کار خوب، سیما و سینما ندارد

ما در این گزارش تفسیری از بازیگرانی که در تلویزیون و سینما تجربیات مختلفی داشته‌اند، همین سوال را پرسیده‌‌ایم که واقعا براساس چه معیارهایی دست iبه انتخاب می‌زنند؟

جالب است بدانید برای بیشتر این بازیگران تفاوت میان سینما و سیما وجود ندارد، اما با وجود این در سیما پرکارتر می باشند.

چرایش را که می‌پرسیم iبه این جواب واحد می‌رسیم، چون در سال‌های اخیر، اغلب کارهایی که در تلویزیون تولید می‌شوند جذابیت بیشتری دارند و اتفاقا موفق‌تر هم می‌شوند.

به عقیده این بازیگران، در میان کارهایی که iبه آنها پیشنهاد می‌شود، چه سینمایی و چه تلویزیونی خیلی وقت‌ها کارهای تلویزیونی نقاط قوت بیشتری دارند و iبه همین دلیل است که آنها در سیما پرکارتر بوده‌اند.

تلویزیون در سال‌های اخیر iبه عموم مردم نزدیک‌تر بوده و آثاری را تولید کرده که برآمده از واقعیات اجتماعی بوده‌اند. در کنار این وجه آموزشی سریال‌های تلویزیونی را هم باید در نظر گرفت. آثاری که مخاطب را iبه تفکر واداشته.

اگرچه چنین آثاری در سینمای ما هم کم تولید نشده‌اند اما این واقعیتی است که هنرمندان نیز بر آن صحه می‌گذارند اینکه تلویزیون iبه مردم نزدیک‌تر است.

با این وجود از نگاه این هنرمندان کار خوب و باکیفیت سینما و تلویزیون ندارد و این کیفیت کار است که در اولویت انتخاب قرار می‌گیرد.

فروزنده: اولویت من کیفیت نقش است

این نگاه من است و iبه آن عمومیت نمی‌دهم، چراکه در زمینه هنر هر کسی نگاه ویژه خودش را دارد و جذابیتش هم iبه این است؛ ولی شخصا iبه دلیل تجربه و آن مقدار دانشی که ممکن است پیدا کرده باشم، iبه نظرم بازیگری صرف‌نظر از این‌که iبه بازی در تئاتر، سینما و تلویزیون اطلاق می‌شود، هر کدام ویژگی‌های خاص خودش را دارد.

زمانی که من در سینما بازی می‌کنم باید برای پرده سینما بازی کنم، باید ویژگی‌های لنز دوربین سینما را بدانم، باید بدانم تصویری که از من در سینما پخش می‌شود در چه ابعادی است تا جنس بازی خود را براساس سیستم نمایش سینما منطبق کنم، ولی تلویزیون یک رسانه سراسری است و بیشترین اندازه‌ای که ممکن است از بازی من دیده شود iبه سایز تلویزیون بستگی دارد.

همه اینها iبه نظر من یک جنس بازی خاص می‌طلبد. اگر از نگاه تخصصی بخواهیم نگاه کنیم باید این موارد را در نظر بگیریم. حالا اگر نگاه من iبه گستردگی مخاطب باشد آن هم داستان‌های خاص خودش را دارد.

به هر حال وقتی کاری در تلویزیون پخش می‌شود با وقتی که شما شخصا می‌روید بلیت تهیه می‌کنید و وارد سینما می‌شوید تا یک اثر خاص را ببینید، خیلی فرق می‌کند.

در اینجا جنس مخاطب شما فرق می‌کند. در تلویزیون ممکن است یک بچه کوچک یا سالمند کار شما را ببیند یا حتی کسی گذرا بازی شما را نگاه کند، اما وقتی مخاطب iبه سینما می‌رود با آگاهی آن فیلم را انتخاب کرده و می‌بیند.

ملاک‌های انتخاب برای بازی در سینما و تلویزیون هم با یکدیگر متفاوت است. iبه طور مثال وقتی قرار است من در سینما بازی کنم می‌دانم فیلم دو ماه اکران می‌شود و باید نقشم آنقدر جذابیت داشته باشد که در انتخاب اول مردم قرار بگیرد و بتواند مردم را جذب سینما کند.

