونی با تحمل رنج‌های بیشمار چون؛ قحطی، گرسنگی، شیوع بیماریهای مسری، جنگ داخلی، یورش برای برده، استعمار، کاهش جمعیت و… هم اکنون به شهرت جهانی رسیده‌اند.آنها نام سرزمین خود، این مکان جذاب و مرموز را “ناف جهان” گذاره‌اند
دانشمندان بر این باورند که راز‌های بیشماری در دل این جزیره خفته است. سوال‌های بی پاسخی که چرا حدود ۴۰۰۰ هزار سال پیش، ساکنین جزیره ناپدید شده‌اند؟ و اینکه چه بر سر ساکنین جزیره‌ای که تندیس‌های عظیم سنگی برای خود ساخته‌اند، آمده است؟
پنهان در زیر ساختار مرجانی و گدازه‌های آتشفشانی
حال، بعد از گذشت سال‌ها، یک زن و شوهر باستان شناس به نام روتلیگ و یک گروه دیگر که ترجیح می‌دهند، ناشناس باقی بمانند، شروع به تحقیق و حفاری در این جزیره می‌کنند تا برای پرسش‌های بی پاسخ، پاسخی بیابند.
تحقیق و حفاری آنها منجر به کشف، بدن‌های این سرهای عظیم، تعداد بیشماری کتیبه و نوشته‌های باستانی، اسکلت اجساد کهن و… می‌شود
این کشف بزرگ، هفته‌ی پیش با عنوان “مجسمه های جزیره ایستر دارای بدن هستند”، بر روی اینترنت قرار گرفت و همه را متعجب ساخت. چرا که این تندیس‌ها تنها به عنوان سرهای بزرگ شناخته شده و معروف بودند.
برخی بر این باورند که ایجاد یک سونامی باعث به پایان رسیدن تمدن این جزیره شده است. گردشگران این جزیره هرگز فکر نمی‌کردند که زیر پایشان، گنج پنهان وجود دارد.
به نظر نمی‌رسد، این تندیس‌ها به خاک سپرده شده باشند. بلکه فرسایش و عوامل جغرافیایی باعث دفن آنها و ناپدید شدن ساکنین آنجا شده است.
این خبر می‌تواند، باور، واقعیت افسانه‌ها را در ذهن و وجود آدمی زنده کند. هنوز جزییات دقیق و بیشتری از این حفاری ارائه نشده است.
موآی‌ها (به انگلیسی: Moai) مهم‌ترین مظهر فرهنگی جزیره ایستر، هستند که ۲۸۸ تای آن روی سکوهای عظیمی به نام «آهو» ایستاده‌اند
فاصله این سکوها از هم حدود یک و نیم مایل است. و یک نوار تقریباً سراسری به دور جزیره بوجود آورده. ۶۰۰ موآی دیگر که در مراحل مختلف تکامل هستند، در سرتاسر جزیره پراکنده‌اند. حتی در معادن و کنار جاده‌های قدیمی و کنار ساحل.
بسته به اندازه و وزن موآی‌ها، تخمین زده می‌شود که بین ۵۰ تا ۱۵۰ نفر برای حمل آنها توسط غلطکهای چوبی و سورتمه روی آن نیاز بوده.برخی از موآی‌ها دارای کلاه یا تاجهای قرمز رنگی هستند که دلیل آن نامشخص است. ولی برخی از باستان شناسان می‌گویند که اینگونه موآی‌ها مفهوم آیینی خاصی داشتند و یا شاید برای یک طایفه یا خانواده بخصوصی مقدس بوده.
مجسمه‌های عظیم یا موآی، در طی یک دوره کوتاه خلاقیت و فعالیت خرسنگی کنده کاری شده. بر طبق آخرین تحقیقات باستان شناسانی، ۸۸۷ مجسمه سنگی یکپارچه در موزه و در جزیره شناسایی شده. این مجسمه‌ها نیمتنه هستند و به «سرهای جزیره ایستر» مشهورند. برخی از مجسمه‌ها از زیر خاک بیرون آورده شده‌اند. زمان ساخت این مجسمه‌ها دقیقا معلوم نیست و بین ۱۵۰۰-۱۷۰۰ و ۱۰۰۰-۱۵۰۰ میلادی حدس زده شده
تقریباً ۹۵٪ موآی‌ها ساخته شده از خاکستر یا سنگ آتشفشانی متراکم می‌باشند. تمام مجسمه‌های ایستاده (۵۰ تا در کل) در زمان حاضر دوباره برپا شده‌اند.
بزرگ‌ترین مجسمه برپا شده، “Paro” نام داردکه تقریباً ۱۰ متر ارتفاع و ۷۵ تن وزن دارد. یک مجسمه نیمه تمام یافت شده که در صورت اتمام ۲۱ متر و ۲۷۰ تن وزن داشت. تقریباً تمام مجسمه‌ها از یک سبک خاص با سرهای بزرگ و بی تناسب پیروی کرده‌اند.
- تاریخچه
موآی جزیره ایستر یک شکل از مجسمه‌های غول پیکر است که در حاشیه شبه جزیره پولی‌نزی پراکنده شده‌اند. مجسمه‌های کامل شده به آهو (Ahu) (سکوهای انجام تشریفات) انتقال داده شده و سپس برپا شده‌اند. و این مجسمه‌ها معمولاً یک استوانه سنگی قرمز رنگ بر روی سرشان دارند.
در سالهای ۱۷۲۲ و ۱۸۲۵ که این جزیره توسط راجوین و بلاسم بازدید شد تمام موآی‌هایی که ایستاده بودند، واژگون شده بودند. تاریخ دانان شفاهی بیان می‌کنند که این بخشی از تعارض بین ساکنان جزیره‌است تا زمین لرزه و دیگر دلایل.
اگرچه این مجسمه‌ها به عنوان سرهای جزیره ایستر مشهورند، ولی در واقع اینها، تمام تنه هستند با سرهایی بزرگ‌تر از اندازه واقعی و نیمتنه ساده شده. موآی‌هایی که زیاد فرسوده نشده‌اند، طرحهایی را در پشت و کفل خود دارند که گروه اعزامی Routledge ۱۹۲۵ کشف کرده‌اند که یک ارتباط فرهنگی بین این طرحها و خالکوبی که تا نیم قرن پیش رایج بوده وجود داشته و توسط میسیونرها جلوی این کار گرفته شده.
در سالهای اخیر، کشف شده که کاسه چشمهای عمیق موآی برای نگهداری چشمهای مرجانی و مردمکهای شیشه آتشفشانی طراحی شده بود. سابقا قطعه‌های شکسته مرجان سفید را وقتی کنار هم گذاشتند، تشکیل یک چشم را داد. نسخه چشمها ساخته شده و در برخی از مجسمه‌ها قرار داده شده. مجسمه‌ها توسط مهاجر نشینان پلی نزیایی جزیره ساخته شده
موآی علاوه بر نمایانگر بودن اجداد و نیاکان، زمانیکه روی سکوی آهوس برپا شدند، شاید به عنوان تجسم زندگی پر قدرت یا روسای گذشته بوده‌است. آنها همچنین نمادی از اجداد مهم گذشته هستند. زمانیکه تراشیدن مجسمه‌ها تمام می‌شد، به محل اصلیشان برده می‌شدند. کاملاً مشخص نیست که این کار چگونه انجام می‌شد، اما مطمئنا نیازمند نیروی انسانیف طناب و غلتک بوده‌است و همچنین راه‌های هموار شده که در سراسر جزیره وجود دارند