سینما گیم ۷ بعدی در تهران

همشهری جوان: قضیه خودمانی تر از آن چیزی است که آدم توقعش را دارد. یک ردیف صندلی زرد رنگ است و یک پرده بزرگ و شما هشت نفری که اسلحه به دست قاب بزرگ عینک را روی چشم های متعجب تان جابجا می کنید و خاطره روزهای میکرو و تفنگ وبازی سگ و مرغابی هی گوشه ذهنتان رژه می رود.

اینجا اما اسلحه بزرگتر شده. شما بزرگتر شده اید. سالن و صفحه تلویزیون هم بزرگتر شده اند. شخصیت ها هم تغییر کرده اند؛ مرغابی و سگ فلک زده آن روزها شده اند یک گله زامبی و آدم آهنی. گیمرها هم تغییر کرده اند؛ آن موقع میانگین سنی تان نهایتا ۱۵ سال بود و حالا کنتور که ندارد؛ شاید حتی ۵۰ سال!

اینجا خبری هست

گوی سفید رنگ و چراغ های درخشانی که نقطه نقطه رویش نشسته اند، توی تاریکی شب آنقدری وسوسه کننده به نظر می رسندکه آدم ها را از روی پلی که دو قسمت پارک آب و آتش را به هم وصل می کند به سمت خودش بکشد. فضای این قسمت از پارک آنقدر آرام است که فکر می کنی چرایی وجود این سازه کروی سفید رنگ، چیزی جز جذابیت بصری برای کشاندن آدم ها به سمت گلخانه پارک نیست.

پیچ دور ساختمان را که دور می زنی و وارد فرورفتگی روبروی ساختمان می شوی اما نظرت عوض می گردد، جمعیت سکوهای کنار باغچه های محوطه را خانوادگی قرق کرده اند. یک عده سرپا جلوی در ورودی ردیف شده اند و یک عده دیگر از پشت سرشان سرک می کشند تا تصویر روی مانیتورها را از دست ندهد. سه تا مانیتور روبروی ورودی سینما گیم روی دیوار نصب شده. یکی از مانیتورها هشت نفری که همین الان داخل سینما نشسته اند، وسطی پنج نفر اول بازی با امتیازهایی که هر لحظه جابجا می شوند و سومی هم یکسری تصاویر آرشیوی از هیجان زدگی آدم های داخل و خارج، از تجربه سینمای هفت بعدی را نشان می دهد.

شما چرا سرت پایینه؟

اینجا آدم ها دو انتخاب دارند؛ اگر ژانر وحشت را دوست دارند بازی «زامبی» را انتخاب می کنندو اگر قلبشان بسیار تحمل هیجان را نداشته باشد یا بچه کوچک همراهشان باشد به پیشنهاد های آدم های تازه از میدان برگشته، سراغ «کابوی» می روند. مرد جوانی که پشت سه تا مانیتور جلوی در ورودی ایستاده، تعداد آدم ها و بازی که انتخاب می کنند را به دقت یادداشت می کند. هر گروهی که داخل می گردد همه جلوی مانیتورها مع می شویم. ما فقط چهره آدم ها و تفنگ هایی که دستشان است را می بینیم و از چیزی که روی پرده اتفاق افتاده بی خبریم. یکسری با ورود هر گروه تازه به داخل سالن می روند و نوع بازیشان را عوض می کنند و یکسری دیگر بلند می گویند: «ای بابا، نوبت ما چی شد پس؟»

شماره ۸۹ را که صدا می زنند به ردیف وارد سینما می شویم. فاصله مان با پرده آنقدر کم است که با یک جهش از روی صندلی می توانیم بهش برسیم. آقای راهنما حواسش هست که درست روی ۸ تا صندلی جاگیر بشویم. کمربندهای ایمنی را ببندیم و تفنگ خودمان را دست بگیریم. تاکید می کند که باید زامبی ها را بزنیم و البته تفنگ ها مثل مسلسل کار نمی کنند، پس لازم نیست خودمان را به زحمت بیندازیم. همان یک بار که فشار بدهیم، کافی است. چراغ که خاموش می گردد و اولا زامبی که توی صورتمان می آید، بازی آغاز می گردد. توی یک جنگل مخوف با تکان های بسیاری حرکت می کنیم و جنازه های متحرکی که از هفت جهت روی سرمان می ریزند را با گلوله های رنگی می ترکانیم. دختری که روی صندلی دوم نشسته، تمام مدت از ترس سرش پایین است، تفنگ را رو به پرده گرفته و پشت سر هم شلیک می کند؛ این را آقای مسئول وقتی برای خارج کردنمان وارد می گردد می گوید. همه مان را از مانیتور کوچک خارج زیر نظر داشته!