من قرار است دو ماه روی پرده باشم و این حضور باید حضوری باشد که مخاطب iبه دیدن آن ترغیب شود. این حساسیت در مورد تلویزیون قطعا فرق دارد و حساسیت‌های ویژه خودش را می‌طلبد که میان این همه کانال و فیلمی که از تلویزیون پخش می‌شود، بتواند این جذابیت را برای مخاطب ایجاد کند که سر همان ساعت، مخاطب را پای تلویزیون بنشاند.

شخصا ملاک انتخاب من برای بازی، ابتدا فیلمنامه خوب است و پس از آن گروه سازنده فیلم است که شامل کارگردان و تهیه‌کننده می‌شود. برای این‌که می‌دانم تولید در مرحله ساخت یک اثر می‌تواند بسیار موثر باشد، یعنی یک تولید ضعیف می‌تواند اثر خوب را iبه کار ضعیف تبدیل کند و بالعکس.

گذشته کاری من ثابت کرده واقعا مرزبندی ندارم که حتما در سینما کار کنم یا تلویزیون.

اولویت من با آن کار و نقشی است که هم بتوانم با آن ارتباط iبهتری برقرار کنم و باورپذیر‌ش کنم و هم گروه سازنده خوب باشد بنابراین ملاک انتخاب برای من فقط کیفیت است، حالا چه در سینما باشد و چه در تلویزیون.

میرامینی: دغدغه من بازیگری است

من iبه عنوان یک بازیگر بیشتر iبه خود بازیگری معتقد هستم و زیاد برایم فرقی نمی‌کند که در قاب خاکستری تلویزیون بازی کنم یا بر پرده سفید سینما ظاهر شوم.

بازیگری برای من یک دغدغه بسیار بسیار عجیب و غریب است. من همیشه دوست دارم در نقشی بازی کنم که ابتدا برای خودم قابل هضم باشد و بتوانم از نزدیک آن را لمس کنم.

زمانی که iبه من نقشی پیشنهاد می‌شود ابتدا آن را با ملاک‌های خودم تطبیق می‌دهم و اگر احساس کردم که می‌توانم آن را iبه iبهترین شکل بازی کنم حتما می‌پذیرم.

برای من مهم آن است که نقش خود را دوست داشته باشم و بتوانم از پس مسئولیتی که iبه من سپرده شده است بخوبی برآیم. در وهله بعد گروه بازیگرانی که قرار است در کنار من بازی کنند مهم است چرا که معتقدم همکاران خوب می‌توانند بازی شما را ارتقا ببخشند و همچنین وجود یک کارگردان حرفه‌ای و کاربلد می‌تواند در موفقیت یک بازیگر موثر باشد.

همه این ملاک‌ها برای من مهم است و اگر هر کدام از نقش‌ها، چه در سینما باشد و چه در تلویزیون، با معیارهای من همخوانی داشته باشد حتما آن را می‌پذیرم. البته اگر نگاه و نظر شخصی‌ام را بخواهم بگویم این است که سینما را خیلی دوست دارم.

من معتقدم پلان iبه پلان شرایط کار در سینما متفاوت‌تر است، اما واقعا اگر نقشی در سینما iبه من پیشنهاد شود، ولی احساس کنم که نقش پیشنهادی در تلویزیون iبهتر است و جای کار بیشتری دارد قطعا تلویزیون را انتخاب می‌کنم و این‌طور نیست که بگویم چون سینماست این نقش را انتخاب می‌کنم.

به نظر من برای هر بازیگری دیده شدن و خوب بازی کردن مهم است و زیاد فرقی نمی‌کند که در کدام مدیوم حضور پیدا کند. امروزه ما شاهد حضور بسیاری از بازیگران سینما در تلویزیون هستیم یا بالعکس. این امر نشان می‌دهد که برای بازیگر تنها بازی کردن مهم است و آن‌که بتواند رضایت مخاطب خود را جلب کند.

کاسبی: مهم مخاطب بیشتر است

‌رسم رایج این است آدم‌هایی که کارشان در تلویزیون می‌گیرد، جذب سینما می‌شوند، اما در مورد من این‌طور نبود.

