یادداشت/ دنیای آرام میرکریمی

گردآوری توسط گروه فرهنگ و هنر ممتازنیوز

نگاهی به فیلم ˝امروز˝ ساخته رضا میرکریمی

آزاده سهرابی در یادداشتی نگاهی داشته به فیلم ˝امروز˝ آخرین ساخته رضا میرکریمی که روز قبل ۱۸ بهمن ماه در کاخ جشنواره اکران شد.

به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/ معتقدم اگر پرویز پرستویی در فیلم “امروز” یک بازمانده دوران دفاع مقدس باشد حتما کسی بوده که کار شناسایی در منطقه دشمن را به عهده داشته است.

البته که پرویز پرستویی یک بازمانده دوران دفاع مقدس و یک جانباز است با یک پای مصنوعی. اشارات بسیاری در فیلم “امروز” وجود دارد که به صورت بسیار زیرکانه این احتمال را تایید می‌کند. از اینکه این قهرمان بیمارستانی که زن حامله مسافرش را به آنجا آورده جور دیگری به یاد می‌آورد و در ادامه هم دربان بیمارستان اشاره می‌کند به روزهایی که بیمارستان شکل دیگری بود و مجروحان بسیاری به این بیمارستان آمده‌اند، تا آنجا که او مدام دست به زانوهایش می‌برد ولی در جواب دختر سوپروایز بیمارستان که می‌گوید پایتان درد می‌کند می‌گوید: دیگر نه. بعضی وقت‌ها خارش دارد.

اما اگر آن کلمه “اگر” را ابتدای جمله اول گذاشتم برای این است که در فیلم “امروز” میرکریمی ،کارگردان و طراح فیلمنامه اصرار دارد که دربارهٔ قبل آدم‌ها و حتی تا دیروزشان چیزی به ما نگوید تا شخصیت‌ها را صرفا در یک موقعیت پیش آمده ببینیم و اگر دوست داشتیم همراه‌شان شویم، دوست‌شان داشته باشیم یا نه،قضاوت‌شان کنیم یا نه و…. موقعیت هم بسیار ساده و در عین حال پیچیده است: راننده تاکسی ،که شما بخوانید همان جانباز ماست زن حامله‌ای را تا بیمارستان می‌رساند. زن همراهی ندارد و راننده هم به نظر فردی مسئولیت‌پذیر و از نوع آرمانگرایش است و ترجیح می‌دهد زن را در این شرایط که اسم شوهری هم در شناسنامه‌اش نیست همراهی کند.

همه به گمان اینکه مرد همسر زن حامله است که از قضا وضع خوبی ندارد و کتک بسیاری هم خورده با دیده انتقاد و گاه با متلک با او برخورد می‌کند تا در نهایت که زن می‌میرد حتی با او برخورد فیزیکی هم می‌شود اما گویا مرد ترجیح می‌دهد در نگاه دیگران یک مرد خشن بی‌مسئولیت جلوه کند تا اینکه به حقیقت اعتراف کند و زن حامله بی‌شوهر را در برابر قضاوت دیگران قرار دهد.

او قربانی می‌شود تا زن قربانی نشود. در نهایت هم او مسئولیت فرزند بازمانده زن را که از قضا دختر است از بیمارستان می‌دزد و این در حالی است که تنها چیزی که از او می‌دانیم این است که همسر دارد و فرزندی هم ندارد.

گرچه موقعیت طرح‌ریزی شده در فیلم تازه میرکریمی بغرنج است و همراه با تلخی مرگ یک مادر و قضاوت‌های عجولانه دیگران اما فیلم به شدت روایت خود را ساده برگزار می‌کند. شخصیت اصلی بسیار کم حرف است و همین فیلم را به فیلم “سکوت” تبدیل می‌کند . دوربین حرکت چندانی ندارد و این فیلم را به فیلمی “ساکن” تبدیل می‌کند. عمل قهرمانانه فیلم در نهایت بی‌ریایی برگزار می‌شود و از شعار خبری نیست. در انتها نیز عمل اصلی قهرمان فیلم که دزدیدن بچه است نیز بی‌سرو صدا برگزار می‌شود. همه اینها سبب می‌شود فیلم “امروز” فیلم بی‌سر و صدایی باشد. در مقابل فیلم “یه حبه قند” و آن همه شلوغی که دیگر بدون شک “امروز” فیلمی آرام است. شاید در این مقایسه بسیاری در برخورد اول حتی فیلم را پس بزنند اما قصه‌گویی این فیلم با همین ریتم آرامی که دارد یکی از نکاتی است که سبب نجات فیلم می‌شود. این قصه‌گویی و موقعیت پرتنش داخلی فیلم در تضاد با ظاهر آرام آن سبب می‌شود ریتم فیلم در منطق ساختاری خودش بگنجد.

انتهای پیام/


 


آخرین خبرها
منبع:هنرآنلاین
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com

نظرتان را در مورد مطلب فوق بنویسید. نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.