زود تب می کنیم و زود عرق

کنکاشی در علل کشته شدن محیط بانان و شکارچیان چه باید کرد و چه باید نکردها (پنج)نویسنده: محمدعلی اینانلوج- مردم    مردم ما هم که ماشاءالله احساساتی و زود رنج و جوگیر: زود و سریع و با درجه بالاتب می کنند و سریع هم عرق می کنند، تلفن می کنند، پیامک می زنند، گروه های مردم نهاد درست می کنند، در پارک ها تجمع می کنند، راهپیمایی می کنند، شعار می دهند، بعد هم خیلی زود متفرق می شوند و فراموش می کنند تا هیجانی دیگر، المپیکی، لیگ فوتبالی، استقلالی، پرسپولیسی… راستی الان چند نفر از آنهایی که برای محیط بان زندانی تجمع کردند یادشان هست که «اسعد تقی زاده» در زندان یاسوج می پوسد؟ چند نفر از آنها در میان هیاهوی المپیک به قتل «عبدالله یاری» واکنش نشان دادند؟ واقعیت این است که زود تب می کنیم و زود عرق.                د – شکار    لطفا عصبی نشوید، سعی در ترویج کشتار حیوانات ندارم، قانون همه چیز را حساب کرده است. از خلاف و تخلف و جنحه و جنایت: از قتل گرفته تا تجاوز به عنف و لواط تا تخلفات رانندگی که همه آنها را به عنوان واقعیت های موجود و معمول اجتماعی پذیرفته و به جای نادیده گرفتن سعی در قانونمندی آنها کرده، تخلفات، واقعیت های اجتماعی اند و تخلف در شکار نیز، اصولامقوله «شکار» یک واقعیت اجتماعی در جهان است. یک پدیده واقعی اجتماع، چه بخواهیم و چه نخواهیم میلیون ها نفر در دنیا به شکار می روند: حال کدام بهتر است؟ آن را نادیده بگیریم، صورت مساله را پاک کنیم و با «ان شاءالله گربه است» از کنار آن بگذریم یا به عنوان یک واقعیت واقعی اجتماع بپذیریم؟ در صورت اول همین است که هست. یعنی به شکار می روند، حیوان کشته می شود، درگیری می شود، شکارچی و شکاربان هم کشته می شوند، آیا بهتر نیست که این واقعیت را چه بد و چه خوب بپذیریم و سعی در قانونمندی آن کنیم و در این صورت مثل مسوولان محیط زیست ساده اندیش نباشیم، یک کلام، «پروانه شکار نمی دهیم»، همه تفنگ به دست ها تفنگ هایشان را غلاف می کنند، بعد از مسواک، به پاپا و ماما شب بخیر می گویند و لالامی کنند و خواب رنگی می بینند، دشت هایی پر از آهو، صخره هایی مملو از کل و بز، کوه هایی سراسر گله های قوچ و میش و یکی از مسوولان محیط زیست با چشمانی مهربان و حرکاتی آرام و موزون نی لبک می زند، در دستگاه شور، خیلی شور… پس چرا این همه آدم کشته می شود؟ کمی واقع بین باشیم، ندادن پروانه، ساده اندیشی ها و وضع مقررات و قوانین غیرکارشناسانه راه به جایی نمی برد: در صورت عدم اجرا، قانون بی اعتبار می شود و در صورت اجرا، درگیری پیش می آید، واقعیت این است، برخی از مردم به غلط یا به درست شکارچی اند، ندادن پروانه فقط سازمان را از یک درآمد مشروع که می تواند به حفظ محیط زیست کمک کند محروم می کند و از سوی دیگر آمار تخلفات را بالامی برد: تخلفاتی که گاه منجر به درگیری، تیراندازی و قتل می شود. در ایران بیش از یک میلیون نفر اسلحه مجاز دارند و بسیاری نیز سلاح غیرمجاز، از یک سو جواز می دهید، سلاح شکاری مجاز به مردم می دهید، سهمیه فشنگ می دهید و از یک سو شکار را به بهانه حفاظت از حیات وحش قدغن می کنید؟ این یک بام و دو هوا چه معنایی دارد؟ آیا می دانید که در ایران چند نفر از فروشگاه های سلاح گرفته تا مهمات سازی و توریسم و بلد محلی و راننده و غیره به صورت کاملاقانونی و حلال از طریق شکار ارتزاق می کنند؟ تکلیف آنها چیست؟ بهانه – از دلسوزی های سانتی مانتال که بگذریم- حفظ جمعیت حیات وحش است. ما هم قبول داریم شکار بی رویه جمعیت حیات وحش را به خطر می اندازد، اما آیا ندادن پروانه چاره کار است؟ مگر نه اینکه سازمان حفاظت محیط زیست هرگز برای پارک های ملی و پناهگاه های حیات وحش پروانه صادر نکرده است؟ در این صورت باید پناهگاه ها و پارک های ملی مملو از حیات وحش باشد. پس چرا نیست؟ چرا جمعیت قوچ و میش و کل و بز پناهگاه حیات وحش خوش ییلاق از ۱۵ هزار به زیر دو هزار رسیده است؟ چرا جمعیت حیات وحش پارک ملی گلستان از ۲۰ هزار به دو هزار رسیده است؟ چرا موته، چرا پرور، چرا قمیشلو، چرا کلاه قاضی، چرا بمو، مگر در اینجاها پروانه داده اید که جمعیت حیات وحشش این همه کم شده؟ از دیگر سو در ایران بالغ بر ۱۷۰ گونه پستاندار و بالای ۵۰۰ گونه پرنده زندگی می کند، در حالی که حیوانات قابل شکار پستانداران کمتر از ۲۰ گونه است که از میان آنها قوچ و میش از آمار بالاتری برخوردار است و از میان ۵۰۰ گونه پرنده کمتر از ۵۰ گونه آن قابل شکار است، اگر شکار به تنهایی عامل انقراض نسل حیات وحش است پس چرا تعداد حیوات غیرقابل شکار این همه کم شده؟ مگر روباه و شغال و گرگ و و کفتار و گورکن و فلامینگو و کاکایی و سلیم و چکاوک و عقاب و دلیجه و دیگر و دیگر حیوانات هم قابل شکارند که تعدادشان به طرز محسوسی کم شده؟ خیر دوستان علت جای دیگری است و ندادن پروانه شکار نوعی ساده اندیشی، رفع مسوولیت و پاک کردن صورت مساله است، و متاسفانه نتیجه بی تردید آن کشته شدن «یاری» و «یاری ها» است. بهتر است جغرافیای نگاه تان کمی گسترده تر باشد. مثلاکشورهای بلوک شرق سابق اروپا، نظیر مجارستان و لهستان و رومانی و بلغارستان و بالاتر از آنها سوئد و دانمارک و روسیه و کشورهای آسیای میانه و دیگران سالانه هزاران هزار پروانه شکار صادر می کنند. بی آنکه ذره یی از جمعیت شکارشان کم شود، در کانادا می توانید با خرید یک بلیت شکار ۱۲۰دلاری ۲۰ گوزن شکار کنید بی آنکه خطر کم شدن جمعیت حیات وحش را در پی داشته باشد، و سراسر سال می توانید ماهیگیری کنید، پس عیب کار کجاست؟          روزنامه اعتماد، شماره ۲۵۰۶ به تاریخ ۹/۷/۹۱، صفحه ۱۳ (جامعه)