لطفا زن ها را نکشید!

تازه هیجان تزریق شده به جان و تنمان. ۸ هزار تومان دیگر می دهیم و سر جاهایمان می مانیم تا کابوی را هم تست کنیم! بازی که به نظر می رسد طرفدار کمتری دارد اما هر چه باشد به یک بار امتحان کردنش می ارزد. یک زن و شوهر میانسال وارد می شوند و روی همان صندلی های دم در می نشینند. آقای راهنما دوباره وارد می گردد و می گوید در این بازی باید فقط به آدم آهنی هایی که وارد صحنه می شوند شلیک کنیم و اگر زن ها را اشتباهی بکشیم، امتیاز منفی می گیریم، ضمن اینکه طبق قانون اینجا، حالا که تعدادمان از ۶ نفر بیشتر است، به نفر اول یک بلیت رایگان می دهند. مثل بازی قبلی، اول یک صحنه از بازی پخش می گردد و ما تفنگ به دست شلیک را آغاز می کنیم. صحنه کات می خورد و امتیازهایی که در همین چند شلیک به دست آورده ایم زیر عکس هایی که ازمان گرفته شده قرار می گیرد و روی پرده ظاهر می گردد.

بازی با ریتم آرامتری نسبت به زامبی آغاز می گردد اما هر چه پیش می رود تکان ها بیشتر می شوند تا به رودخانه می رسد. صحنه های عبور از رودخانه صدای جیغ و فریاد جمع را بالا می برد. قسمت دوم بازی آنقدر هیجان انگیز است که موقع روشن شدن چراغ ها ۶ نفر توی سالن یکصدا می گوییم: «اینکه بسیار بهتر از زامبی بود!»

زن و مرد میانسال اما حواسشان جای دیگر است. هیجان انگار بیشتر از ظرفیت شان بوده. مرد که صورت سفیدرنگش از هیجان قرمز شده می گوید: «من وسطش از ترس پرده را نگاه نمی کردم. می خواستم از سینما بزنم خارج!»
ساعت نزدیک ۱۱ شب است. برنده سانس بلیت رایگانش را تحویل می گیرد. برای همسرش هم یک بلیت دیگر می خردو توی صف کابوی می ایستد. جمعیت حالا به پله هایی که در فاصله دورتری از کره فلزی می باشند رسیده. یک ساعت بیشتر تا نیمه شب نمانده اما بعید است این جمعیت تا کمتر از یکی دو ساعت دیگر پراکنده بشوند.

مدیر سینما گیم ایرانی می گوید قصد دارند از بازی سازان ایرانی هم کمک بگیرند

سینما گیم را ایرانی پسند می کنیم

محمدرضا نوله دان و پدرش سال هاست که در زمینه سینماهای چهاربعدی و بالاتر! کار می کنند. بخش عمده سینماهای چندبعدی در سطح تهران و شهرستان ها را این پدر و پسر افتتاح کردهاند. این روزها خانواده نوله دان مشغول سینمای تازهیهستند که راه انداخته اند. سینما گیم ۷ بعدی که برای اولین بار در ایران افتتاح شده.

فرق این سینماهای چهار بعدی و پنج بعدی و همین هفت بعدی با هم چیست؟

– واقعیتش این است که ما در ریاضیات سه بعد بیشتر نداریم. در فیزیک یک بعد چهارم به نام زمان هم داریم. اینها اصطلاحات تجارتی می باشند که در دنیای این سینماهای چند بعدی مطرح می شوند. هر بار که یک آپشن اضافه می گردد، اسم سینما را تغییر می دهند. در تمام دنیا هم همینطور است. به عنوان مثال، در سینمای پنج بعدی، صندلی ها روی یک سکو قرار دارند که کل سکو به صورت یکجا حرکت می کند اما در سینمای شش بعدی، هر کدام از صندلی ها جداگانه حرکت می کنند.

