زبان نمایشی زبانی روایتگرانه نیست

به گزارش خبرنگار تئاتر ممتاز به نقل از هنرآنلاین،فارس باقری نویسنده”کارکرد و کاربرد زبان در فرایند نمایشنامه‌نویسی” در گفتگویی عنوان کرد: یکی از اصلی ترین موضوعاتی که طی سالیان اخیر در روند کارهای پژوهشی در حوزه هنر نمایش مغفول مانده، تحقیق در مقوله کاربرد زبان و نقش زیبایی شناسانه آن در خلق درام است.

نمایشنامه متنی است که برپایه‌‌ زبان خلق می‌شود، این زبان ویژگی‌هایی دارد. از سویی زبان در نمایشنامه از زبان نوشتاری بهره می‌برد: زبانی که در علوم بلاغت، زبانی آراسته، شیوا و پرمعناست.

زبان در نمایشنامه وسیله‌ای نیست که تنها معنایی را برساند، بلکه در ابتدا خود به‌عنوان عنصر و پیکری اصلی مورد توجه قرار می‌گیرد. از سوی دیگر، این زبان با بهره بردن از زبان گفتاری، آن را به‌طور مستقیم وارد نمایشنامه نمی‌کند. زبان نمایشی زبانی روایتگرانه نیست، علاوه بر آن زبانی نیست که تنها به‌مانند الفاظی در دهان بازیگران بچرخد. بلکه این زبان، خود عمل است. یعنی به محض ادا شدن به فعلیت می‌رسد، حال در روند فعلیت یافتن خود، فرایندی رو به رشد دارد. این زبان هر لحظه چیز تازه‌ای را بازتاب می‌دهد و چیزی بر آن می‌افزاید.

مولف این اثر در گفتگویی بیان کرده است: رسیدن به اصول نظام مند زبان به عنوان شاکله یک اثر نمایشی، درک و شناخت تمامی ابعاد زیبایی شناختی آن و توجه به چگونگی کاربرد آن در خلق نمایشنامه از مهمترین مواردی است که در نگارش این اثر مورد توجه قرار گرفته است.

کتاب “کارکرد و کاربرد زبان در فرایند نمایشنامه‌نویسی” با تیراژ یکهزار و یکصد نسخه در ۱۳۶ صفحه و بهای ۶۸ هزار ریال توسط نشر افراز چاپ و به ویترین کتابفروشی ها راه پیدا کرده است.

انتهای پیام/۵۴/۵۳