۰۵خردادماه،
انگ لی، کارگردان ˝زندگی پی˝ و عضو هیئت داوران فستیوال کن
آنگ لی: مردم و زندگی آنها انواع فیلمسازی را به من یاد میدهد و در واقع آنها می باشند که به من میآموزند که چگونه بنویسم و چگونه فیلم بسازم.

سرویس بینالملل هنرآنلاین – حسین سینجلی
بسیاری معتقدند؛ آنگ لی بیشتر از آنکه یک فیلمساز باشد، یک جهانگرد است که هر چند سال یکبار یک فیلم هم میسازد و به واسطه شناختی که حاصل جهانگردیهای اوست، فیلمهایش هر یک دیدنیتر از آن یکی می باشند. نگاهی به اسامی فیلمهایی که تاکنون این سینماگر تایوانیتبار و همکلاسی سابق اسپایک لی روانه پرده نقرهای کرده برای اثبات این ادعا کافیست.
آنگ لی پس از دریافت مدرک دکترای خود از دانشگاه نیویورک، برای اولین بار در سال ۱۹۸۲ میلادی دوربین به دست شد و اولین فیلم کوتاه خود را با نام “سایه دریاچه” ساخت که جوایزی هم دریافت کرد اما فیلم “حس و حساسیت” به عنوان سکوی پرتاب او در عالم سینما، لی را به جهانیان شناساند، “ببر خیزان، اژدهای غران” استعداد و توانمندی او را ثابت کرد، “کوهستان بروکبک” از وسعت دید و شناخت عمیق او نسبت به فرهنگهای مورد علاقهاش خبر داد و “زندگی پی” علاوه بر نشان دادن شوق و عشق آنگ لی به سینما و فیلمسازی، اهمیت به روز بودن دانش یک فیلمساز را به همه دوستداران این هنر به ویژه دست اندر کاران و فعالان سینما نشان داد.
آنگ لی، کارگردان شناخته شده و برجسته سینمای جهان پس از موفقیت فیلم سهبعدی “زندگی پی” در اسکار، این روزها به عنوان یکی از اعضاء اصلی هیئت داوران شصتوششمین دوره فستیوال بینالمللی فیلم کن در این شهر ساحلی به سر میبرد. او در گفتوگو با فرانسپرس در پاسخ به این سوال که اصولا چگونه به نتیجه میرسد که باید چه موضوعی را برای فیلمش انتخاب کند، با بیان اینکه؛ من با تمام وجود علاقهمند و مشتاق فیلمسازی هستم، گفته: زندگی برای من همانند یک مدرسه فیلمسازی است و با کنجکاوی تمام با حضور در مکانهای مختلف و لمس کردن حس و حالهای متفاوتی که از مردم در همه نقاط جهان میبینم انواع فیلمسازی را یاد میگیرم. در واقع این مردم می باشند به من میآموزند که چگونه بنویسم و چگونه فیلم بسازم. انتخاب موضوع فیلم نیز برای من مانند یک شکار است. به همین سبب بعضی وقتها یک موضوع در ذهنم چند سال میماند تا در بهترین زمان تبدیل به یک فیلم بشود.
این کارگردان صاحبنام با تاکید بر اینکه از تکرار کردن خود در سینما بسیار میترسد، افزوده: از زمانی که دانشجو بودم این وسواس در من شکل گرفت که نباید در فیلمهایم خودم را تکرار کنم، چراکه مردم و دنیا در حال حرکت کردن و رفتن رو به جلو است، و من چگونه میتوانم با تکرار کردن خودم فیلم جذابی بسازم.

انگ لی همچنین با اشاره به اینکه؛ قطعا موضوعاتی که به نوعی به شخصیت من مربوط است بسیار راحتتر میتوانم ارتباط برقرار کنم تا با شخصیتها و فرهنگها و چیزهایی که از من دور می باشند و پس پرداختن به این نوع از هنر برای من سادهتر است.
این سینماگر دربارهٔ فیلم “زندگی پی” نیز گفته: وقتی من با یک موضوعی ارتباط برقرار میکنم ناخواسته راه فیلمسازی آن را نیز پیدا میکنم و این در واقع شگرد من است. در مورد فیلم “زندگی پی” هم این طور بود. من کتابی را خوانده بودم و رویایی در ذهن داشتم ناگهان چند سال بعد از من خواسته میشود که دربارهٔ همان کتاب فیلم بسازم.
انگ لی در پایان دربارهٔ این مسئله که بعضی میگویند حیوانات روح دارند و آن را در چشمان آنها میتوان دید، و اینکه آیا حیوانات را دوست دارد یا نه، گفت: من همیشه دربارهٔ این مسئله شک و تردید داشتم که آیا واقعا آنها وجود دارند یا فقط یک انعکاس از خود ما است. اما به هر حال من حیوانات را دوست دارم اما کار کردن با آنها برایم بسیار لذت ندارد.
انتهای پیام/۳۲/
![]()
آخرین خبرها
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com