سینمای هفت بعدی هم سینمایی است که فیلم و بازی در آن ادغام شده اند؟

– دقیقا. تنها نمونه سینمای هفت بعدی هم همینی است که از یک ماه پیش در پارک آب و آتش افتتاح شده.

ایده این سینما از کجا آمد؟

– سال قبل بود که یک شرکت کانادایی آغاز به فروش تجهیزات سینماگیم کرد. اولین نمونه را هم در خود کانادا افتتاح کرد. همان سال، ما جزو چهار کشور اولی بودیم که تجهیزات این نوع سینما را با مشارکت این شرکت کانادایی وارد ایران کردیم. الان که داریم با هم حرف می زنیم، در نزدیک به ۱۵ کشور این نوع سینما افتتاح شده.

الان دو بازی در سینماگیم وجود دارد، برنامه ای برای خرید بازی های بیشتر ندارید؟

– ما تصمیم گرفته ایم از بازی سازان ایرانی در این زمینه کمک بگیریم. ما در صنعت بازی سازی در داخل کشور پیشرفت های بسیاری داشته ایم. در همین نمایشگاه بازی های رایانه ای که اخیرا برگزار شد، با تعدادی از بازی سازان داخلی برای این پروژه صحبت کردیم. حتی در نظر داریم بازی هایی داشته باشیم که المان های کاملا ایرانی دارند. این پروژه ای است که داریم رویش کار می کنیم.یکی دیگر از برنامه هایمان این است که سالی دو بازی تولید کنیم.

این روزها در بیشتر پارک های تهران یکی از این سینماهای چند بعدی آماده میزبانی شما می باشند

جشن ابعاد!

اگر می خواهید لذت سینما و بازی را با هم در یک سینمای ۷ بعدی تجربه کنید، باید فعلا تشریف بیاورید تهران و سری به پارک آب و آتش بزنید اما اگر دلتان خواست فقط فیلم ببینید، این روزها گزینه های بسیاری در پایتخت دارید، گزینه هایی که در کل شهر پخش شده اند.

۱- پارک نهج البلاغه

نوع سینما: ۶ بعدی (زمان افتتاح ۴ بعدی بوده اما این روزها به ۶ بعدی ارتقا پیدا کرده)
زمان افتتاح: ۱۳۸۸
قیمت بلیت: ۶ هزار تومان

۲- پارک پلیس تهرانپارس

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۸۹
قیمت بلیت: ۳۵۰۰ تومان

۳- پارک ملت

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۸۹
قیمت بلیت: ۳۵۰۰ تومان

۴- پارک لاله

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۸۹
قیمت بلیت: ۳۵۰۰ تومان

۵- فرهنگسرای خاوران

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۸۹
قیمت بلیت: ۳ هزار تومان

۶- پارک بهاران

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۹۰
قیمت بلیت: ۳ هزار تومان

۷- پارک میعاد (فلکه دوم صادقیه)

نوع سینما: ۶ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۹۰
قیمت بلیت: ۵ هزار تومان

۸- پارک پرواز

نوع سینما: ۵ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۹۰
قیمت بلیت: ۳۵۰۰ تومان

۹- خیابان ستارخان، جنب بازارچه سنتی

نوع سینما: ۴ بعدی
زمان افتتاح: زمان افتتاح
قیمت بلیت: ۳۵۰۰ تومان

۱۰- پارک قیطریه (اولین سینمای ۶ بعدی در کشور)

نوع سینما: ۶ بعدی
زمان افتتاح: ۱۳۹۰
قیمت بلیت: ۶ هزار تومان

۱۱- برج میلاد

نوع سینما: ۶ بعدی
زمان افتتاح:
قیمت بلیت: ۶ هزار تومان

۱۲- بوستان جوانمردان (میدان المپیک)

نوع سینما: ۶ بعدی
زمان افتتاح:
قیمت بلیت: ۵ هزار تومان