برنامه شب قبل هفت ۲۹ دی ماه اختصاص به نقد و بررسی فیلم سینمایی ˝پذیرایی ساده˝ با حضور مانی حقیقی کارگردان فیلم، تحلیل فیلم سینمایی ˝آرگو˝ و اهدای جایزه به آن در مراسم گلدن گلوب اختصاص داشت. همچنین میز گرد برنامه نیز به بررسی عملکرد هیات انتخاب فیلم فجر با حضور علی معلم و مهدی عظیمی میر آبادی از اعضای هیات انتخاب می پرداخت.

به گزارش هنرآنلاین، در ابتدای برنامه محمود گبرلو سر دبیر و مجری برنامه با اشاره به اینکه باید تلاش کنیم به تعریف درستی از فیلم خوب در سینمای ایران برسیم، عنوان کرد: اگر به سوالاتی چون سینمای ایران برای سرگرمی سازی مخاطب کجا خوب عمل کرده؟ و اینکه فیلم خوب از ساختار مناسب و محتوای جذاب برخوردار است و به این ترتیب می توانیم به تحلیل درستی از آثار سینای ایران برسیم و معیارهای مناسبی را در انتخاب فیلم هارا ائه دهیم.
نظرسنجی برنامه نیز اختصاص با طرح این سوال داشت که از میان شاخصه های زیر کدامیک در انتخاب فیلم های فجر اهمیت بیشتری دارد. که در پایان برنامه از میان گزینه های ویژگی های ساختاری، ارزش های محتوایی، پیشینه کارگردان، توجه به فرم و محتوی و در نظر گرفتن سلیقه تماشاگر گزینه دو بیشترین رای را به دست آورد.
در ادامه برنامه علی اکبر ثقفی تهیه کننده فیلم “همه چیز برای فروش” مهمان تلفنی برنامه بود و دربارهٔ اخرین مراحل تولید فیلم توضیح داد. فیلم مراحل پایانی فنی را طی می کند و در چند روز آینده میکس نهایی آن انجام خواهد شد اشخاصی که فیلم را دیده اند منتقدین معتبری چون هوشنگ گلمکانی، جواد طوسی، کیوان کثیریان، حسین معززی نیا و … بودند که همگی متفق القول از فیلم خوششان آمده و معتقدند که کارگردان نسبت به فیلم قبلی پیشرفت خوبی داشته.
وی ادامه داد: همه چیز برای فروش فیلم اجتماعی و شریفی است که در فضای جبهه روایت می گردد. معتقدم که به نظر هیات انتخاب برای انتخاب نکردن این فیلم در جشنواره باید احترام گذاشت اما معتقدم که جشنواره فیلم فجر بستری است برای معرفی فیلمهایی مثل این فیلم است که متاسفانه این بستر فراهم نشده است اما فیلم خوب خودش را هرجا که باشد نشان می دهد.
از هفت تا ۷ و آیتم در آرزوی سیمرغ که به بررسی خبرها واتفاقات این روزها حول جشنواره فیلم فجر می گذرد، اشاره داشت بخش های بعدی شب قبل بود.
درادامه محسن خان جهانی مستند ساز دیگر مهمان تلفنی برنامه بود و در باره نامه ای که مستند سازان به دبیر جشنواره فیلم فجر نوشته اند توضیحاتی داد .
وی گفت: متاسفانه فیلم های مستند در جشنواره فجر همیشه درحاشیه قرار دارند با توجه به اینکه امسال کلا ۱۱ فیلم در بخش مستند انتخاب شده است ما مستند سازان تصمیم گرفتیم نامه ای به دبیر جشنواره بنویسیم و درخواست کنیم که حداقل روزی یک سانس درسینمای اصلی برج میلاد به فیلم های مستند اختصاص داده شود تا فرصتی برای دیده شدن آثار توسط منتقدین به وجود بیاید چون ما فقط خواهان دیده شدن فیلم هایمان هستیم اگر این اتفاق بیافتد خود من حاضرم از گردونه رقابت خارج شوم.
