۰۷خردادماه،
| به گزارش ممتازنیوز به نقل از اشراف، اندیشکده «بروکینگز» در گزارشی به قلم دکتر «جواد صالحی اصفهانی» نوشت: طبق معمول، ترکیبی از مسایل اقتصادی و اجتماعی در ذهن رأیدهندگان وجود دارد، اما تفاوتهای مابین نامزدها در روشهای حل مشکلات فزاینده اقتصادی ایران موضوعیت بیشتری دارد. پوپولیستها به رهبری مشاور نزدیک احمدی نژاد یعنی اسفندیار رحیم مشایی، به مردم قول توزیع مجدد یارانههای بیشتری را دادهاند. واقعگرایان و اصلاح طلبان، به رهبری هاشمی رفسنجانی، رییس جمهور سابق، بر سر احیای مجدد رشد اقتصادی بحث میکنند. در نهایت، مجموعهای از محافظهکاران، به سرکردگی سیاستمداران نزدیک به رهبر، از جمله وزیر امور خارجه اسبق علی اکبر ولایتی، شهردار تهران محمد باقر قالیباف و مذاکره کننده هستهای سعید جلیلی، با قولهایی در مورد رشد اقتصادی و توزیع یارانهها، میانه این دو موضع را انتخاب کردهاند.این فلسفهها بر روی چه نوع رأیدهندگانی تأثیر گذار است؟از آخرین انتخابات در سال ۲۰۰۹، جمعیت رای دهندگان (۱۸ سال و بالاتر) از ۴۷ میلیون به ۵۵ میلیون افزایش یافته است. (ساختار سنی و اطلاعات مشاغل از نمونه ۲% سرشماری ۲۰۱۱ ارائه شده توسط مرکز آمار ایران محاسبه گردیده و منعکسکننده ساختار سنی در ۲۰۲۴ خواهد بود) سن رای دهندگان کمی هم بالاتر رفته است: میانگین سنی رای دهندگان هم اکنون ۳۸ سال و سه سال بزرگتر از سال ۲۰۰۹ است. رای دهندگان زیر سی سال (از این پس رای دهندگان جوان نامیده میشوند) ، یک سوم کل رای دهندگان را در بر میگیرند، که در سال ۲۰۰۹ ، ۳۷ درصد بودند. بنابراین، رای دهندگان جوان نسبت به رای دهندگان جوان سال ۲۰۰۹ که پس از رای گیری و روی کار آمدن احمدی نژاد برای دوره دوم، به خیابانها ریختند و اولین بحران سیاسی را برای جمهوری اسلامی رقم زدند، تعداد بسیاری ندارند. ولی در مقایسه با رقم ۱۹ درصدی در آمریکا، رای دهندگان جوان ایران همچنان نیرویی می باشند که میتوان روی آنها حساب کرد.* اهمیت توجه به سن رأی دهندگان در انتخاباترای دهندگان بزرگسال (بین ۳۰-۶۴ سال) که ۵۷ درصد رای دهندگان را تشکیل میدهند، در مقایسه با ۵۴ درصد در سال ۲۰۰۹، سیاست احتمالی آینده ایران را تعیین میکنند: به دور از مسایل اجتماعی که جوانان را درگیر میکند و به سمت مسایل اقتصادی که رأیدهندگان بزرگسالتر را مشغول کرده است. در سال ۲۰۰۹، رای دهندگان جوانتر توسط بیانات میرحسین موسوی در مناظره تلویزیونی انرژی گرفته بودند که میگفت در صورتی که انتخاب شود گشت ارشاد را متوقف خواهد کرد. آنها کمتر به برنامههای اقتصادی او که جزییات کمتری در مورد چگونگی کمک رسانی به آنها برای یافتن شغل مطرح میکرد، توجه میکردند.*رای دهندگان مسنتر بیشتر با مسایل اقتصادی درگیر می باشندرای دهندگان مسنتر بیشتر با مسایل اقتصادی درگیر می باشند زیرا کار میکنند و نان آور خانوادهاند. جوانان از نرخ بسیار بالای بیکاری رنج میبرند، اما این رنج بیشتر به پدر و مادرشان منتقل میشود. ۶۵ درصد از رای دهندگان جوان با پدر و مادرشان زندگی میکنند. در حدود ۷۷ درصد از جمعیت مردان بزرگسال به کار مشغول می باشند در مقایسه با ۴۰ درصد از رای دهندگان جوان که به کار مشغولند (۱۱ درصد از زنان بالغ نیز در مقایسه با ۶ درصد از زنان جوان مشغول به کار می باشند).