آقایان اگر همان روزها همین حرفها را می زدند امروز موسوی در حصر نبود / چرا موسوی و کروبی به اشتباه افتادند

گروه سیاسی – علیرضا عاشوری که از بچه های مکانیک دانشگاه تهران بود . در انتخابات ۸۸ جزو فعالین ستاد موسوی بود و مسئولیت پشتیبانی پایگاه اینترنتی های قلم و کلمه بر عهده داشت. طبیعتا خبرهای که از پشت پرده ستاد موسوی می دهد کاملاً قابل استناد است.

به گزارش ممتاز به نقل از بولتن نیوز، او در روز ۲۵ مرداد ماه ۹۲ در سایت سپید و سیاه و در مطلب با عنوان نگاهی در آینه، در باره پشت پرده فتنه ۸۸ و دلایل سردرگم شدن موسوی در اعلام پیروزی در انتخابات اینگونه می نویسد: “چند روزی بود میخواستم مطلب کوتاهی بنویسم اما چون این روزها سوزن به خودمان زدن ظاهرا حرام شده و مستوجب کیفر! صبر کردم تا لا اقل این قائله رای اعتماد بگذرد تا لااقل متهم به برادری رجانیوز و امثالهم نشوم.

آنها که از نزدیک من و طیف فکری ام را می شناسند می دانند که نه ضد انقلابیم و نه مواضع رادیکال داریم که بخواهیم هر حرکتی ذیل پرچم جمهوری اسلامی را منکوب کنیم اتفاقا بالعکس تمامی راه حل هایمان را ذیل این پرچم دنبال میکنیم.

به هر حال گذشت و شد آنچه شد و شاید هم بعضی دوستان خوشحالند از اینکه به هر ترتیب توانستیم رای اعتماد را بر وزرای اصلی کابینه بگیریم

بر می گردم به ۴ سال و اندی پیش

به فراخور مسئولیتم در بسیار صحنه ها حضور داشتم از جلسات و اتفاقهای قبل انتخابات ۸۸ گرفته تا کمیته صیانت از آرا در روز انتخابات و آن شب کذایی و اتفاقهای هفته اول بعد از انتخابات …

بعد از آزادیم هم پای صحبت همگان نشستم و چه مستقیم و چه با یک واسطه بر همه آن اتفاقات و مواضع واقفم

حالا امروز که میبینم آقایان ربیعی و آخوندی و بعضا زنگنه در فضایی که موسوی در حصر است و امثال بهشتی و بهزادیان نژاد و فاتح سکوت گزیده اند در باب مواضعشان در آن شب کنفرانس خبری در دفتر باقریان و جلسه رهبری نقل هایی کرده اند و قسم هایی خورده اند

با خود میگویم که ای کاش و ای کاش اینها همان روزها حقیقتا همین حرفها را زده بودند که اگر زده بودند امروز نه موسوی در حصر بود و نه این همه هزینه را متحمل شده بودیم (بگذریم که کسانی هم بودند که از همان شب اول با خیابان آمدن و موضع گیری های تند مخالف بودند و همان روزها و حالا هم به سبب سکوتشان به هزاران ناکرده متهم اند)

روی صحبتم بر سر صحت و عدم صحت مواضع این بزرگواران در آن روزها که مهندس بر اساس اعتماد به آن ها پای ابطال انتخابات ایستاد نیست، روی صحبتم با تناقض و خلاف گویی هاست.

نمی فهمم چرا به دو گانه ای گرفتار شده ایم که از یک رو دم از اخلاق و سیاست اخلاقی میزنیم و از یک رو رای اعتماد گرفتن برای بعضی وزرا را هدف اصلی کرده و برای رسیدن به آن هر وسیله ای را توجیه میکنیم؟ مگر احمدی نژاد که در چشم ها نگاه میکرد و خلاف میگفت هدفی جز همین جلب آرا داشت؟ و چرا آنجا مذموم بود و اینجا مطلوب؟؟؟ آنجا دروغگویی بود و اینجا سیاست ورزی؟؟؟

اگر بنا بود به هر وسیله به مطلوب برسیم پس آن همه فریاد وااخلاقا چه بود و آن همه هزینه چه سود؟

اگر فضا سنگین است یا به نتایج دیگری رسیده اید راه حل توبه است! نه اینکه کتمان کنید و به گردن دیگران بیندازید

ترس جان دارید؟ کما اینگه علی(ع)* گفت اگر ترس جان کردید به سببین ناسزا بگویید! نه اینکه قبل را کتمان کنید و بیزاری کنید

چه بسا خود ما در آن دادگاه های کذایی خودمان را به اشتباه معترف کردیم و توبه کار شدیم باکی هم ازبیان نیست اما کی کتمان قبل کردیم؟

بگذریم این روزها دوستان خوشحالند که دولتی سوار شده که به تنی چند از وزرایش دسترسی داریم و جواب سلاممان را می دهند ما هم خوشحالیم، اما نه اینکه به هر بهانه ای سکوت کنیم و رنگ عوض کنیم و مذموم را لباس مطلوب بپوشانیم

چه خوش گفتند پیشینیان که در جوال دوز زدن به دیگران طاقت یک سوزن به خود را داشته باشیم …

* نهج البلاغه – خطبه شماره ۵۶

* تقیه: به آن معنی است که یک فرد مسلمان برای نجات جان خود از انجام بعضی اعمال پرهیز کند و در برابر کفار سکوت کند.