نقد بررسی فیلم سینمایی پذیرای ساده با حضور مانی حقیقی کارگردان و مسعود فراستی منتقد برنامه بحش بعدی برنامه هفت بود.
در ابتدای بحث حقیقی با اشاره به اینکه ایده اصلی فیلم از خاطره تعریف کردن عباس کیارستمی شکل گرفته است عنوان کرد: ایده اصلی فیلم به گفتگوی مفصلی که من و کیارستمی با هم داشتیم و دربارهٔ این مسئله که اگر به یک منطقه بحران زده برای تقسیم پول برویم چه اتفاقاتی می افتد باز می گردد. بنابراین از سالها قبل دغدغه ساخت این فیلم همچنان در ذهن من افتاد که درنهایت ۴ سال پیش تصمیم به ساخت آن گرفتم. ساختن این فیلم نسبت به کارهای قبلی ام آسان تر بود اما مشکلات اصلی بعد از ساخت فیلم به وجود آمد.
وی ادامه داد: الان بدترین زمان برای اکران فیلم است چون قبل از جشنواره فجر است اما همینکه این فیلم توانست اکران شود برای من بسیار هیجان انگیز بود و به لطف تبلیغاتی که مدیران حوزه هنری برایمان کردند این فیلم با و جود در اختیار داشتن تنها ۸ سینما بسیار بهتر از آثار می فروشد اگر تبلیغات آنها نبود ما حتی اگر ۱۰ برابر هم تلاش می کردیم نمی توانستیم با این اندازه مخاطب جذب کنیم .
در ادامه بحث فراستی با بیان اینکه این فیلم به سوالات مخاطب عام جواب نمی دهد و تنها مخاطب خاص را درگیرمی کند، گفت: تیتراژ سرپا و نیمه تارانتینویی است و بازی هماهنگ بازیگران درفضای بی هویت کاملا شکل گرفت است مشکل فیلم از بعد از تیتراژ آغاز می گردد حتی اگر مخاطب انگیزه شخصیتها را هم برای دادن این همه پول فراموش کند از همان ابتدا انزجار نسبت به دو شخصیت اصلی در ما شکل می دهد چون با توهین و تحقیر پولها را به مردم می دهند و نگاهی از بالا به پایین دارند.
وی ادامه داد: باید دید چقدر این قصه در مدیوم سینما قابلیت روایت شدن دارد چون این اتفاقات با تغییر چند دکور می تواند در تئاتر هم روی دهد.
حقیقی در این زمینه عنوان کرد: برای من قاب بندی و دکوپاژ کلید ماجراست این قصه برای من قصه انسانی است و قطعا با مدیوم سینمای باید روایت شود. نمی گویم که ماهیت قصه لزوما سینمایی است اما سینمایی کردن این قصه این حسن راداشت که سبب می شد ما به آدمها، صورت و چشم هایشان نزدیک شویم.
وی ادامه داد: به جز ۲۰ دقیقه آخر این فیلم را تقریبا به ترتیب سکانس فیلم برداری کردیم و هایده صفی یاری به صورت همزمان فیلم را در تهران مونتاژ می کرد و برای من می فرستاد که در بسیاری مواقع این تدوین من را شگفت زده می کرد.
فراستی در این زمینه گفت: تکیه فیلم روی مونتاژ بسیار کم است مثال مونتاژ در فیلم هامون بسیار چشمگیر و تاثیر گذار است اما در این اثر فیلم بر پایه مونتاژ استوار نیست و بیشتر بازی ها و دیالوگ ها در فیلم تاثیر گذارند و به چشم می آیند.
حقیقی توضیح داد: قصه از طریق چیزهای نگفته شده هم جلو می رود و مخاطب سعی می کند در طول ماجرا معما را کشف کند تاکید کردن روی بعضی از داستان که لزوما جواب معماها نیست و در واقع تاکید بر واکنش ها به جای کنش هاست در مونتاژ فیلم بسیار مهم است.