*در این انتخابات، طبقه اجتماعی نقش مهمتری در مقایسه با انتخابات قبل، بازی میکنددر این انتخابات، طبقه اجتماعی به خاطر سیاستهای پوپولیستی دولت احمدی نژاد، نقش مهمتری در مقایسه با انتخابات قبل، بازی میکند. در سال ۲۰۱۱، رای دهندگان طبقه متوسط در خانوادهای با درآمد سرانه ۱۱ دلار در روز برای هر عضو خانواده زندگی میکردند، که با استانداردهای رایج بینالمللی آن فرد در طبقه متوسط دستهبندی میشد (تبدیل دلار آمریکا با فاکتور هر دلار ۶۵۰۰ ریال در سال ۲۰۱۱، که از برآورد بانک جهانی به نرخ هر دلار ۵۸۵۴ ریال بالاتر است، دادههای درآمد و هزینهها با استفاده از تحقیقات در مورد درآمد و مخارج در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ توسط مرکز آمار ایران جمعآوری شده است).رای دهندگان فقیر (کسانی که در خانوادهای با درآمد سرانه کمتر از ۳ دلار در روز زندگی میکنند) تنها ۲/۱ درصد از جمعیت دارای سن قانونی برای رای دادن را تشکیل دادهاند. اما افزایش نابرابری، مخصوصاً در سطوح بسیار بالا، سبب ایجاد گروهی از رای دهندگان ناراضی شده است که خواهان پرداخت یارانه بیشتر از طرف دولت می باشند، نه کمتر، با وجود اینکه در ایران بسیاری بر این باور می باشند که سبک توزیع یارانهها از طرف احمدی نژاد سبب تورم شده و وضعیت آنها را بهبود نبخشیده است.از ژانویه سال ۲۰۱۱، برنامه اصلی احمدی نژاد یعنی واریز یارانه نقدی به جای انرژی سبب شد که ماهانه مبلغی به حساب تقریباً هر فرد ایرانی در بانکها ریخته شود. شواهد نشان میدهند که برای اشخاصی با درآمد پایینتر از حد متوسط، دریافت پول به جای سوخت ارزان به نوعی سود خالص بوده است. پرداخت ماهانه برای یک خانواده چهار نفره به میزان ۳۶۰ دلار (دلار بینالمللی) در سال ۲۰۱۱ افزایش پیدا کرد، که حدود ۵۰ درصد از هزینههای ماهانه ۱۰ درصد از فقیرترین مردم (که در حال حاضر نصف این میزان است) ، ۱۷ درصد از هزینههای طبقه متوسط و فقط ۵ درصد از دهک ثروتمند را در تأمین میکرد. در نتیجه این توزیع و واریز سایر مبالغ، شاخص جینی توزیع درآمد نزدیک به ۵ درصد کاهش یافته و به ۰/۳۶ یعنی پایینترین سطح خود پس از انقلاب ( با توجه به محاسبات من بر اساس بررسیهای دخل و خرج )، رسید.*بهبود توزیع درآمد برابر با افزایش آن نیستبهبود توزیع درآمد برابر با افزایش آن نیست. در دو سال قبل، اقتصاد ایران بسیار بد عمل کرده، بخشی به خاطر تحریمهای بینالمللی ولی بخشی عمده به سبب سیاستهای بازپرداختی ناشیانه، همانند نقل و انتقال بی قید و شرط پول، که به ندرت برای رشد اقتصادی مفید است.با این حال هنوز مشخص نیست که رقبای اصلاح طلب و اصولگرای احمدینژاد تا چه مدت میتوانند از توقع مردم برای توزیع یارانهها چشم پوشی کنند و یا قادر باشند سیاستهای توزیع یارانه دولت فعلی را در صورت پیروزی در انتخابات، خنثی نمایند. | ![]() |
– آخرین عناوین سیاست
باز نشر: پورتال خبری ممتاز نیوز www.momtaznews.com
