مهربان بود و آرامش‌بخش

رشته ام ریاضی بود ولی خواست خدا به گونه ای دیگر رقم خورد.فلسفه قبول شدم . این رشته مرا بگونه ای تغییر داد که در هر مسئله ریشه یابی کنم وحل مسئله را هم ازپایه آغاز کنم.

خیلی دوستش داشتم.وقتی حرف می زد، آنقدرشیرین بود که دلم نمی امد گوش ندهم . لبخندش برایم بسیار زیبا بود. همه چیزش برایم معنا داشت. نگاهش،لبخندش،لباس ساده اش،صورت ساده ومهربا نش،کوچکترین رفتارش هم قشنگ بود.

رشته ام ریاضی بود ولی خواست خدا به گونه ای دیگر رقم خورد.فلسفه قبول شدم . این رشته مرا بگونه ای تغییر داد که در هر مسئله ریشه یابی کنم . امتحانها و فشارهای زندگی سبب شد که افکارم متمرکز شود وفکر کنم چگونه باشم بهتر است. برای حل مشکلات زندگیم بدنبال راه می گشتم.گاهی مشکلات زندگی به گونه ایست که نمی توانی به هیچ کس بگویی ولی مجبوری برای حل مشکلت خودت به راه حلهای بسیاری فکر کنی.  راهی که من انتخاب کردم این بود که به دنبال احادیث رفتم.عمیق روی آنها دقت می کردم وبه زیباییهایی در آنها می رسیدم ودوست داشتم که آنها را اجرا کنم .شاید بتوان گفت که مبلغ خودم شده بودم.برای خودم خوبیها را تبلیغ می کردم.خوب بودن سخت بود .بدی دیدن و خوبی کردن.ناراحت بودن وخوشحالی کردن.

در روایت دیدم که گاهی گره های زندگی را می توان با یکسری از اعمال خیر باز کرد. از آنجایی که مشکل من هم بسیار معمولی نبود و اصلا راه خاصی برای حلش نمی یافتم به سراغ باز کردن مشکل از طریق کارهای خیر رفتم.آن هم با این توجیه که اثر کار خوب گره از کارت باز می کند .باز کردن گره دیگران خودش انرژی مثبت است و کسی که مشکلش حل شده دعایت می کند.دعای دیگران هم که زودترمستجاب میشود.

کم کم مسیرم  به گونه ای شده بود که دنبال کار خوب می گشتم برای همه !نه توقعی از کسی داشتم و نه توجهی می خواستم .تنها خواسته ام جلب نظر خدا بود تا گره از کارم باز شود.

یک روایت دیدم که معصوم میفرمود اگر از ما حدیثی به شما رسید وشما بموجب آ،ن عملهایی انجام دادید اگر ان روایت صحیح نبود بدانید ما برای شما ان وعده را تحقق می دهیم.دیگر ترسی از صحیح نبودن حدیث نداشتم. هر حدیث و روایت را پیامی از سمت خدا می دیدم که الان ازمن چه چیزی می خواهد. روایت دیگری دیده بودم که اگر دعای خیری برای دیگری داشته باشی ، هفتاد برابر آن را فرشتگان برای تو خیر می طلبند. پس همه جوره بدهکار بودم هر چه کار خیر می کردم چندین برابرش برایم خیر رقم میخورد .در مورد هر خیری که پیش میامد تصورم این بود که شاید این ان خیر کثیری باشد که من  احتیاج دارم.روزها و هفته هاو ماهها می گذشت کم کم روال عادی زندگی اینطور شده بود که همه را دوست بدارم و برای همه خوبی بخواهم.

روایتی از امام حسن عسگری (ع) شنیدم که مومن نیستی اگه در هرجمعی که وارد می شوی همه اون جمع را از خودت بهتر ندانی .

آخر چگونه ؟اگر بر گروه فاسقان وارد شوی چگونه بیندیشی که از همه پایین تری(از لحاظ مرتبه ایمان)؟

به مبحث توبه رسیدم.کسی که توبه کند گناه او پاک می گردد و عمل صالحی بنام توبه هم در نامه عمل او ثبت میشود.پس در مقایسه گناهکاری که توبه می کند بالا تر از انسانی است که نه گناه دارد ونه عمل صالحی.

روایت دیگری دیدم که نباید به فرد گناهکاری که الان جلوی چشم تو گناه مرتکب شده ساعتی بعد به چشم گناهکار بنگری شاید که با توبه بسیار بخدا نزدیکتر از تو باشد.

اعتقاد به روایات طوری در دلم خانه کرده بود که هیچ شکی در آنها نداشتم.احادیث را برای عمل خودم و آرامش خودم می آموختم.

با این نگاه  چه لذتی داشت که همه را دوست داشته باشی و برای هر کدام از ته دل دعا کنی وبا  باز شدن مشکل آنها گویی گره از کار تو باز شده باشد شادی و شعفی در خود خواهی یافت ،زاید الوصف.

به مرور بعد از گذشت ۱۴ – ۱۵ سال که البته گاهی برای سخنرانی  به مقتضای وظیفه می رفتم .کم کم به خود آمدم که مبلغ شده ام.

هدفی بعنوان تبلیغ را دنبال نمی کردم ولی سختیهای زندگی راههای بسیاری برایم گشوده بود.

دردمندی که می دیدم به صحبتهایش گوش می دادم راههای خوبی که برایم باز شده بود را با بیانی ساده بازگو می کردم .کار خاصی نبود روایاتی بود که دیده بودم و خودم در زندگی بکار بسته بودم و نتیجه دیده بودم بیان می کردم ولی او که می شنید شاد و سبک از نزد من می رفت.