وی گفت: این فیلم ضد مردمی نیست بلکه از آدمها شاکی است و از دست آنها دلخور و این دلخوری را نشان می دهد. نکته نادرست و ابلهانه ای که در نقدها گفته می گردد این است که این شخصیتها دارند به طبقات پایین اجتماع توهین می کنند در صورتی که زن و مرد فیلم بیش از هر کس دیگری در این فیلم از نگاه مخاطب تحقیر می گردد من فیلم را برای قشرهای مختلفی فارغ از طبقه نشان دادم اما هر طبقه اجتماعی موضوع فیلم را به خودشان می گرفتند و می گفتند که به طبقه اجتماعی آنها توهین شده.
وی افزود: زمانی که کسی را تحقیر می شویم درواقع خودمان تحقیر می شویم در صحنه های فیلم در واقع یک تحقیر عمومی نشان داده می گردد و هر دو گروه متهم می باشند. جذابیت فیلم نیز برای من دراین بود که تماشاگر بعد از تماشای اثر به عاقبت آدم ها فکر می کند.
وی در پایان افزود: دوست دارم فیلم بسازم که مخاطب را از لحاظ عاطفی درگیر کند و وجهی از خودش را در یکی از شخصیتها ببیند. بنابراین این مسئله من نیست که به عنوان یک فیلم ساز روشن فکر یا مردم پسند معرفی شوم.
فراستی نیز در پایان بحث عنوان کرد: به جای شخصیت پردازی این فیلم موضوع پردازی می کند فیلم کمی به دام مفهوم افتاده و با این مفهوم زدگی نمی تواند احساس خود را به درستی بیان کند و به فیلمی تبدیل شده که مخاطب را پس زده است.
بخش چهره ها که به معرفی فعالیتهای فتحعلی اویسی، جمشید مشایخی، ابراهیم اصغری، علی ژکان، فرشته صدر عرفایی، بیتا فرهی و روح الله سهرابی می پرداخت و همچنین پخش بخش هایی از جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی که اوایل هقته قبل انجام شد از دیگر بخش های برنامه شب قبل بود . تحلیل فیلم سینمایی “آرگو” و واکنش هایی که این فیلم در دریافت جوایزی که در گلدن گلوب دریافت کرده است به همراه داشته بخش دیگر برنامه بود.
امیر قادری منتقد مهمان برنامه دربارهٔ فیلم آرگو و حواشی آن گفت: جایزه ای که آرگو گرفته سیاسی است و زمانی که فیلم را دیدم بسیار سرخورده شدم و واقعا این انتظار را از فیلم های امریکایی نداشته ام. مشکل فیلم این نیست که در حد جایزه گلدن گلوب نیست بلکه مشکلش این است که فیلم متوسطی است.
وی ادامه داد: خلاقیتی که در فیلم های اسپیلبرگ و تارانتینو وجود دارد به هیچ عنوان قابل مقاسیه با ارگو نیست در این فیلم ایرانی ها اشخاصی با ای کیو پایین و احمق معرفی شدند و امریکایی ها بسیار باهوش. فیلم خوب باید آدم بدهای خوبی نیز داشته باشد اما در این فیلم که ایرانی ها آدم بد هایش می باشند اشخاصی بسیار کم هوش و سطحی معرفی شدند .
قادری متذکر شد: زمانی که به همچنین فیلمی جایزه می دهند مسلما این جایزه سیاسی است و حرکتی نا امید کننده به حساب می آید. باهیچ معیاری نمی توان ارگو را به عنوان بهترین فیلم سال انتخاب کرد و هیچ زمانی به اندازه امسال انتخاباهای گروهای نخبه بی اعتبار نبوده است. این اتفاقات در جشنواره فجر ما هم روی می دهد اما نظر اصلی را مخاطبان می دهند.
