نهادینه شدن توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی

به گزارش ممتاز به نقل از خبرنگار اقتصادی باشگاه خبرنگاران، سکونتـگاه های غیر رسمی هر چنـد جلوه‏ای از فقـر است اما بازتاب کاستـی‏ها و نارسائی‏های سیاست های دولتی و بازار رسمی نیز محسوب می‏شوند. اسکان غیر رسمی به سبب بازتولید فقر وگسترش آن به مخاطره انداختن محیط زیست و تحمیل هزینه‏ای بیشتر برای حل مشکلات در مقایسه با هزینه پیشگیری از آنها، تهدیدی جدی برای پایداری و انسجام جامعه شهری و نیازمند تدابیر ویژه‏ای برای ساماندهی وضعیت کنونی و جلوگیری از گسترش آنها در آینده است. 

این گزارش ممتاز به نقل از می افزاید؛ از آنجا که اسکان غیررسمی  از زمینه‏ای فراتر از مکان آن نشأت می‏گیرد و بر محیطی فراتر از مکان آن نیز تأثیر می‏گذارد، چاره جوئی این مساله به سیاستگذاری و اقداماتی نه فقط در سطح محلی آن، بلکه در سطح ملی نیاز دارد.

براساس این گزارش ممتاز به نقل از؛ ضرورت تدوین سند ملی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمی از یک سو به فقدان برنامه و سیاستگذاری مشخص برای اسکان غیررسمی در ایران و ازسوی دیگر به ضعف هماهنگی بخش‏ها و اقدامات میان بخشی دراین باره مرتبط پیش از پیش احساس شد.

تهیه و تصویب سند مذکور در بهمن ماه۱۳۸۲ را می‌توان اولین اقدام جدی جهت مدیریت خدمات‌رسانی به سکونتگاه‌های غیررسمی دانست. گذار از رویکرد حذفی به رویکرد توانمندسازی به عنوان اصلی ترین هدف این سند فضای تازهی را در برنامه برنامه‌ریزی شهری کشور ایجاد نموده است. سند توانمندسازی هر چند با هدف اولیه شکل‌گیری سیاست‌های پیشگیرانه تهیه شده است،  اما در عمل می‌تواند به ‌عنوان ظرفیتی مناسب برای یکپارچه‌ ساختن مدیریت شهری چه در عرصه تصمیم‌سازی و چه در عرصه تصمیم‌گیری و اجرا جهت رفع مشکلات سکونتگاههای غیررسمی شهرهای کشور به شمار آید.

این سند با اعتقاد به اینکه چاره نهائی اسکان غیررسمی و پیشگیری کامل تکوین آن در گرو تحولات ساختاری  دراز مدتی  است که  ریشه‏کنی فقر، توسعه همه جانبه و ایجاد تعادلهای منطقه‏ای در کشور را به دنبال آورد، لیکن راهبردها و سیاستهای پیشنهادی خود را در محدوده واقعیت‏های موجود و در حال گسترشی مطرح می‏سازد که باید به طور مشخص و اضطراری چاره جوئی و از بازتولید آن جلوگیری شود. به سخن دیگر، مشکل اسکان غیررسمی را نه می توان نادیده گرفت و نه خود به خود  حل شدنی است و با توجه به گستـرش روزافزون آن لازم است هـرچه زودتـر برای این مسئله چاره اندیشی شده و چگونگی مداخله هماهنگ و همه جانبه بخش دولتی عمومی در این مسئله  روشن گردد.

براساس این گزارش ممتاز به نقل از؛ لازمه نهادینه شدن موضوع توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی در ساختارمدیریت شهری کشور افزایش تعامل و هم افزایی و هماهنگی بین بخشی در این زمینه است.

بر اساس بند(الف ـ۵)سند ملی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمی مبنی بر تدوین سازوکارهای تعامل و اقدام مشترک نهادهای دولتی ـ عمومی و مردمی در سطوح محلی، منطقه‌ای و ملی، ستاد ملی توانمندسازی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی به ریاست وزیر راه وشهرسازی و به دبیری معاون وزیر راه وشهرسازی و مدیرعامل شرکت عمران وبهسازی شهری ایران با عضویت ۱۵دستگاه مرتبط(۳ تا از معاونین ریاست جمهوری و وزارتخانه های مرتبط) ،ستادهای توانمندسازی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی استان به ریاست استانداران یا معاونین امور عمرانی استانداریها محترم و دبیری مدیران کل ادارات راه و شهرسازی با عضویت۱۷دستگاه اجرایی و ستادهای توانمندسازی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی شهرستان به ریاست فرمانداران و دبیری شهردار شهر با عضویت دستگاه مدیریت شهری مرتبط به منظور سیاست گذاری، تصمیم سازی، تصمیم گیری، هماهنگی بین بخشی، تأمین اعتبارات و منابع مورد نیاز به منظور اجرای طرح ها و برنامه های مصوب ستادهای استانی تشکیل شده اند.

براساس پیش بینی سند توانمندسازی، این ستادها از نهادهای اصلی و کلیدی پیش برنده برنامه توانمندسازی است و اعضای اصلی این ستاد را در سطوح محلی و منطقه ای نمایندگان مدیریت شهری، سازمان‌های دولتی خدمات‌رسان (به عنوان نمایندگان بخش عمومی و دولتی) و اعضای شورای محله (به عنوان نمایندگان ساکنین محله) تشکیل می‌دهند.

این ستادها  بسترسازی لازم را جهت تعامل نمایندگان محلی و مدیریت شهری به عنوان یک نهاد فرامحلی نظارتی و کنترلی جهت هدایت تصمیمات برای اجرایی شدن برنامه های توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیر رسمی را فراهم می نمایند.

در این راستا تاکنون ۱۸جلسه ستاد ملی توانمندسازی و ۸۰۰ جلسه ستاد توانمندسازی استانی، شهرستانی و کمیته های تخصصی،شورای مسکن با مصوبه به منظور راهبری و تصویب و اجرای برنامه های ساماندهی و توانمندسازی سکونتگاههای غیررسمی برگزار و همچنین به منظور ایجاد هماهنگی بین بخشی تفاهم نامه های متعدد در سطوح ملی واستانی از قبیل تفاهم نامه با سازمان بهزیستی کشور،معاونت اجتماعی ناجا، نهاد کتابخانه های عمومی کشور وسازمان فنی و حرفه ای مبادله و در حال حاضر پیش نویس ۷ تفاهم نامه همکاری بین بخشی( با سازمان شهرداریها ودهیاریهای کشور،کمیته امداد، هلال احمر، وزارت کشور، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، وزارت بهداشت و درمان، وزارت ورزش و جوانان) تهیه شده اند.

انتهای پیام/