من در سینما سال‌های سال بود که کار می‌کردم و کارم هم گرفته بود، iبه همین دلیل با خودم می‌گفتم کار در تلویزیون برای من کوچک است، اما از وقتی با سریال «مریم مقدس» iبه تلویزیون آمدم و بعد «خوش‌رکاب»، «صاحبدلان» و… دیدم من بازیگر دوست دارم بیننده بیشتری کارم را ببینند.

الان در سال ممکن است دو یا سه فیلم سینمایی، فروش میلیاردی داشته باشد. با حساب فروش هر بلیت ۴۰۰۰ تومان، یعنی چیزی حدود ۲۵۰ هزار بیننده ممکن است یک فیلم‌ را ببینند، اما یک سریال ۴۰ میلیون بیننده دارد.

رفتگر محله، پیرزنی که در خانه نشسته، بسیاری از افراد دیگر که iبه سینما نمی‌روند، اما تلویزیون را تماشا می‌کنند؛ بنابراین گستره بازتاب تلویزیون وقتی کار خوب در آن صورت بگیرد، بسیار وسیع است و لذت آن برای من بازیگر بی‌نهایت بیشتر.

به خاطر همین iبه این نتیجه رسیدم اگر کار تلویزیونی خوب داشته باشم اصلا در سینما حضور پیدا نکنم. الان شاید دو سال یا سالی یکبار، گریزی iبه سینما بزنم و یک کار سینمایی انجام دهم.

عزتی: مرز‌بندی میان سینما و تلویزیون زیبا نیست

سینما و تلویزیون از نظر تکنیکی با یکدیگر تفاوت دارند چون هم نوع بازی در این دو مدیوم فرق می‌کند و هم نوع روایت داستان‌ها متفاوت است.

شما در سینما شاید ۹۰ دقیقه فرصت دارید که شخصیت خود را iبه مخاطب بشناسانید، اما در تلویزیون این فرصت بیشتر است و برعکس در تلویزیون هم موارد سختی وجود دارد که شما باید نوع بازی خود را در مدت طولانی‌تری حفظ کنید و بتوانید طوری بازی کنید که مخاطب تلویزیون را روزها با خود بکشانید.

به اعتقاد من هر بازیگری دوست دارد در سینما یا تلویزیون کار خوب انجام دهد. متاسفانه برخی افراد رتبه سینما و تلویزیون را بالا و پایین‌تر از هم می‌بینند، در صورتی که اصلا این‌طور نیست.

مثلا شما اگر دقت کنید در برخی ژانرها مثل طنز، تلویزیون موفق‌تر از سینما عمل می‌کند و برعکس در برخی ژانرها، سینما از تلویزیون موفق‌تر است. ای کاش این تفاوت را همکاران قائل نمی‌شدند که بگویند این بازیگر، سینمایی‌کار است و این بازیگر تلویزیونی. این مرزبندی که همکاران من قائل می باشند زیاد قشنگ نیست.

مزیت سینما این است که می‌تواند بین‌المللی باشد، یعنی فیلم شما در همه جای دنیا دیده شود، ولی تلویزیون در بیشتر مواقع iبه جغرافیای کشور محدود است و می‌شود گفت در این مورد، سینما مرتفع‌تر است.

من همیشه سعی می‌کنم تعادل ایجاد کنم، یعنی اگر دو کار کمدی کردم سعی می‌کنم یک کار جدی هم بازی کنم. همچنین اگر دو کار سینمایی بازی کردم سعی می‌کنم از تلویزیون دور نشوم و بالعکس. از آنجا که تلویزیون مخاطب بیشتری دارد و سینما مخاطب خاص‌تری همیشه سعی کرده‌ام در این مورد هم هر دو نوع مخاطب را داشته باشم و بازی خود را میان هر دو نوع بیننده محک بزنم.

