خاطرات سربازی‌ات را بگو!

امروز بسیاری از جوانان به دنبال معافیت از سربازی و به دیگر سخن فرار از سربازی می باشند، اما بعضی از جوانان، تا در محفلی دوستانه می نشینند آغاز می کنند ساعتها از خاطرات دورانی صحبت می کنند که گروهی دیگر به شدت از تجربه آن گریزانند.

به راستی، بیائید از زاویه ای دیگر از نگاه این دو گروه، به این دوران بنگریم:

خاطرات سربازی ات را بگو:

یکی می گوید:

سال‌ها پیش سرباز بودم زاهدان،‌ البته کمی دورتر از زاهدان یا شاید بشود گفت کمی دورتر از کمی دورتر. پاسگاهی بود در یک دشت که گیاه‌های خودرو یا علف هرز گاهی مجال رشد یافته بود و گاهی هم نه. این پاسگاه در کنار جاده بود.

یعنی وقتی از زاهدان راه می‌افتادی به سمت جنوب وقتی کوه‌ها و تپه‌های جاده را ول می‌کردی و می‌خوردی به این دشت تا انتهای دست که دوباره می‌خورد به کوه‌ها و تپه‌ها، فقط یک ساختمان به چشم می‌خورد و آن هم ساختمان پاسگاه بود، پاسگاه سمت راست جاده بود و در مقابل آن هم در فاصله محسوسی با پاسگاه چند سیاه‌چادر بود از چند خانواده که مجموعه قوم و قبیله‌ای می‌شدند در کناره یکی دو حلقه چاه آب و یکی دو تک درخت. شب‌هایش هم پر از ستاره بود و اگر نگهبان پشت بام بودی بام آسمان جای سرگرمی‌ات می‌شد و دنبال کردن ستاره در آن آسمان شب و سکوت و سکوت و سکوت. (حالا این‌قدر هم رویایی نبود،‌ هر روزش ماهی و هر ماهش سالی گذشت، ‌اصلا انگار زمان آنجا مرده بود از بس که سکوت داشت، ‌ولی خب چه می‌شود گفت، ‌آدمی از هر چه فاصله می‌گیرد، دوستش ‌دارد. حتی سربازی در آن پاسگاه دور یا شاید دورتر از آن با همه خاطرات) آنجا برق نبود البته آب هم نبود. یعنی آب را باید می‌رفتیم از سر همان یکی دو حلقه چاه سیاه چادر‌ها با سلام و صلوات برمی‌داشتیم و برق را هم که از جایی نمی‌شد برداشت. فانوس هم نداشتیم، ‌چراغ قوه که قربانش،‌ شیشه اکسپکتورانت را گازوئیل می‌کردیم و یک فتیله و این می‌شد منبع نور برای… فکر می‌کنید چند نفر؟ بله بیشتر از ۳۰ نفر. البته دروغ نگوییم فانوس بود آن هم یکی که در اتاق فرماندهی بود. از این شیشه‌های شربت سینه هم یکی دوتای دیگر هم بود در توالت و….

آستانه غروب قبل از این‌که سربازان پاسگاه وظیفه اصلی‌شان را انجام دهند، یعنی کمین کردن یا قرار گرفتن در مکانی که احتمال می‌رفت اشرار یا قاچاقچیان از آنجا محموله رد کنند و ما باید با آنان درگیر می‌شدیم… البته هر شب یک جا می‌رفتیم. بله آستانه غروب قبل از این‌که سربازان پاسگاه وظیفه اصلی‌شان را انجام دهند، انواع بازی‌های سرگرم‌کننده می‌کردند، در آن تاریکی که همه منبع نور همان شیشه بود دوستی داشتم که عموما با من بازی می‌کرد و همیشه هم برنده می‌شد. این را هم بگویم اولین شبی که رفتیم کمین،‌ من بودم با یک پتو سربازی و هوا تا جایی که می‌توانست سرد بود. اولین باری بود که رفته بودم کمین، ‌آسمان شب بالای سرم این‌قدر که گفتم خوشگل نبود، عین فحش بود چراکه نمی‌گذاشت صبح شود. سرما به مغز استخوانم زده بود و مثل سگ دور از جان شما می‌لرزیدم. گرگ و میش طلوع وقتی همه داشتند بازمی‌گشتند من مثل جنین توی خودم فرو‌رفته بودم. یخ زده بودم نمی‌توانستم بلند شوم، ‌بچه‌ها داشتند می‌رفتند که سوار ماشین شوند و کسی یادش نبود من هم هستم و من نمی‌توانستم بلند شوم. واقعا یخ زده بودم. حتی نمی‌توانستم داد بزنم، نمی‌دانم کدام‌یک از بچه‌ها صدایم را شنید و گفت: «اه یه بدبختی رو جا گذاشتیم» و برگشتند و من را همان‌طور فرو رفته در خود و یخ زده بردند پشت وانت انداختند. البته آنها سربازهای قدیمی بودند و کیسه خواب داشتند. از شب‌های بعد من با هشت تا پتو می‌رفتم کمین و هرچه لباس داشتم هم می‌پوشیدم.