به مرور دوستان و آشنایان می گفتند که من انرژی مثبت دارم در حالی که زندگی خودم پر از مشکلات بود ، پس انرژی از من نبود در عمل به آن دستورات الهی بود و من که در زندگی ناخواسته  راهی شده بودم که آن لیلی بی بدیل برایم محیا کرده بود نا خواسته مبلغ شده بودم.

مبلغ یعنی کسی که که میرساند.نامم نیز همین مضمون را داشت .(کسی که به مقصد میرساند).پس حکمتی برایم گشوده شد که مرا از ابتدا با نقشه کشاندند  و لحظه به لحظه مرا که خود را به او سپرده بودم با لطف و فضلشان بدینجا رسانده اند.

یاد کسی افتادم که اولین بار مرا به تبلیغ علاقه مند کرد. کسی که ظاهر زنگیش بسیار ساده وبی آلایش بود ولی کلام گرمش وجودم را آرام می کرد.آرامشی داشت که از نشستن در کنارش هم نصیبی حاصل می شد.تازه دریافتم که تبلیغ کار هرکسی نیست و اگرمبلغی توان تاثیرگذاری دارد از آن بابت است که انتخاب شده و زحمات بسیار کشیده وگرنه اشخاصی با صدای خوب وگرم که در یک روز ده جا می روند و پول خوبی هم می گیرند کم نیستند .

دیدن فردی که این راه را خود انتخاب نکرده وبلکه برایش هموار نموده اند و از گرفتن دستمزد حیا دارد وخجالت میکشد بلکه اگر قبول میکند تنها بعنوان هدیه ای که بانی برای مولا می دهد بعنوان تبرک قبول میکند جالب بود.

یکبار پرسیدم چند سوال دارم اگر صلاح می دانی جواب بدید:

-چگونه است که از اقشار مختلفی دوستانی داری که بعضی از آنها حتی ظاهر دینی ندارند؟از نظر سنی هم با کودکان ۳-۴ ساله دوستی داری هم با اشخاصی که شاید هم سن مادربزرگت می باشند؟از روانشناسی چیزی می دونید؟

-خیلی شاد و پر انرژی هستی در حالیکه مشکلات بسیاری داری؟

او جواب داد :برای ارتباط من انتخاب نمی کنم  هر کس را که در مسیرم قرار داد تا آنجا که بتوانم یاری می کنم .گاهی به این فکر می کنم که پیامبر در زمانی که مبعوث شد چگونه با مردمش ارتباط برقرار کرد با سنین مختلف بچه و بزرگ و پیر و جوان با همه ارتباط برقرار کرد.با رفتار های غیر مستقیم تبلیغ دین خدا می کرد.با مهربانی و عطوفت از ته دل.با عشق می گفت که بر دلها می نشست.این بسیار کمکم می کند.دیدم تبلیغ اگر بر مبنای پیامبر خوبیها باشد یعنی که همه را دوست بداری گویی که عزیزان خودت می باشند و برای آنها از ته دل دعا کنی وقتی دستشان را می گیری گویی تمام انرژیهای دنیا را به آنها هدیه می دهی.لبخندت ‍ ‍ . نگاهت ودستت نیرو می دهد و خلاصه خالی می آیند و پر می روند و تو فقط برایشان خیر خواستی و همین خیر دستشان را می گیرد تا از همان رنج به گنجهایی برسند.گویی رنج همان گنج یار است که هست.

استادم میفرمود گرفتار یعنی گرفته ی یار(منتخب یار).یعنی ای گرفتار تو برای گنج انتخاب شدی و گنج در داخل توست که با رنج بدان میرسی.و در این عرصه تو خود مبلغ هستی وتبلیغ تو در حین کشیدن رنج مولا موثر خواهد افتاد.

توسل را همیشه دارم واز اهل بیت مدد می طلبم چون من دیگر یک فرد معمولی و برای خودم نیستم که هر طور می خواهم بپوشم یا بگردم یا بگویم.من یک مامورم و این نگاه خودش آرامم می کند چون اگر آدم خودت نباشی و مامور آنها باشی امورت را خودشان کفایت می کنند.بچه ها را احترام می کنم و این خود مقدمه ایست که در آینده ارتباط خوبی  با دین داشته باشند

.اما شادی مبحثی است که اگر خواستی یکبار جدا گانه در موردش بحث می کنم.تنها همین را بگویم که اساسا بشریت همیشه بدنبال اینست که از ازخوف و حزن فرار کند. و پروردگار هم همین امر را در قرآن مورد توجه قرار داده و فرموده اگر مومن باشید لا خوف علیهم و لا هم یحزنون

وسرور و شادی در شکر خوابیده و شکر در دیدن نعمت و…..

استادم اینگونه بود که مرا از نوجوانی جذب کرد ، مسیر زندگی ام به سمت تبلیغ رفت و امروز سالهاست که درس دین می خوانم تا بتوانم قطره ای از این دریا را بچشم و بچشانم.به دنبال تبلیغ در مجالس نیستم گاهی یک مهمانی ، ورودم به جمع جوان ها و همصحبتی با آنها البته با زبان خودشان می تواند مرا به هدفم برساند.

یادش بخیر او همیشه ساده بود،لبخند می زد،مهربان بود و در کنارش احساس آرامش می کردی…………….

نویسنده :راحله کنی

بخش خانواده ایرانی تبیان