صبایی: کار در تلویزیون سخت است

به نظر من سینما و تلویزیون دو مقوله جدا از هم می باشند. از آنجا که من در هر دو مدیوم فعالیت کرده‌ام iبه نظرم تلویزیون سخت‌تر است و در انتخاب نقش امکان دارد بیشتر اشتباه کنم؛ بخصوص در چند سال گذشته. مشکل این است که برخی فیلمنامه‌ها کامل نیست و شما باید براساس یک سیناپس دست iبه انتخاب بزنید که قطعا این کار خطر بالایی دارد و مجبور می‌شویم دست iبه دامن کارگردان، نویسنده و عوامل شویم و تنها iبه آنان اعتماد کنیم؛ بنابراین iبه نوعی درصد اشتباه آدم بیشتر می‌شود، اما iبه نظرم در سینما درصد اشتباه کمتر است، چون همه چیزش مشخص و برنامه‌ریزی شده است.

زمانی که کار سینمایی iبه من پیشنهاد می‌شود کارگردان، فیلمنامه و نقش برایم بسیار اهمیت دارد و اصلا iبه بلندی و کوتاهی نقش نگاه نمی‌کنم، چون معتقدم اگر بازی درست باشد حتی در دو سکانس هم می‌توانید تاثیر خود را بگذارید.

معیار من در سینما و تلویزیون یکی است. من همیشه سعی می‌کنم نقش‌هایی را انتخاب کنم که در درجه اول خودم و بعد بیننده را ارضاء کند.

تلویزیون را خیلی دوست دارم، چون سکوی پرتاب من تلویزیون بوده است. البته اولین ورود من iبه عرصه بازیگری حضور در فیلم سینمایی «سلطان» ساخته مسعود کیمیایی بود که در آنجا تنها دو سکانس بازی کردم. در واقع ورود من با سینما بود و بعد iبه تلویزیون آمدم.

باید بگویم پس از ۱۸ سال بازیگری حرفه‌ای، هنوز معیارهای تلویزیون و سینما را نمی‌دانم iبه طور مثال وقتی در تلویزیون پرکار می‌شوم می‌گویند هر شبکه را می‌زنیم مهدی صبایی بازی دارد و در سینما هم iبه گونه‌ای دیگر تحت تاثیر قرار می‌گیریم.

وقتی کم‌ کار می‌کنید، می‌گویند این بازیگر کنار گذاشته شده است. واقعا معیارهای سینما را نمی‌فهمم و نمی‌دانم کارگردان و تهیه‌کننده برای انتخاب بازیگر چه فکرهایی می‌کنند.

اگر شرایط یکسانی در تلویزیون و سینما برای من ایجاد شود تلویزیون را انتخاب می‌کنم، چون احساس می‌کنم iبه مخاطب ما بسیار نزدیک است و این تنگاتنگی میان خودم و مردم را بسیار دوست دارم، در حالی که مخاطبان سینما محدود است. در نهایت نقش برای من بسیار مهم است و حتی اگر این نقش در سینما هم باشد قطعا آن را می‌پذیرم و دوست دارم در سینما بازی کنم.

غفاری: تلویزیون رسانه‌ای مردمی است

به اعتقاد من، متن و فیلمنامه یکی از اساسی‌ترین ملاک‌های انتخاب یک نقش است. در هر دو مدیوم، متن و شخصیت‌پردازی باید آنقدر قوی باشد که مرا iبه عنوان بازیگر iبه بازی در یک کار سینمایی یا تلویزیونی ترغیب کند.

وقتی متنی iبه من پیشنهاد می‌شود چه در سینما و چه در تلویزیون، در درجه اول، قصه باید مرا متقاعد کند که نقش را بپذیرم و بتوانم با آن همذات‌پنداری نزدیکی داشته باشم.

نکته دوم، گروه سازنده آن اثر سینمایی یا تلویزیونی است که اگر گروه باسابقه‌ای باشد ترجیح می‌دهم با آن کار کنم، چون iبه هر حال پیش آمده که متن قوی بوده، اما گروه سازنده نتوانسته قصه را iبه درستی روایت کند.

دوست دارم با گروهی که در کارنامه هنری خود سابقه iبهتری داشته و شناخته‌تر می باشند کار کنم و این ملاک در سینما و تلویزیون زیاد تفاوتی ندارد.