وی در پایان عنوان کرد: به عنوان نمونه موسیقی، تدوین و ریتم فیلم خوب است اما دریغ از یک سکانس و یا روایت خوب. ارگو فیلم کاملا متوسطی است و قابلیت وارد شدن درلیست بهترین فیلم های منتقدان را هم ندارد.
بخش پایانی برنامه اختصاص به حضور مهدی عظیمی میر آبادی و علی معلم از اعضای هیات انتخاب جشنواره فیلم فجر داشت که دربارهٔ معیارانتخابهای این دوره جشنواره صحبت کردند.
در ابتدای بحث معلم با بیان اینکه معیار انتخابها در ابتدا سینمایی بودن یک فیلم بوده است، عنوان کرد: اولین استاندارد ما برای انتخاب یک فیلم سینما بودن آن است. ما ماقبل فیلم هم داریم و معتقدم که هر اثر باید کیفیت استانداردی داشته باشد و این کیفیت بدون در نظر گرفتن محتوای نمی تواند بررسی شود امسال قرار بود فیلمی به خاطر پیام خاصی که دارد در جشنواره حضور داشته اباشد چون معتقدیم باید این پیام در ساختارمناسبی جای گرفته باشد تا قابلیت حضور در جشنواره بیابد.
وی گفت: باید به عنوان تماشاگر ابتدا فیلم برای ما به عنوان مخاطب مجاب کننده باشد و بعد پیام خود را ارائه دهد. فیلم خوب خودش رابه بیننده تحمیل می کند همچنین نمی توان گفت که داوری سلیقه است این بحث غلط نباید به یک اصل تبدیل شود ممکن است سلیقه یک فرد فیلمی را بیشتر بپسندد و صرفا نمی توان انتخابها را بر اساس سلیقه دانست.
وی ادامه داد: در این دوره از جشنواره سیاستها اصرار بر به گزینی داشته است و ۲۲ فیلم دربخش مسابقه نو ۱۱ فیلم در بخش فیلم های اول انتخاب شد. طبیعی است که اختلاف نظر در انتخاب فیلم ها وجود داشته باشد اما دوازده سیزده فیلم با اکثریت قریب به اتفاق انتخاب شده اند و هر هیات انتخاب دیگری هم بودند این اثار را انتخاب می کردند. ما در مقام ممیز فیلم ها را نمی بینیم و با توجه به شرایط جشنواره آثار را انتخاب می کنیم.
در ادامه عظیمی دربارهٔ تاثیر نگاه مدیران دولتی در انتخابها گفت: مدیران دولتی که در هیات انتخاب بودند خودشان اهل سینمای می باشند و وجاهت سینمایی دارند. اما برای سرعت دادن به پروانه نمایش بعضی از اعضای شورای صنفی هم در جلسه حضور داشتند که به عنوان هیات انتخاب منتخب شده بودند. در عین حال که سلیقه ها متفاوت بود کلیت نظرات با یکدیگر نزدیک بود.
وی گفت: از آنجا که بعضی از هیات انتخاب درحوزه نظارت وارزشیابی هم حضور داشتند این مسئله سبب تسریع در کارها شد. درهیات انتخاب این اشخاص نظر کارشاناسی می دادند و بعد در جلسه دیگر مسئله ممیزی فیلم ها مطرح می شد. با توجه به سلیقه ای که هر کدام از ما داشتیم تلاش کردیم با توجه به سیاستهای جشنواره یگدیگر را قانع کنیم.
وی ادامه داد: ما داور نبودیم بلکه هیات انتخاب بودیم پس باید هم به شاخصه های محتوایی بر اساس سیاستهای جشنواره توجه می کردیم و هم به شاخصه های فنی و کیفی فیلم و هم به ارتباطی که مخاطب با این فیلمها برقرار می کند.