دیگری می گوید:

من از سربازی خاطره ندارم، حیف…

وقتی به من گفتند از سربازی بنویس، گفتم کسی که سربازی نرفته است چطور باید از سربازی بنویسد. بعد به خودم نگاه کردم و دیدم آنها حق دارند به من زنگ بزنند و بگویند از خاطره‌های سربازی بنویسم.

آنها پیش خودشان فکر کرده‌اند که مرد است و دوره سربازی‌اش. حتما وقتی گفتم که سربازی نرفته‌ام پیش خودشان گفته‌اند: ای داد بیداد، همین است که اینقدر حساس است و تا می‌گوییم بالای چشمت ابروست، ناراحت می‌شود.

نگو که، سربازی نرفته و مرد نشده است. با وجود همه این حرف‌ها موضوع اصلی که سربازی نرفتن من و خاطره نداشتن از دوره خدمت زیر پرچم است به قوت خود باقی است.

حقیقت این است که می‌خواهم از سربازی نرفتن و حسرت خاطره‌های سربازی نداشتن بنویسم.

حالا همیشه وقتی به عقب برمی‌گردم و به سال‌های از دست رفته نگاه می‌کنم، بعد از پایان دوره تحصیلم، انگار چیزی کم دارم.

همه آنهایی که دوره سربازی رفته‌اند از سختی این دوره سخن می‌گویند اما این سختی‌ها سال‌ها بعد خاطره‌هایی می‌شود که البته معمولا با کمی چاشنی اغراق می‌توان از آنها برای پر کردن وقت و گرم کردن محفل‌های دوستانه و خانوادگی استفاده کرد.

من و امثال من که به سربازی نرفته‌ایم وقتی نوبت خاطره‌های شیرین و تلخ سربازی می‌شود، باید سکوت کنیم.

هر چقدر هم که از خاطره‌های دوران نوجوانی و جوانی و شلوغ کاری‌ها و شیطنت‌هایمان بگوییم، باز هم انگار یک چیز بسیار مهم را برای تعریف کردن و پز دادن از دست داده‌ایم. امثال من حرفی برای گفتن نداریم و درک نمی‌کنیم که در سرما و گرما کشیک دادن با پوتین و لباس سربازی و اسلحه و فانسقه یعنی چه؟ نمی‌فهمیم وقتی می‌گویند چند ماه زیر آفتاب سوزان نقطه صفر مرزی کشیک دادن و آماده‌باش بودن یعنی چه.

مجبوریم با حسرت به حرف‌های آنهایی که خدمت کرده‌اند گوش بدهیم. حتی نمی‌توانیم سر دربیاوریم که چه بخشی از خاطرات سربازی رفیقمان خالی‌بندی است.

ما نمی‌دانیم ترس از اضافه خدمت خوردن یعنی چه. نمی‌دانیم بعد از چند ماه آموزش نظامی و سینه‌خیز رفتن با اسلحه و میدان تیر و کلاغ پر، رفتن به مرخصی چه طعمی دارد حتی نمی‌توانیم بفهمیم یعنی چه وقتی می‌گویند در فلان پادگان، فلان گروهبان و فلان سرکار استوار حال سرباز‌های صفر کیلومتر را می‌گرفت و بعد، از سرباز تازهی که به همان پادگان رفته می‌پرسند راستی فلان سرکار استوار هنوز همانجا هست یا نیست.

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم سربازی نرفتن یعنی انگار یک جایی از زندگی مردانه‌ات را نقطه چین گذاشته‌اند. وقتی به من گفتند از سربازی بنویس، گفتم کسی که سربازی نرفته است چطور باید از سربازی بنویسد. آن وقت بود که فکر کردم خاطره نداشتن از دوره سربازی خودش یک خاطره بد است. حیف!

شما جوان عزیز:

جز کدام گروه میباشید؟!

به دنبال تجربه این خاطرات میباشید یا هنور در فکر فرار از تجربه خاطرات سربازی!

فرآوری: نسرین صفری

بخش خانواده ایرانی تبیان

منابع:برگرفته از دو مطلب جام جم آنلاین همراه با اضافات

مطالب مرتبط:

اگر فاصله افتاده

چگونه حرف مان را به خورد جوان دهیم

شکست در کنکور، واقیتی تلخ

زندگی به سبک خوابگاه