نکته سومی که برایم اهمیت دارد، مساله قرارداد است و ترجیح می‌دهم در کاری حضور پیدا کنم که از نظر مالی برای من iبهتر باشد و بتواند نیازهای مادی مرا هم تامین کند.بازی در سینما و تلویزیون اصلا برای من تفاوتی ندارد، چون iبه نظرم هر دو مدیوم، مخاطبان خاص خود را دارند.

من همیشه دوست دارم در کاری که خوب است و با شرایطم تطابق دارد، حضور پیدا کنم و اصلا برایم مهم نیست سینما باشد یا تلویزیون.

دقیقا ماه پیش یک کار سینمایی را رد کردم و شاید منتظر یک کار تلویزیونی خوب بمانم. من اصلا تعصبی ندارم که حتما کار سینمایی انجام دهم. متاسفانه الان متن‌هایی که در سینما کار می‌شود، خیلی قوی نیست و iبه جرات می‌توانم بگویم در چند سال اخیر، متن‌های تلویزیون خیلی قوی‌تر از سینما بوده است.

به نظر من مزیتی که تلویزیون دارد و سبب شده بسیاری از بازیگران سینما جذب آن شوند iبه دلیل مردمی بودن این رسانه ملی است. برخی بازیگران iبه خاطر مخاطبان بیشتر تلویزیون و دیده شدن دوست دارند در تلویزیون بازی کنند، اما من iبه این سبب در تلویزیون بازی کرده‌ام که کارهای iبهتری iبه من پیشنهاد شد.

نظام‌دوست: تلویزیون iبه جامعه نزدیک‌تر است

مخاطب تلویزیون، عام است، اما سینما مخاطبان خاصی دارد، یعنی هر کسی iبه سینما نمی‌رود یا وقتش را ندارد. وقتی در تلویزیون کار می‌کنید با مخاطبان عام‌تری مواجه و با قشر بیشتری در ارتباط هستید.

بازیگری که در تلویزیون بازی می‌کند iبه مردم جامعه نزدیک‌تر است، اما در نهایت یکی از معیارهای اصلی من برای بازی در سینما یا تلویزیون فیلمنامه خوب است و بعد کارگردان، بازیگران مقابل و یک گروه حرفه‌ای، چه در سینما و چه در تلویزیون. من iبه این معیارها توجه می‌کنم و دوست دارم بازی خوبی iبه نمایش بگذارم.

تلویزیون را خیلی دوست دارم، چون کار خود را با تلویزیون آغاز کردم، اما گاهی پیش می‌آید نقشی در سینما iبه شما پیشنهاد می‌شود که از نظر ساختار، قصه و گروه سازنده از یک کار تلویزیونی iبهتر است و شما ترجیح می‌دهید در سینما بازی کنید تا تلویزیون و عکس این اتفاق هم ممکن است بیفتد.

گاهی بازیگر ممکن است iبه یک کار تلویزیونی دعوت شود که هشت الی ۹ ماه او را درگیر کند و از نظر مالی هم تامین شود. در این شرایط ترجیح می‌دهم در تلویزیون بازی کنم، چون می‌دانم، هم مدت زیادی مشغول کار هستم، هم نقش خوبی دارم و هم درآمد مناسبی iبه دست می‌آورم.

به اعتقاد من امروزه مخاطبان ما آنقدر دقیق و نکته بین شده‌اند که شما چه در تلویزیون بازی کنید و چه در سینما، همان بازتاب را خواهید دید، پس هر دو رسانه iبه یک میزان اهمیت دارد.

امروزه می‌بینیم حتی برنامه‌هایی ساخته می‌شود که آثار تلویزیونی را مورد نقد قرار می‌دهد. از آنجا که iبه آثار تلویزیونی توجه خاصی می‌شود و مخاطبان عام‌تری را تشکیل می‌دهد مسلما بازی در تلویزیون را ترجیح می‌دهم.

تلویزیون ما در سال‌های اخیر فیلم‌ها و سریال های خوبی را تولید نموده و نسبت iبه سینما پیشرو تر بوده است. در چنین شرایطی طبیعی است که بازیگر تلویزیون را iبه سینما ترجیح می دهد. (جام جم – ضمیمه قاب کوچک)

مریم عباس‌زاده