در ادامه برنامه روح الله حجازی کارگردان فیلم ” زندگی خصوصی آقای محمودی و بانو” که فیلمش برای حضور در هیچ بخشی از جشنواره انتخاب نشده است پشت خط آمد و در این باره عنوان کرد: این فیلم در بخش خصوصی تولید شده و مثل کار قبلی من با هزینه خصوصی و شخصی ساخته شده است. ابتدا از علی معلم و مهدی عظیمی تشکر می کنم چون شنیده ام که آنها از طرفداران فیلم بوده اند. این طور که شنیده ام فیلم، مسئله کیفی نداشته تصور می کنم فیلم بنده هر سه شاخصه مطرح شده مهدی عظیمی را داشته باشد اما فکر می کنم دوستان بحث محتوا را در جاهایی با ممیزی اشتباه گرفته اند. به زعم نظر بسیاری از منتقدان و فیلمسازانی که این فیلم را دیدند این اثر نه از نظر محتوایی و نه کیفی هیچ مشکلی ندارد. حتی شایعه توقیف فیلم هم مطرح شد که من در گفتگویی آن را اصلاح کردم.
حجازی ادامه داد: این فیلم نه در بخش مسابقه، نه رزرو و نه خارج از مسابقه حضور دارد. من به عنوان فیلمسازی که در بخش خصوصی کار می کنم حق دارم بدانم تکلیف فیلم چیست. وقتی مسئله کیفی و محتوایی در اثری مطرح نمی شود به نظر می رسد دوستان با مضمون فیلم مشکل دارند. باید جواب روشنی به من داده شود تا بدانم تکلیف فیلمم چه می گردد. امیدوارم پاسخ قانع کننده ای به من بدهند و حداقل یک اکران در جشنواره برای فیلم بگذارند و به نظرات افکار عمومی احترام گذاشته شود.
معلم در ادامه بحث عنوان کرد: در هیچ جای دنیا من ندیده ام که به طور مثال پارانتینو نامه بنویسد که چرا به طور مثال جشنواره برلین فیلم من را انتخاب نکرده است. هیات انتخاب بنا به هر سببی تصمیم می گیرد فیلمی را انتخاب کند یا نکند. یا اینکه با فیلمساز وارد مذاکره می گردد و با کارگردان به نتیجه می رسد یا نمی رسد.
وی افزود: در مورد فیلم حجازی هم ممکن است تفاوت آرا وجود داشته باشد. این فیلم می تواند جای خودش را در جشنواره های دیگر پیدا کند. در هیچ جشنواره ای من ندیدم بیشتر از ۲۲ فیلم در بخش مسابقه آن شرکت کنند چون قابلیت داوری بیش از این وجود ندارد. بنابراین بخش های دیگر برای حضور بقیه فیلم ها به وجود می آید.
مهدی عظیمی نیز در پایان بحث عنوان کرد: این نگاه منصفانه و دقیقی نیست که بعضی فیلمسازان معتقدند که اگر کارشان در جشنواره حضور داشته باشد جشنواره خوب است و اگر فیلمشان انتخاب نشد جشنواره بد است چون همه چیز در یک جشنواره به صورت نسبی است. در مورد فیلم حجازی نیز باید بگویم قبل از اینکه به برنامه بیایم با جلیل عرفان منش تلفنی صحبت کردم که اگر امکان دارد مشکلات ممیزی و ارزشیابی فیلم به حجازی اعلام شود تا اگر بشود با اعمال اصلاحات و صحبت با جواد شمقدری و دبیر جشنواره این فیلم بتواند در بخش غیر رقابتی در جشنواره حضور یابد.
وی ادامه داد: امسال فیلمی داشتیم که اگر در هر دوره ای از جشنواره بود در بخش مسابقه حضور می یافت. فیلم سینمایی “آقای الف” به کارگردانی علی عطشانی اولین فیلم سه بعدی سینمای ایران بود که به سبب تراکم وقت مسابقه نتوانست در این بخش حضور یابد. من از همه علاقه مندان دعوت می کنم که این فیلم را در جشنواره در بخش سینمای سه بعدی ببینند.
پایان پیام//
![]()
آخرین خبرها
منبع: هنر آنلاین
باز بازنشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com