«حداد» برای خدا آمد و برای خدا رفت

بسمه تعالی شأنه
«حداد» برای خدا آمد و برای خدا رفت!
همو که حدیدِ نفس را در کوره عدالت رام کرد و «حداد عادل» شد. شخصیت اصلحی که به عنوان نماد و مظهر اصول گرایی ناب، مشی سیاسی و فرهنگی اش بارها و بارها از سوی نائب امام زمان، امام خامنه ای(مد ظله) مورد تقدیر و تحسین قرار گرفته شده است و همین برای کسانی که هنوز در یافتن الگو و مدل یک «سیاست مدار تراز نظام اسلامی» به دنبال مصادیق دیگری می گردند، حجتی موجّه است.
این کناره گیری به نوعی آدمی را به یاد فرمایشی از بزرگ حماسه آفرین ازل تا ابد، حضرت سید الشهداء(علیه السلام) در مسیر کربلا می اندازد: «إنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیَا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیَّانُون‏»(تحف العقول/ص۲۴۵): «مردم بندگان دنیا می باشند و دین به عنوان دستمایه تأمین معیشت آنها، تنها بر سر زبانشان است، از دین تا آنجا دم می زنند که دنیای شان را رو به راه سازد اما هنگام بلاء دینداران واقعی(دَیّانون) بسیار کم اند.»

این شخصیت با بصیرت وقتی دریافت که نا اهلان و نامحرمان قدیم و جدید- دشمنان قدیم و دوستان جدید- امروز در یک خاکریز سیاسی قرار گرفته اند و چشم طمع به تصاحب بالاترین مسند اجرایی این مملکت امام زمان(عج) دوخته اند، با یک عملیات استشهاد سیاسی، هم خود در آزمون بزرگ حماسه سیاسی ۹۲ به قبولی نائل آمد و هم راه را به کسانی که خود را سرباز و رزمنده و خادم و فدایی نظام و ولایت معرفی می کنند، نشان داد.
 
عالم محضر خدا و شاهدان تعیین شده از طرف اوست، و ما امروز در منظر و مرآی مبارک امام زمان(عجل الله فرجه)، امام راحل عظیم الشأن و شهدای عالی مقام هستیم و فردا در پیشگاه آنان باید پاسخگویی امانت سنگینی باشیم که تحقق آن آرزوی انبیاء و اوصیاء الهی بوده است. نظام اسلامی ما همان منّت ویژه و امانت بزرگ الهی است که حفظ و اعتلاء آن مقدم بر تمام منافع و مصالح فردی و گروهی است و مهم ترین و اصلی ترین پیام کناره گیری «حداد عادل» همین حقیقت است.
این چند خط، نه مجیز گویی شخص است، و نه تقدیری از جنس تقدیر مصادره به مطلوب برخی که این کنار گیری را به نفع خویش پنداشته اند بلکه تنها اتمام حجتی است برای نامزدهای اصول گرا که چرا اینگونه اید؟ «آنها در یارى کردن باطل خود، وحدت دارند، و شما در دفاع از حق متفرّقید! شما امام خود را در حق نافرمانى کرده و آنها امام خود را در باطل فرمانبردارند!»( …بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِکُمْ عَنْ حَقِّکُمْ وَ بِمَعْصِیَتِکُمْ إِمَامَکُمْ فِی الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِی الْبَاطِل.(نهج البلاغه/خطبه۲۵)) به افق بنگرید، «به صفوف پایانى لشکر دشمن، از فراوانى دشمن نترسید، و بدانید که پیروزى از سوى خداى سبحان است.»(… ارْمِ بِبَصَرِکَ أَقْصَى الْقَوْمِ وَ غُضَّ بَصَرَکَ وَ اعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَه‏»(نهج البلاغه/خطبه۱۱)).